5765 resultaten.
op deze middag
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
735 een moeder haar handen naar de lucht
de storm in haar borst
het samentrekken van het hart
het trage huilen met open mond
het uitdoven van het schreeuwen
in vergeefse echo's van de naam
waarmee zij haar kind noemt
een laken van rouw ineen
geweven rondom haar beminde
ingebakerde kind
stille tranen stromen
op een bed van zwarte bloemen…
O vriend, gij zijt mij morgenlicht
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
547 O vriend, gij zijt mij morgenlicht,
dat blinkt op dauw en bloeme,
gelijk de zon, die zachtjes richt
haar stralen door de zoeme
van ’t leven, stil en wonderlijk,
waar gij mij zijt nabij,
en ’k wandel, stil en kindergelijk,
uw schaduw naast de mij.…
Zang, dans en brieven
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
476 Je hebt weer die magische verwondering
van het kind dat in zijn jeugd een vlinder werd
spontaan, frivool in onbevangenheid fladderend
tussen vele bonte bloemen op het bloemenveld
we schrijven brieven over de danswereld
van insecten die weten te ontsnappen
aan de bizarre denkwereld van de mens
we kiezen woorden om onze genegenheid
te vieren…
Nog steeds een paradijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
304 Geniet de wereld
de wereld waar je leeft
vol vogels bloemen en vissen
dan zie je weer het paradijs.…
naamloze ruimte
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
338 categorisch gesloten gordijnen
reikt zijn hand door verleden tijden
een wondloos gezicht dat verschijnt
in kwatrijnen te dromen uitwijding
een doorschijnende mantel en liefde
als vergeefs versluierd woordenleed
het draait niet om verschoonde voeten
het loon dat na het werken opdoemt
vooruitgesnelde roem als doornenstruik
waaruit de rover met bloemen…
Overleven
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
791 ze zouden…
het trouwfeest vieren in
het meest perfecte seizoen
een tere lentebries voelen
snel en sneller dansen
…onder maan- en sterrenlicht
langzaam en langer zoenen
onder de kersenbloesemboom
terwijl vogels en violen musiceren
…slapen in een bed van blauwe bloemen
de liefde langzamer en langer vieren
regen noch bliksem horen…
Deze dagen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
335 Bloem,
die achter zijn raam zingt:
“Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
en niet slapend denk ik aan de dood.”
Deze dagen,
steeds vaker,
wandel ik door mijzelf
en vind
de weg naar huis
niet meer.…
Eindstation Margraten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
23 Hier ligt, postuum tot heldendom verheven
en voorzien van ster en streep,
de vroeg geknakte bloem der natie.
Ver van huis verdwaalden jonkies
in een spelletje Stratego
dat verpakt in idealen
aan hun ouders was verkocht.
Op dit knekelveld van eer
vonden zij hun laatste rustplaats.…
Kralen van water...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
26 van water druipen langs de muur
de dag zwijgt als een Zwitsers bankgeheim
de poes slaapt met een poot over haar kop
een hond gromt omdat hij geen slaapplek vndt
De reis duurde langer dan we dachten
wolken boetseren draken in de lucht
de dauw blijft aan onze adem hangen
het is verdomd koud onder de brug
Het sneeuwt lente op ontdooide bloemen…
Tegendraadsheid
netgedicht
2.7 met 16 stemmen
1.856 We wonen in Romeinse en barbaarse steden
waar het paleis van wellust mij verder duwt
naar een punt achter het verleden
maar tegendraadsheid komma’s spuwt
Laat mij hier mijn dromen dromen
tussen het wit van de volle maan
over de bloemen en de bomen bomen
niet doelloos sterven maar verder gaan
Als penseelstreken zijn jouw blikken
over het…
Dauw
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
790 De bloemen hebben hun frisse druppel ook gehad,
hun kopjes staan mij nu aan te staren,
hun stengels wijzen weer naar de hemel.
Een nieuwe dag is weer aangebroken,
morgen herhaal ik het ritueel.
Hopelijk.…
je trakteerde me op drop
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
800 park staan
je voerde eendjes in de vijver
ik keek je heel verlegen aan
je blik werd alsmaar grijzer
ik groette je
je ogen lichtten op
zag een glimlach op je lippen
je trakteerde me op drop
een ontmoeting als zovele
met dit verschil, het afscheid
deed me pijn, ik miste je meteen
de wereld kon me niets meer schelen
de zon scheen bloemen…
zingen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.342 maar nooit zo mooi klinken
als jij er uitziet
bij de kleinste resonantie
meen ik je naam te herkennen
en mijn stem
klinkt beter als ze zwijgt
maar ze wil niet zwijgen
ze wil danken en buigen
ze wil de liefde dienen
die ik nog steeds voor je voel
mijn ogen ondertussen
houd ik gesloten
omdat ze zo het beeld zien
van jou in de ochtendzon
bloemen…
Brief aan mijn moeder
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.822 Als een bloem, die langzaam verdorde
als ogen, die tuurden in as.
Een schim van zoals ik je kende;
ik zie een masker op je gezicht.
Ik zie weer wanhoop en ellende,
schaduwen en veel te weinig licht.…
Tot moeder aarde,
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Nog zijn mijn schatten: lucht, wolk en wind,
Bomen en beken,
Bloemen paarse heiden;
Alles wat u behoort is van ons beiden:
Nog, Moeder aarde,
Voel ik mij mijn kind!
Liefde kan verdroeven en verblijden,
Die zalig maakt, vernietigt of verblindt,
Doet mij de vrede van uw bijzijn mijden...
Ik ben niet vrij...…
Twijfel?
hartenkreet
3.5 met 21 stemmen
5.050 Hij stál als de raven, gaf haar
bloemen, van haar eigen geld...
Wist zij veel...
't Heeft járen geduurd, voor ze tot
't besef kwam, dat ie een losbol was,
d'r in de maling nam,
een rad voor ogen draaide...…
ogen kleurden leven tot boeket
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.383 je leeft in licht
schaduwt tussen sluiers
waar wij huizen in paleizen
van emoties, pure lust
je sluit om passie
nog intenser te genieten,
de volle lippen vochtig rood
bloot om te verdiepen
was het onschuld dat je bood
de afgelegde kleding waar je
jeugd in meeging onthulde de
volwassen warmte van je schoot
je handen plukten bloemen…
een toekomst zonder dagen
netgedicht
3.0 met 54 stemmen
8.564 zich in weten
je handen zijn nog zacht
de warmte is verdwenen
je streelt een koude huid
en praat zonder geluid
ik zie je strakke lijf
het hunkeren in je ogen
passie is niet te gedogen
als vriendschap overblijft
we zochten liefde in
een toekomst zonder dagen
een leven zonder vragen
waarvan de uren zijn geteld
we plukten wilde bloemen…
iemand
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
3.125 Wanneer die iemand jou laat bloeien
als late lente, bloemen, gras,
dan gaat je hart van liefde gloeien
en wéét je weer hoe het ooit was,
of hoe het zijn kon. Je gedachten
ze tuim'len restloos door elkaar..
Als je díe iemand hebt gevonden
dan weet je zeker: het is wáár!…
Tegen avond
gedicht
4.0 met 15 stemmen
10.270 -
graan is mijn daad, een bloem mijn welzijn,
mijn lot: een vrucht.
-----------------------------------------
uit de 'Verzamelde Gedichten'
van Herman van den Bergh (1897-1967)…
adieu
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.631 je handen vol blauwe bloemen
straks moet ik je laten gaan
verdwijn je weer in moeder aarde
vlinder verlost van je loden lijf
fladder nu ongehinderd
van kelk naar honing
hoor ze zingen herinneringen
vandaag gaat over jou
ik zie je in gedachten grijnzen
ik laat je los en zwaai je uit
wat ons scheidt
een druppel eeuwigheid
"je prends…
mocht rusten op je hand
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
763 ik fladderde wat traag
koos willekeurig bloemen
ik dacht de hemel vaag
verdwaalde toen en nam
je hulp maar al te graag
ik mocht rusten op je hand
waarvan de zachtheid
me verbaasde,we speelden
met de kleuren van de zon
lieten ons niet haasten
we zagen kleine dingen
lachten naar elkaar
ontdekten hoe we zonder
woorden samen konden…
In de kraag gevat.
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
2.837 zullen we samen
tot de bodem gaan dan maar
jij bent mijn enige echte houvast
het leven is zo eenzaam en zwaar
laveloos van drank en verdriet
zijn hoofd diepgestoken in zijn `kraag`
schuimt hij straten af achter het stuur
de lantaarnpaal stond als hinderlaag
gebroken door de manier van leven
de hals genekt door vriendje fles
geen bloemen…
Eigenzinnig in harmonie
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
812 vroegrijpe jasmijn drapeert zich elegant
rond een wild tegenstribbelende wingerd
wordt er echter subiet weer afgeslingerd
door een klimlustige roos met zwarte band
maagden klimmen dartel in palmen
juffertjes verschuilen zich in ’t groen
lonken naar het ontluikende seizoen
terwijl ze meewuiven met de halmen
maar als het botert tussen alle bloemen…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 vergeten duin in overvolle stad
door huizen afgesneden van de zee
de schilder Mesdag hield er atelier
de dichter Kloos heeft er ooit liefgehad
een stille, praktisch ongeschonden schat
bedekt met groen en zand in goudlamé
of ... stedelijke offerplek in spe
de buit van politiek op dievenpad
is het wel goed je gaven te beschrijven
je bloemen…
(Wereld)pijn
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
797 Ik kleur de hemel kakelbont
gewoon zoals ’t mij zint
geel blauw en rood wat zwart
een bloem misschien een mond
Uit velden maak ik bossen
met bomen aller soort
sterke zwakke levende dode
alsof mij dat ooit stoort
En in verlaten duistere steden
doe ‘k alle lichten aan
grote kleine heldere donkere
zoveel als er bestaan
De (wereld)pijn…
Uittocht
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
927 Maar de zon en
de zoete geur
van bloemen
is vele malen lieflijker
dan het avontuur
de catacomben
opnieuw te betreden.
Sprinkhanen knagen zich
een lied tot de zon.
Het veld ligt open
naar de toekomstige oogst
waar vele schoven aarden.…
Tijdloze schoonheid
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.683 het ruisen van abelen
de zang van verborgen vogels
En ik meende je te herkennen
in een elf met haar als zonlicht
een gewaad van sneeuw
in de geur van de dageraad
het zoete parfum van de lente
Want ja,
ooit had ik je echt gekend
zo jong en mooi
zo zalig en betoverend
dat ik je
niet kon vergeten
Ik zag je in alles
een wonderbare bloem…
Beter
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.260 Wat verdorde bossen bloemen
sieren de kamer op.
Mijn buurman doet er het zwijgen toe.
Maar goed ook, want zelf ben ik al te moe
om een gesprek te beginnen.
De zaalarts doet zijn ronde,
zijn witte jas keurig gesteven.
Een stethoscoop interessant om zijn nek gehangen.…
DE WITTE RAAF
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
913 Wij hoorden om het overschot geschaard
dat onder de bloemen op daalbanden deinde:
mijn tranen hebt G' in Uwe fles vergaard,
we zijn wel stof, maar dit is niet het einde
alsof een Paradijzenaar mij seinde
op een aftandse wijzertelegraaf
dat niets uiteindelijk meer schrijnde
dank zij de wiekslag van de witte raaf.…