Eindstation Margraten

In het smetteloze groene gras
staan hier duizenden vergeet-mij-nietjes
op de kaalgevreten botten
van een lang vervlogen jeugd.
Hier ligt, postuum tot heldendom verheven
en voorzien van ster en streep,
de vroeg geknakte bloem der natie.
Ver van huis verdwaalden jonkies
in een spelletje Stratego
dat verpakt in idealen
aan hun ouders was verkocht.

Op dit knekelveld van eer
vonden zij hun laatste rustplaats.
Maar die graven stellen vragen,
en een antwoord is er niet.
Wisten zij waarvoor zij vochten?
Wisten zij wat vrijheid was?
Wisten zij iets van het leven
voor het smoorde in dit gras?

... Hoewel ik pas in 1946 geboren ben (in Berg en Terblijt, dus niet ver van Margraten) heb ik van ouders, broers en zus veel over de oorlog gehoord, en dus ook over de begraafplaats. Pas toen ik (al lang niet meer woonachtig in Limburg) er een jaar of tien geleden weer eens langs kwam, heb ik dit gedicht geschreven. Ik heb het aan de begraafplaats opgestuurd, en ik kreeg een bedankje en waarderende woorden terug. Maar vervolgens heb ik er nooit meer iets over vernomen. ...

kanonnenvlees

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8