6020 resultaten.
Je bindt cadeautjes…..
hartenkreet
3.9 met 31 stemmen
1.769 teder kussen
Strelingen passievol jij hartendief
Jij verrast me met je lieve woorden
Geen dag voorbij dat je niet belt
Lispelt dat je me zo vreselijk mist
En je door de liefde bent geveld
Je bindt cadeautjes in de bomen
Als we wandelen in het bos
En als ik kijk in je bruine ogen
Komen er zoveel emoties los
Je bent totaal in mij verloren…
Gezinsdrama
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.150 maakt
al weten we de achtergronden niet
dit is toch iets wat ieder raakt
En mensen blijven natuurlijk speculeren
het zullen wel relatieproblemen zijn
misschien hadden ze wel geldproblemen
en leefden ze voor de schone schijn
Ach wij mogen en kunnen niet oordelen
maar wel meeleven met die kinderen klein
ze hebben hun ouders voorgoed verloren…
jaarringen spijt
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.566 oog terug
als ik de woorden tel, de stomme woorden
uur na uur, minuut na minuut
in ’t ritme van seconden tijd
verjaag ze niet, ‘t herinneren blijft
ondanks jaarringen spijt
zelfs wanneer elke boom die in ons groeit
uiteindelijk geveld, draai ik me nog naar je om
laat mijn gedichte regels herinnering kiezen
voor ik ze afvoer over verloren…
Wàt doe je ?
hartenkreet
3.9 met 46 stemmen
4.838 Voel mezelf totaal verloren
Starend in jouw zwoele blik
Bloed bonkt door mijn hete lijf
Voel overal nog JIJ en IK
Ik kan alleen nog naar je staren
Je trekt aan mij als een magneet
Een siddering trekt door m'n lijf
Besef je wat je met me deed ?…
het houvast van niets
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.472 ik heb de rampzaligheid gezien
in het verleden waar vastklampen
nog mogelijkheden biedt
geen dromen enkel het gejaagde
zelfs de passie dooft bij dit moment
tot gruis in weet jij in hoeveelheden
het kind ziet verloren rond en zoekt
houvast zoekt de grond van vader
zeg waar is hij nu zijn ogen zijn weg
het is de prijs van niet alleen durven…
uitzien naar morgen
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
884 optima forma vooruit doen gissen
helaas dan ook wat ik na een
nachtje slapen zeker zal missen
een ding weet ik zeker
het daglicht wordt opnieuw geboren
ook al gaat dat wellicht aan mij voorbij
de vergeetachtigheid zal mij wederom storen
daarom denk ik nu maar vooruit
en zie het verleden zich herhalen
ja, zonder enige fantasie gaat alles verloren…
Avondzon
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.225 De woorden zijn verloren
in het grotere dat in mij is gedrongen.…
open graf
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
966 onbegrensde stappen
langs reusachtige huizen gaan
alsof mijn sterven geen enkele mond zal vullen
ook niet op het tafelblad dat, tot zwijgen gedwongen, beeft
en wordt schoongeveegd met schaduwen
op klaarlichte dag
ze zijn feilloos
zoals voorheen, zij, die zichzelf bezingen om vleugelloze armen
waarin mijn tijd wordt geworpen, zwart zoals verloren…
kon hij niet meer?
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
681 wel, maar toch
groot genoeg om in zijn hand
het leven te leggen van een ander
de dood waart rond in het debat
de kogel, geen kogel, de strop
de straf moet nochtans niet uitgesproken
voor de doden wacht slechts het gras
dat groeit zonder onderscheid
zomaar overal bloeit
wat groen voor het geschonden hart
de moeders zonder kinderen, verloren…
Ontaarde troostprijs
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
665 euforie
in een portaal
waar 's nachts de regen
door gebroken ramen valt
sigaretten gaten hebben gebrand
in dromen zo dronken
en waardeloos
verdomme
whiskey droog
en liefde loos krijst
uit getande monden
halleluja
kogels genadeloos
de door God verlaten mensen doorboren
en bedelven onder bagger en puin
misgeprezen
ligt verloren…
Slaap maar zacht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.032 Slaap maar zacht,
Je bent buiten bereik,
Het leven ligt niet meer in je macht,
Verscheurd tussen aarde en hemelrijk,
Slaap maar zacht,
Gepijnigde geest,
Hoe duister was de donkere nacht,
Waar je in gedachten bent geweest,
Slaap maar zacht,
Onze tongen zijn bevroren,
Een deel van ons die je daad veracht,
Voelt zich verraden, maar ook verloren…
Raapte vruchten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
911 De sloot wou ik omzeilen
maar de afstand was te groot
de diepte kon ik niet peilen
ik at van het laatste brood
Ik stierf, de laatste blauwe luchten
omringden mijn doelen die nu verloren
leken te zijn in een afgrond waar
donder heerste en de goden
aten van mijn erfenis
al streelde het verlangen om dán toch
op deze aarde te blijven maar…
jij laat mij niet alleen.
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
2.086 teveel tijd is er al verloren,
misschien heeft het zo moeten zijn,
ik wil je graag nog een tijdje storen,
samen verdrijven wij de pijn.
als de dag dan daar is gekomen,
ga dan vredig van mij heen,
jij zit voor altijd in mijn dromen,
dus jij laat mij niet alleen,
nee jij laat mij niet alleen.…
Zielsveel
hartenkreet
3.6 met 19 stemmen
2.024 en passie
onvoorwaardelijk trouw
Mijn hart is intens zuiver
verlangend is haar gloed
Zij koestert jouw warmte
jij kruipt door haar bloed
Mijn hart is zo eenkennig
jij hebt een plekje exclusief
Daar waar niemand anders is
want ik heb je vreselijk lief
Mijn hart is soms van slag
als je even niet bij me bent
Dan is ze rusteloos verloren…
''Venus was her name''
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
3.062 het moet in 1968 zijn geweest
dat ik haar mocht aanschouwen
bij een optreden ergens in Den Haag
een mooie meid van wilde schoonheid
en een stem die er mocht zijn
later ben ik haar uit het oog verloren
even was er nog de kortstondige revival
van Shocking Blue doch daarna
verdween ze in de luwte
Mariska blijft voor mij immer Venus
die…
Over de zee hangt matelijk te tampen
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.558 Een stemme galmt, en ieder loopt verloren.
Ik loop alleen. En 'k weet dat duizend zijn
die naast me dragen door te dichte smoren
lijk al te volle teilen melk hun pijn.
Ga niet terug: gij zult de weg niet vinden.
Gisteren, morgen, en eenzelfde klacht.
De mist-klok zingt onzichtbaar-manend in de
dag-witte nacht.…
oudejaarsavond
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
688 deelt ze haar zoveelste intimiteit
met haar dobberende kompaan
buiten heerst de mist die
als witte ouderdomsdeken
zich ontfermt over de resten
van alweer een jaar voorbij
met vuurwerk om middernacht
de vrouw kabbelt verder
met haar trouwe speeltje
en in de wolken loopt haar man
verdwaald in eigen stad te zoeken
naar een al lang verloren…
Geen been om op te staan (sonnet)
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
969 onbestaand hij weet
niet eens wie ooit de muren overschreed
hij loopt, zich veilig wanend, richting graf
tot peilers worden stukgegooid, tumult
en chaos schudden denkpatronen door
elkaar, het zelf voelt zich met vrees omhuld
in beeldenstorm gaan werelden teloor
wie ben ik nog, wiens overgrote schuld
dat ik al denkend plots een been verloor…
Hartslag
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.046 Voordat het hart zich overgaf
Door oorlog en haat verslagen
Zong zij een lied van hoopvolle dagen
Een vlindertje danste, bij elke slag
Het kind dat bezorgd in haar armen lag
Volgde de vlinder, en telde de slagen
Om altijd met zich mee te dragen
Wat zij haar kind bij haar afscheid gaf
Ging er ooit een slag verloren
Door geliefden gegeven…
Geen eigen gelaat heb jij...
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.363 Je bent één uit de velen:
gekend, bemind, gezocht
maar vaak ook vergeten,
onderdrukt, verloren of gekwetst,
miskend, gefolterd, gedood.
Toch sta je weer op...
Geen eigen gelaat heb jij
maar daardoor duizend gezichten.
Naar aanleiding van de Dag van de Mensenrechten.…
De dood
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.478 Ik zal altijd van je houden
tot de dood ons scheidt
Dan zal ik je vergeten
Dan raak ik je wel kwijt
Ik zal nooit meer aan je denken
Geen gevoel of fantasie
Herinneringen als as
vervagen tot ik niets meer zie
De tijden van ons leven
verloren en vergeten
Ik heb je nooit gekend
Ik heb het nooit geweten
Ga weg uit mijn hoofd
rot op uit…
Bevrijding
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.531 bood in doodsnood
elk dierenpaar een vrij entree
een schuilplaats op de droge schoot
u nam ze door de wateren mee
Maar nu, zo ver ontelbaar later
vindt de mensheid weer een smoes
voor de missers van een kater
en de valsheid van een poes
Ze zullen mij nooit meer bekoren
het duister hoort mij snikkend stamelen
wellicht is het niet al verloren…
Feest
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.551 Het leven lijkt een feest
Dat aan me voorbij trekt
Ik zie mensen dansen
Maar de muziek die hoor ik niet
Eens liep ik daar
Daar tussen die mensen
Het leven hield van mij
En ik hield van het leven
Toen kwam jij opeens voorbij
Je stapte zo mij leven in
Het tegen houden had geen zin
Ik was compleet verloren
Nu ben ik weer alleen…
De zwerver
hartenkreet
3.1 met 21 stemmen
1.959 Lamgeslagen door verdriet
eenzaam door verloren jaren
loop je moederziel alleen
en er is niemand die je ziet.
De vuilnisbak is nu je restaurant
en een bosje jouw toilet
je handen was je in een vieze sloot
en er is niemand die op je let.…
Vogelvrij
netgedicht
3.3 met 63 stemmen
20.431 Ze kijkt me aan met haar reebruin
intens, verloren, angstig, triest
geeft me `t gevoel te willen sterven
Ik hoef je niet te laten gaan
maar je kunt vliegen dus ik leg
je neer; vrij de vleugels te zwerven
even niet begrijpend, d`r kopje schuin
tot haar donk`re ziel `t blauw verkiest
vlak voor ze `t gras laat werv`len
door zacht haar…
Geen dromen meer
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.083 Gewoon een verlangen naar een gebaar,
een zachte streling over mijn haar,
een ontmoeten van twee begrijpende ogen,
ooit heb ik mezelf in jou verloren.
Mijn nachten sterven stilletjes in het licht,
jouw armen dragen geen enkel gewicht,
mijn lichaam legt zich moedeloos neer.
Nee, voor mij geen dromen meer.…
en God nog uit zijn eigen bijbel las
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.527 ik zie het na de lach
woorden kabbelen zacht
betekenisloos om niet te storen
nietszeggend gaat hun ruis verloren
kijk maar de mensen aan
hun ogen spelen handen
voel armen om me heen
niets hecht zich aan ijs en steen
alleen zijn op de vlakte
verdwijnen uit dit leeg bestaan
geen tentakels die je grijpen
die raken om zichzelf te verrijken…
de directeur en zijn directoire
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.716 ik zie een knoopje op de grond
zo een van blik en blinkend
voorzichtig kijk ik rond
verloren door een rijke stinkerd?
o, daar loopt er een
met een houten wandelstok
er naast een schrale vrouw
in een overjarige rok
is dit kleinood van u?…
Vannacht dwaalde ik
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
574 vannacht dwaalde ik
door het bos van het stilzwijgen
waar de bomen
weemoedig aan de heimwee knaagden
de kruinen hoofdschuddend
zichzelf miskenden
en de bladeren
- veel te vroeg -
hun laatste greep verloren
ik zocht wat rust
nu de spanning met rasse schreden
als schokgolven mijn lichaam kwelde
er was een open plek
een bron van helder…
op het kussen van de avond
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
827 schaduw
zijn woorden verlaten
op zoek gaan
naar losgebroken schimmen van de ziel;
het weten dat alles leeft
in open zicht
en dat, gedragen door het sterven,
verwachting terugkantelt
in kleine fonteinen, ongevraagd
en vaak hoger
het komen en gaan
tussen deuren en dat wat overwonnen
kan worden
over schouders van het verloren…