Alle inzendingen over schaduw

5388 resultaten.

Sorteren op:

de kortste dag (winterpunt)

netgedicht
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.216
de hemel dun, waterblauw een draad van spinnenrag hangt eenzaam in de lucht glinstert zilver, als bij toverslag door de wind, die even zucht wat laatste bladeren aan takken kaal, bijna bloot kleuren nog eenmaal op van okergeel naar herfstig rood het water kabbelt al in grijs de lucht weerspiegelt laag het zweemt al naar schemer schaduwen…
lijda8 december 2011Lees meer >

De Oude Danser

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 647
ik ken nog lang niet de geheimen die je voor jezelf verzwijgt maar voel ze inktzwart als een schaduw dreigen een kracht die alles overstijgt ze zullen niet verdwijnen zomaar in het niet ze blijven aan je kleven tot je ze werkelijk ziet en je jezélf kunt vergeven en dan gaan ze, eerder niet.…

Antilope ( over een diepe liefde )

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 619
lief wat zeg ou ervan mijn schat myn klos kom snel als een antilope tussen zon en maan licht als de wind die valt naar het zuiden en geen keer meer vindt nat als de regen die alles vervroegt vurig als de zon die – oh liefde – de schoonheid bezingt en roept om ou mysterieus als de maan in bleke schemering haar schaduw…

de ochtenden

netgedicht
1.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 616
Ze heeft gelijk, ik wil haar volgen, mee verstoppertje spelen achter de wolken, op mijn schaduw neerkijken. Een pantomime met een mobiel. Daar beneden in mijn tuin. Vandaag blijf ik boven. Morgen krijg ik nog een dag. Met een veelbelovend begin.…

De knecht

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 824
de roem is als de dauw en zal niet hechten jij sluit het hek of zeult met een bidon je levensweg (kasseien en beton) valt slechts met onderdanigheid te slechten om kruimels mag je in de schaduw vechten de goden vangen stralen van de zon de wielerwetten kennen geen pardon een rode gloed onthult verbleekte knechten de laagsten mogen nooit…

Vuur

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.751
Zon op jouw warm lijf met een schaduw van verdriet verenigt, verbindt.…

Stroomopwaarts

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 531
Weer terug in het schaarse licht van vroege dagen, in de schaduw van de schelle schijn. In aanwezigheid van herinnering lijkt alles kleiner te zijn. De stroom heeft de kiezels meegevoerd. Rond en vlak zijn ze geworden, ontdaan van breukvlakken en doorklievende randen van gespleten aard.…
Iniduo3 november 2012Lees meer >

Eerste keer

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 548
Alles soms sepia en stilte; deze kleur werpt schaduw van wel- eer. De eerste woorden en eerste kus; aanraking. Gevolg: intimiteit. Er is een eerste keer voor alles; lachen praten, fietsen en val- len. Op straat niet op je mond. Voor werkelijk echt alles is een eerste keer.…

oude schermutselingen

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 474
ik snipper een sjalotje een steelpan vol tranen branden achter mijn ogen oude schermutselingen smelten als hete stroop boven mezelf stijg ik uit en geniet met smaak van het gerecht dat ik zojuist heb bereid de niet gevallen regen de ijle mist ik snijd plakjes van de wolken en bewaar ze in een kluis in de schemer hoor ik de schaduw…

dans, dans! voor Pina.

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 404
tedere lijf gestrekt tot het uiterste botst ze - net niet - tegen de raamloze wanden het weerbarstige koord remt haar behoedend bijna, af het verliest enkel zijn tegendraadsheid als ze stil liggend zittend of staand het midden kiest de zon zendt haar warme licht door de openstaande deur iemand plant een boom op de kale vloer valt de schaduw…
J.bakx23 maart 2013Lees meer >

Gij daar

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 610
mijn aards paradijs O, mijn verre lieve Gij brengt mij van de wijs Laat krachten in mij kolken En laat mijne ziel zo achter Innig verstoord Schouders, zoals ik die zie Wiegend op en neer Mijn ogen wagenwijd openend In blinde lust Zij maken mij sprakeloos en veel meer Ach, schenk mij even niet het ware licht Dat ook op uw schaduw…

Toxische wereldziel

netgedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 795
Jij knoopt de doodsdrift aan mijn Ik met een schrikdraad van macht in een snijdende omarming Jij stroopt de tranen van mijn ogen - twee werelden die elkaar nooit zien - en vreet hun staar kapot Een schouderklop valt als een hamer op totale duisternis wanneer jouw schaduw me opslokt De meerpaal droomt de drenkeling maar de sterren…

Amulet

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 495
Ik lees haar silhouet, duivels spel in avontuur, hierin werd ik overklast, recht door zee en puur in mijn zaligheid gekrast, schaduwen kleuren mijn graven wit, licht komt helder dichterbij, ze boetseert mijn de ruimte op een bont pallet van onschendbare eerbaarheid.…
Pama21 april 2013Lees meer >

Heldere kijk op de zandbak

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 716
werken In de zandbak - zijn domein, zijn wereld, Niet te groot, niet te wijd, Overzichtelijke wereld Binnen redelijke grenzen - In zichzelf iets mompelend Van vakman of zoiets, Schept hij uit het zand Zijn eigen gebouw, zijn Eigen schepping zoals Alleen schepping maar Maar zijn kan - tot er In het overvloedige zonlicht De schaduw…

Ze bewoont de stilte

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 444
Geen geluid kwam over haar lippen en en uit haar gesloten mond, slechts verlichte woorden die ik verstond uit het spel van beide ogen en die ik begreep; “ Als ik in het licht van van de sterren woon is er geen schaduw en geluid meer nodig om de leegte te verwarmen, daar binnen heerst geen kilte, alleen een zon en maan in harmonie…
Pama25 april 2013Lees meer >

HET NAAKTE MEISJE

poëzie
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.407
Stil, als een bloem in schaduwen ontwaakt Wier broosheid zelfs het zonnelicht zou deren, Bloeit haar lichaam: mild-rose voor de tere En diepe grond die somberkleurig vlaakt.…

Dagpassering

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 474
Ik zeg mijn schaduw gedag, we moeten voort.…

Moment en haar momenten

gedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 9.988
Moraal: Ook al moet je nog zo klein, je schaduw mag best langer zijn. (Forth Worth, 21 juni 2011) --------------------------- uit: 'DW B', juni 2012.…
Leo Vroman2 september 2013Lees meer >

Windrijm

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 506
Het zwijgt, maakt stil, de duisternis wordt diffuse en is mij kwijt ik zie de schaduw die met zijn ego vecht, ik leg de huid af maar ik ben een vreemde voor mijzelf, een onwillig en onbeschreven blad in het uur van de uil die naar de maan vliegt.…
Pama30 september 2013Lees meer >

Rijp

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.646
In schaduw van de doornenheg hangt, laag Er tegen aan, in 't windje wuivend, rag, Dat door ijspluimpjes dik omsponnen werd.…

Waar de narcissen zich laven...

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 480
Een nieuwe horizon raakt de haartjes in je hals, daarachter leggen duizend schaduwen een groene toekomst uit. Het doel, mijn ongeduld zo van de dromenwagen getild. Gedeeld door beide lippen, vanaf een tere huid, op handen gedragen naar het gereserveerde plekje in het landschap.…
Pama23 januari 2014Lees meer >

Je weet maar nooit

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 511
dichtgewaaid spoor de ijzers uit het vuur van licht en schaduw…
Pama4 maart 2014Lees meer >

Brekend in een kus

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 492
Door de witte schaduw op mijn rug besta je en ik niet, al was het maar heel even les je de zilte dorst uit jezelf, voortgestuwd, aangevuld met ander leven ben je mijn vriendin, zwanger in een schuimende golf toren van levend licht veraf, nu angstig dichterbij, wie niet wil winnen, heeft al verloren, kom aan mijn borst spat…
Pama11 maart 2014Lees meer >

Wat witte wolken

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 438
wolken in oplossende vlucht zon zee en strand spelender hand maar ben het intense genieten vergeten gehurkt in het zand tong uit het bekkie speelt hij met de wereld op zijn eigen stekkie water en schelpen in een stralende zon wind door de krullen hij maalt er niet om als klokken het heetst van de dagen luiden vogels het zinderen in schaduw…

Van heel ver...

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 532
Voor vreugde is het nooit te laat, al zal die vanaf nu gekleurd zijn door een schaduw van verlies, van storm soms ook, van bitterheid of heimwee naar de tijd die nu voorgoed is afgesloten. Maar langzaam zullen wonden helen. Dit lijden delen we met zo ontelbaar velen.…
Adeleyd19 augustus 2014Lees meer >

Om steeds weer uit te vinden.

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 433
In het vruchtvlees van verwachting licht een boodschap verankerd een harde kern die achterblijft bevestigd in half versleten pitten van herinneringen, als de eerste geur of zoen van vrouwen waarvan ik de naam ben vergeten de ontmoeting uit de schaduw die wortel heeft geschoten, uit de spiegel vertakt het zich, komt tot ontluiking…
Pama23 augustus 2014Lees meer >

Myosotis

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 529
Maar in de schaduw van dat pad bloeide iets blauws zo vol van leven dat zelfs een naam gekregen had, die anders deed vermoeden daar barstten rotsen open zodat de wereld nieuw gestart gewoon weer door kan lopen.…
Chatfant14 september 2014Lees meer >

Fluwelen contract?

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 458
mistige verten, verstomde beelden verstrengeld, lui te onderscheiden in het dualisme van gedachten, schaduwen van ons maar verder tot elkaar de maskerade van de maan z’n kuisheid vermomd neemt ons de maat, verstoort de contouren en mijn contract voor een fluwelen toekomst.…
Pama6 november 2014Lees meer >

Kijken naar zwanen

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 597
Bij hen passen ze volmaakt, ook bij hun schaduw. Bij prinsessen enkel figuurlijk, een ingekorte versie. Op de oever staat hij, misschien een zij, die hen in het vizier houdt, maar ook het meer overschouwt, het zwanenmeer. Ik hoor alreeds de muziek, zie de dans, de wervelende witte tule. De zwanen laat het onbewogen.…

Kwetsbaar instrument?

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 484
eigen muze in huis gehaald bijna geruisloos en met virtuositeit bespeeld een natuurlijkheid om wars van alles de klarinet te behagen in de animositeit van de fluit, zonder de snaren te harsen, geduid in de gaten van de eenzaamheid stroomt oprechtheid van puur geluid de perfectie van de universele toon verspreidt, tegenstelling in de schaduw…
Pama26 november 2014Lees meer >