6196 resultaten.
Ballerina
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.208 Het lichaam strak als uit hout gesneden
het hoofd trots rustend op de slanke hals
de armen elegant gebogen
wacht de ballerina op de eerste klanken
die haar gracieus tot leven brengen
Sierlijk verheft de ballerina zich voor een
sprong, bevallig draait zij een pirouette
een eenheid vormend met de muziek
Los van de aarde, los van zichzelf
fragiele…
Wie ziet niet soms zich liggen in de kist
poëzie
3.6 met 11 stemmen
1.456 Wie denkt niet bij zichzelf: Wonderlijk is 't,
Dat alles dan gewoon zijn gang zal gaan,
En het heelal 't de moeite van 't bestaan
Nog waard zal vinden, als 't zijn luister mist?…
Bang en Reddeloos...
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.108 Nu wordt zij, weliswaar gedwongen,
opgenomen in een kliniek
waar ze niet weg kan lopen
Mijn God, wees bij haar,
geef haar hoop
en laat ze hopen
dat ze voor zichzelf,
niet weg meer hoeft te lopen...…
Zeespiegel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.238 Tot zij op een dag in het water keek
en zichzelf in de rimpeling aanschouwde.
Een nieuwe koers ontstond alwaar
zichtbaar geworden schoonheid ontvouwde.
Zij werd de zon in haar eigen hart,
haar sterren in het donker.
Geen valse vrede of Lorelei verleidingen,
alleen haar innerlijk blonk er.…
Vereeuwigde beelden
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
1.496 roodroze mond
die steeds stralende glimlachen zond
en niet bereid was om te mokken
Haar ogen blikten vol vreugde
en met vertrouwen in het leven
dankbaar voor alles wat zij kreeg
at zij zelfs braaf het bordje leeg
als mam haar spruitjes had gegeven
De beelden trekken sporen verdriet
over haar moeders grauwbleek gezicht
Het lijkt alsof zij zichzelf…
Verglijding
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.920 zich door eeuwige paden
Kosmisch gezien het rijk alleen
grenzeloos vlecht het zijn draden
Waar de aarde tolt zijn eigen baan
de zon schijnt jaargetijden
Dag en nacht, zon en maan
die ritmisch in elkaar over glijden
Rustig stroomt het leven met de wind
als een vloeiende beweging in elkaar
De tijd glijdt verder en ontspint
zichzelf…
Groteske kunstenmaker, opgestegen
poëzie
3.9 met 15 stemmen
2.596 Telkens in lege wanhoop neergezogen,
Telkens opklout'rend, doet hij opgetogen
Voor Haar en voor zichzelf, dubbel publiek;
En telkens in vlijmende zelfkritiek
Ziet hij zich slaaf van onopgeefbaar pogen,
Op zelfverachting trots, van walging ziek.…
Ah ! Vous dirai-je, Maman
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.221 Ze denken vast dat ik mij zwaar verveel,
Sprak Wolfgang tot zichzelf - kijk ik naar buiten
Dan zie ik enkel dartele kornuiten
Terwijl ik urenlang etudes speel.
Wanneer ik mijn geliefde toetsen streel
Zie ik zo af en toe hun boerse snuiten
Grimassen trekken voor mijn schone ruiten
En erger ik mij dikwijls groen en geel.…
Als een touw
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
3.767 in de knoop, uit de knoop, in een lus
gevoelens zinloos verwoorden
van de vrouw van zijn leven een kus
zou hij zichzelf bijna vermoorden
maar alles is er om te blijven leven
drie zoons een vrouw en een tuin
het is lastig maar blijf nog even
zo koud zonder haar op je kruin
een versje blijven toch enkel woorden
soms drukt het wat van binnen…
autonomie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
794 om autonomie niet meer gevraagd,
men kan naar wens zichzelf leven
weliswaar nog liefdevol omgeven
en door herinneringen geschraagd.
leven met níeuw leven
dat zo dierbaar en zo welkom is
compenseert immers het gemis
van hen die achterbleven.…
Épitaphe
poëzie
4.3 met 10 stemmen
3.623 Vrouwen en vleiers zat, vrouw noch vriend
Die hem vrijwillig verkoor;
Vrees maakt eenzaam: hij heeft enkle liedren gedicht
Voor zichzelf, buiten elk gehoor.
Waarvoor heeft dit woeste leven gediend?
Rijk en roem gingen teloor.
Voor de liedren? Ach neen, ook die zijn vergaan.
Eén woord blijft, één woord slechts: waarvoor?…
verboden liefde 2
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.277 Gevoel dat , dubbel in zichzelf
Weemoedig maakt.
Ik kan je niet meer geven dan
Ik reeds gedaan heb en zal doen.
Naast al dat beredeneerd verstand
Het dubbele gevoel
Blijft mijn verlangen naar
Naar jou
Ik heb je lief.…
VoorJaar
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.163 Zachte haren, bruin en wit
Katjestakken ontluikend groen
In zichzelf ruikend narcissenflirt
Geur van nieuw, de geur van bloem
Paars en geel, door opschietend gras
Een lijstertriller begroet de opgaande zon
Stil eendgekwaak op vlakspiegelend waterplas
Ontwakend de distelvink, gekleed in goudgalon
vijf uur 's morgens, geen geluid van achteloos…
dat wat niet kwam
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
911 vluchtig ontmoette ik een tere bloem
wiegend op lentewinden die op weg
door krimpend weideland een fris
koele winter ontvoerden
ze leek op een mens in doorbijtend streven
vroegere tijden, drang naar lenteleven
doch ter plaatste verbonden aan moeder aarde
alsof het levensvuur in haar zichzelf reeds bluste
terwijl ze naar elke nieuwe dag…
Haar kleur
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.361 verdwijnen
in volkomen grijs tot aan de kruin
bleef ze lang geconserveerd
nu gaat het slijten extra snel
spanningen, met kracht geweerd
tekenen haar uiteindelijk wel
ze kan nog kiezen voor schijnbare jeugd
de haren verven in een warmere tint
maar dat doet haar beslist geen deugd
wanneer ze hem niet naast zich vindt
het lijkt haar beter zichzelf…
Vaak niet te vatten
netgedicht
4.5 met 30 stemmen
1.343 de slaap kan ik vaak
wel vermoorden
zo onhanteerbaar als
een kip
bij de slachter
zonder kop vliegt ze op
ploft blind op mijn zojuist
bladvrijgemaakte schedeldak
en gaat daar dan flink irriteren
dat eigenwijze kreng
strooit mijn hoofd vol late veren
ontneemt mij de rust die het dus
voor zichzelf niet zozeer ambieerde
scharrel…
Nihilisme contra Jezus
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.142 onangst’
die me vergezelt in dit bestaan
****
afkeer zetelt de schaker
die momentloos zijn zet overdenkt
en schoudert zij aan zij met
de overwinning die hij voor ogen heeft
telkens is zijn zet de voorloper
die de hemel splijt en de aarde
onbeschermd het lot laat zijn
dat het vallend gruis in kraters
laat flankeren totdat het spel
zichzelf…
Dichtersvondeling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.009 aantrekking op hem uitoefent
vanwege voorbij zodra geschapen
zoekt hij liever de eeuwigheid
waar geen ontkenning mogelijk
hem ooit terug doet keren van
wat zo gul werd neergeschreven
in de miskenning van zijn vrucht
erkent hij zijn dagelijkse vlucht
aan wat hij ziet als een klucht
hoeveel werelden hij ook overbrugt
star blijft hij zichzelf…
Gebloemde Bruid
hartenkreet
4.1 met 30 stemmen
2.620 Zij was eens de liefste in zijn wereld
Hij aanbad haar dag in dag uit
En zij hield zielsveel van hem
Zag zichzelf als de gebloemde bruid
Zij was zo lief en vol vertrouwen
Hij kon altijd van haar op aan
Ze had haar hart aan hem verloren
Een liefde die altijd zou bestaan
Zij zocht nooit ruzie had altijd begrip
Was geduldig en bewoog sensueel…
Wandeling in het wilde Enderttal
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
564 Elke voetstap een genot,
nooit geëvenaard,
de Endertbach,
het primitiefste,
attractiefste wandelpad
van regio Cochem
Je reinste stilte,
alleen,
soms,
onderbroken door een
opspringende beekforel,
die in dit rotsige,
oeroude dal,
als het ware,
door zichzelf zwemt
Doorzichtige,
turkooizen libellen zweven,
als stille getuigen…
De laatste sneeuw
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.036 Gelijk een dode ligt ze daar
De handen saam gevouwen op haar borst
En op het kussen ligt het grijze haar
Wat slordig om haar lieve hoofd gemorst
Ze slaat haar ogen op en kijkt ons aan
Met moeite vouwt een glimlach om haar mond
Lijkt meer met ons dan met zichzelf begaan
Want in en om dit huis stormt wanhoop rond
Ze had het graag een laatste…
poëzie
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.301 als wolken zich verliezen in elkaar
en fluisterende regenmuziek
in plassen ritmisch ruist
als brandend water onder
rijzend maanlicht flikkert in zichzelf
als glans je ogen bedekt
en tranen opwellen in het donker
als voeten je sporen volgen
en straatstenen tijdloos treuzelend
je vervoeren naar wie weet waarheen
als iemand je lippen zoekt…
Poppetje
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
879 Ziet niemand dan hoe zij krampachtig
-voor even is zij haar tranen machtig-
onder haar lach tranen verschuilt
en ’s nachts misschien om zichzelf huilt
om het verdriet dat in haar leven gekomen is,
om haar geluk dat zo onbereikbaar is.
En misschien wel is haar grootste verdriet
dat niemand door haar lach haar zorgen ziet.…
's avonds
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.376 ‘s avonds hoeft zij niet meer lang te wachten
nog even en de wereld is in rust
als elkeen welterusten is gekust
en toeft in dromen die de dag verzachten
dan blijft zij hier alleen met haar gedachten
haar wakker lichaam van zichzelf bewust
de stem van het verstand die zachtjes sust
en spreekt van hoop met haar verborgen krachten
nog draalt…
kernklanken
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.086 Het ranke riet ruist ‘n lieflijk lied
vol tonen die zichzelf verwoorden
sereen, waardoor de stilte zwijgt
en de hemelboog eerbiedig nijgt
diep getroffen door de akkoorden
de melodie lokt zwaar van eufonie
het sluim’ren dat in kern ontstaat
wachtend tot ‘t ritme zacht beroert
en pulserend naar bezieling voert
waardoor de kiem ontluikt uit…
Waagstraat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
3.615 De eeuwig wisselende hemel welfde
zich eeuwenlang boven dezelfde grond,
waar altijd anders en altijd hetzelfde
de stad zichzelf herkende en hervond;
van wat hier door de jaren is verrezen
is veel weer door de jaren neergehaald,
maar altijd werd door deze plek het wezen
van Gronings stad en ommeland bepaald,
dat, steeds als men het nieuwe…
de landelijke gedichtendag
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
828 de regio
Vondel deed nu het westen
Slauerhoff het noorden
Roemer Visscher het oosten
Guido Gezelle het zuiden
vrij invliegbare
gastdichters waren
Bredero Elsschot Kloos
Luyken Paaltjens Klikspaan
Poot Couperus Bralleput
Potgieter Cats Vosmaer
Tollens Bijns Maerlant
weer niet genood Mariken van Nieumeghen
wie weet heeft ze toch zichzelf…
het beloofde landschap
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
836 voetstappen horen uit
het landschap van kinderen
hen luidkeels het licht noemen
doorheen muren
van de ochtend, naast het park
en de lindebomen
ik zou mijn buik
op houten planken kunnen leggen
en het zachtjes laten waaien
in de eik en in mijn armen
wanneer het snel donker
wordt
ik zou jou kunnen beschrijven
maar wie kent zichzelf…
Ik?
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.479 op een beter moment;
er zijn zo van die dagen,
maar ik heb er zoveel,
niemand die me herkent,
niemand die weet wie ik ben;
ik ga wel eens op zoek,
opzoek naar dat ene moment
dat iemand me herkent
en dan loop ik weer weg,
ik ben een loper,
ik ben op zoek,
op zoek naar mezelf,
op zoek naar iemand
die net als ik
op zoek is naar zichzelf…
Vernietigend
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.428 voorzichtige stappen, om het lot niet te tarten
En toch, als het even kan, een zijstap
maar nooit terug, nooit heel
en altijd minder dan de vorige keer
dromen najagend in de nacht, kleur
bekennen overdag, lijdzaam
Je mond in glimlach verstild
de grootste onzekerheid kwam pas
nu je ziekte een naam kreeg, twee letters
je lichaam vecht, tegen zichzelf…