8103 resultaten.
Duisternis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
584 Als de duisternis neigt in de vallen
vergaap ik mij aan het laatste licht
als een gulzig jeugdig jongetje wat
de laatste restjes gretig verorbert
'T daglicht bevalt me het beste, goed
maar de nacht zie ik niet als kwaad
en wat het daglicht niet kan verdragen
gaat met en aan mijn slaap voorbij
Dan komt er weer een nieuwe dag
de duisternis…
Scheuren worden schuren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 Een droom
Een droom
Een droom komt voorbij
Een droom waarbij
Het licht bij bakken
Naar binnen komt
En de rotswand van het
Donkerste donker van de nacht
In stukken splijt -
Openingen ontstaan,
Grotten, holen,
Scheuren worden schuren
Waar het licht
In schijnt, waar
De zon warmte brengt
Voor mensen op drift,
En onderdak…
Nieuwe koers
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
776 Schitterende ogen
voorbij gevlogen
door westenwind
ingetogen.
Bekomen van de schrik
leef jij door net als ik
door nieuwe koers
in hemelse blik.
Geluiden in de duinen
die gevoelens uiten
om met uitzicht op zee
af te sluiten.…
Blind vertrouwen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
543 Voorbij het zwart
achter verre horizonnen,
waar de tijd is in te halen
en je weer hetzelfde zag,
om vervolgens te beginnen
aan een nieuwe zelfde dag.
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet
en het is alles maar ook niets,
het is een verlangen
galopperend in je hart,
niet te temmen,
teugelloos zich overgevend.…
Die Naam
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 God is van een andere orde
ver voorbij aan
wat bij ons is en zal bestaan
wetende van eindigheid
trekken we onze grenzen
zinnig praten over God
is vanuit je ervaring
en als je die Naam noemt
moet je weten
dat jouw betekenis…
Een stukje magie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
494 jij was introduce
ik nam je mee naar
het bal der onbekenden
je oogde naturel
maar je verschijning
oogstte wel een licht applaus
waar we passeerden
probeerden mensen een
glimp van je op te vangen
keken verrukt
omdat in hun nabeeld
een stukje magie bleef hangen
het gezelschap ging
totaal aan ons voorbij
de avond was van jou en mij…
Onheilspellend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
488 donkere lucht
rolde windstilte vooruit
warmte klamt
en laatste vogels
zoeken schuw een
veilig onderkomen
onheilspellend
is het wachten
op de eerste klap in een
vernietigend ontladen
waar angst het
luider spreken
zichtbaar maakt
staken de woorden
bevrijdend knettert
bliksem en hoost
een fikse regenbui
donder rommelt traag voorbij…
Reünie
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
820 Ik liep opzichtig voorbij en ik
zei: 'Hai, Nina, hoe gaat het?'.
Je zag meteen mijn kale kop en
je lachte vanuit je mooie buik.
'Tja, de grasmaaier!', zei ik met
een geacteerd, zuur gezicht en ik
was allang blij met je glimlach,
waarop ik weer weken kan teren.…
In de schaduw van de wind
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.308 De avondschemering is gevallen
de lucht zo boterzacht
in de schaduw van de wind
zet ik me op het oude bankje
overdenk of ik de dag
zinvol heb doorgebracht
er mag geen dag voorbij gaan
waar ik met spijt op terug moet kijken
want dan zal blijken
dat ik iemand heb tekort gedaan
met een bezoekje
een vriendelijk woord of handgebaar
maar…
Voor al
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
588 Zonder pen
of papier
zal ik blijven
schrijven
woordeloos verloren
herboren
woorden
in gebaren te geven
gebleven
leven
geeft mij
nieuwe woorden
nog dagen niet voorbij
de bladeren
van mijn herfsttooi pracht
bij vlagen op de grond
rondgestrooid
weer al een seizoen voltooid
om paden te verzachten
in duistere nachten…
soms is één leven niet genoeg
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
703 grijs waaien winden
tochtig de dag
onder zware wolken
gaat de dood gebukt
morgen - denkt zij
morgen
zoveel morgens
trekken voorbij
niets
en toch... die hoop
altijd weer die hoop
er komt een dag
waarop lente
de lucht zal vullen
met zachtheid
maar op dit uur
is het huis kaal
staan ruiten gebroken
in hoge lege kamers…
cirkels
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
562 hoe vaak de dag zich hechtte aan
de nacht om samen in verstikkend zwart
te wachten op wat werd verwacht
en andersom de nacht op sleeptouw
door de dag voorbij 't middaguur
zijn krachten wist te putten
uit een restant van licht
waardoor de mens bij tijden
wat verlicht zich schikken
kon in levensvatbaarheid
een jarenlange strijd van…
Silverbeck
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 let op Silverbeck
de pronte uit Kluisbeke
die wars van lust en gebrek
de aarde proeft en nietsontziend
opbouw,koppeling en onderdanigheid verwoest
Kende je Silverbeck die eens
het boek las over dingen
die voor de dood uit maar blijven groeien
en zij daar een van was
de woekering, het ongeremde dat plots verstomde
En nu, voorbij
geen…
Liet zijn wereld los
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
533 leek een monoloog
maar wie goed keek
zag antwoorden in bewegen
zij waren daar
daagden uit in spel
door vorm en verschijnen
hij koesterde hen
ontdekte hun plezier
van bestaan in dubbelleven
soms keek hij op
liet zijn wereld los om
alles opnieuw te bekijken
lachte en was blij
speelde intens verder
hun uitdaging was nog niet voorbij…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
Oud en nieuw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
491 Steeds meer roekelozen en bozen
sluipen door de donkere straten
voorbij slapende in dozen.
Wie zal niet blozen bij het zien van
dit verval. Het erbarmen is voor de
bozen die rechtvaardige willen lozen.…
naamloos met tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
685 De wereld en ik voorbij
gegaan geen weg terug
ik heb mijn eiland meegenomen
daarachter op het vasteland
mijn liefde achter gelaten
fluister het koesteren
volg mij tot in het sterke licht
van de zon en laat me daar
om elk zijn eigen weg te gaan
niet het snijden
maar het afgesneden zijn
daarom laat ik een hand achter
als licht spelend…
Voel me outcast
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
525 weinig geven
ken de decors
met hebzucht belicht
applaudisserend publiek
naamloos uit de kudde gevist
bekende gezichten
uit het glamour en
societygebeuren liegen
hun lach in valse kleuren
ik zonder me af
kan met de manipulaties
in opvoeding en werken
niet leven voel me outcast
zij hebben het doek gesloten
hun scenes gaan mij voorbij…
Rijzend naar het zenit
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
585 Telkens opnieuw is dat punt er even,
altijd voorbij het moment dat jij dacht.…
Door de tijd
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
769 Wat houd ik van de prille morgen
Enkel de vogeltjes die fluiten
Alles rustig en stil
Alleen dan voel ik me geborgen
Wat houd ik van de dag die nog moet beginnen
Weer een donkere nacht voorbij
En een zee van tijd voor mij
Ik wil me heerlijk afsluiten hier vanbinnen
Wat houd ik van de belofte van een nieuwe dag
Ik kan opnieuw beginnen
Zonder…
Hun zwepen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
466 wind breekt uit
jaagt schaduwen na
door het gebarsten licht
wankelend scherft
realiteit uit eigen
spiegelbeeld het is
weer mooi geweest
in vervlakking eist
de top beloning
hun zwepen hebben
lang genoeg geslagen
striemen tekenen de huid
als aanklacht in de kleine
letters van het leven
zij zijn volledig uitgebuit
het is voorbij…
dragen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
512 zuidwestenwind voelen
voor je afdaalt
praten we over het
ijs dat de lichtstralen
breekt en over
luchtbellen die als
kwik over het ijsplafond
glijden en tasten we naar
het flinterdunne bloemblad
als je naar de
overkant gaat
draag ik je tot het
einde met zoveel
droeve liefde naar
de kant waarvan je
niet terug zult keren
alsof het voorbij…
Blauw
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
518 Een blauw gevoel van
gelukkig te beleven dat
voorbij is voor het kwijnt.
Het blauw te lopen kent
zijn voelen dat aan ademnood
lijdt. Onmogelijk zijn de doelen
tussen daad en drang in hun preferentie-
strijd.…
staar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 de middagzon wikkelt zich af
met een verholen lichtstreep
alles er onder verkeert in een verdoken geheim
alles buigt zich in de schaduw
naar het vallende gras
de noen heeft een middenrif dat afzakt
naar de avond
mijn handen als kleppen op hoogte
van mijn wenkbrauwen zakken
richting de knoop van het middenrif
de staar is voorbij het begin naar…
maandagochtendgevoel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 de stad ruikt vreemd
een beetje eenzaam zelfs
ontheemd misschien
er hangt een geur van– bijna fris
alsof tijd maar net begonnen is
het leven aan te maken
van daar uit loopt haar rode draad
tot aan de eerste ademteug
die gaat
vol levendig verkeer
dan weer
een fiets, de bus, een auto
alles glijdt voorbij
en op de stoep de vaste troep…
Vragend gebaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
510 ik schoof
de wereld
aan de kant
maar uit de
spiegelwand vroegen
ogen om mededogen
openden handen
in een vragend gebaar
zonder te eisen
ik keerde me af
voelde het dreigen
door onmacht verhard
zij waren met velen
wilden graag delen
maar moesten langs mij
de scherven voorbij
van een failliete en
destructieve maatschappij…
op zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 kuit strijkt
ook verwachting tussentijds
scherpe tongen, met
een vlammend commentaar
maken slechts onzekerheid waar
ik buig en laat mijn haar
in sluiers naar beneden vallen
gelijk als het gestorven blad
van stille herfstbomen
en het lallen van een dronken tong
een stofbad in te droge dagen
gaan levenswegen met een grote sprong
voorbij…
Verse oude tranen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 naar de televisie
die bijna de hele dag
oorverdovend aanstaat
ik ken haar nog van vroeger
als een levendige vrouw
spreek haar wel eens aan
zonder reactie te krijgen
soms staan er tranen
in haar verweerde ogen
waar zou ze aan denken
wat houdt haar nu bezig
ik weet niet welk verdriet
zie slechts verse oude tranen
en de dagen die voorbij…
dubbelportret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 rustig ontwaakt, kinderen gewekt
gevoed gedag gekust
het afscheid is altijd voor korte tijd
om het diepe zelf wat rust te gunnen
een zwierige jas in een spiegelruit
jonger: in één snelle oogopslag
'het kind de moeder van de vrouw'
ongedurig rusteloos maar trouw
zoals het bloed kruipt zo loopt het
schaduwbeeld herinnering in tijd voorbij…
barst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 rode draad
in volledig bewust
aanwezig zijn
het sust geen geweten
vergeten daden vragen
toch hun tol
goedschiks of kwaad gedacht
bij elkaar gebracht
voelt alles als de diepte
van een grove barst,
traag en vol
met voeten in aarde
wars van wat je wilt
gilt het gemoed in
de waarde
van dit korte bestaan
dat je ook zomaar
stil voorbij…