8933 resultaten.
Oh, gij...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
861 Oh gij grote warmte
verwarm mijn koude ziel
laat mij sidderen in uw stralen
geef mij warmte en voel mijn lust
Oh gij grote donkerte
val als een deken over mij heen
bescherm mij tegen het kwade
en wees mijn waker als ik rust
Oh gij grote wereld
laat mij een worden met uw natuur
maak dat ik voor altijd leven zal
en mijn hart zal schijnen…
Herfstgloed
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
990 koppig lang hadden de bomen
hun zomerse groen vastgehouden
maar slechts twee nachten vorst
hebben nu de vreugdevuren
van de herfst weer aangestoken
bladeren gloeien oranje
goudgeel en bloedrood op
een valse belofte van warmte
op deze koude najaarsdag
de zon doet nog een waterige
poging het licht wat te verlengen
en verspreidt een gulden…
Winter
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
826 De koude ligt gestold
in de dichtgevroren poel
waarrond de kraaien samentroepen.
De weide is een kader
waaruit het paard en de koeien
weggesneden zijn.
Van achter het venster
haal ik de dieren
uit de stal vandaan
en plaats ze in de vlakte
waar ze nu te dromen staan
en kou te lijden.…
Je golfde eigenwijzigheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
659 proef de zee
koud aan handen
zilt in verlangen
naar de zomers van toen
kil in grijzigheid
je golfde eigenwijzigheid
maar ik wist je in de onderstromen
te verleiden tot een warme zoen
die spetterde
het ijs brak waar
de sneeuw nog lag en leek
alsof het volop lente was
in samen kristallijnen
gaan we grenzen uitproberen
jij tekent…
Verloren passie
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.809 kom laten we gaan dansen
want ondanks alle energie
brandt veel te klein ons vuur
dus drijft er weer verdriet
onder het spelen van het droevig lied
op mijn gedachten bij je binnen
en sprookjesbeelden die wij deelden
lijken kille straten, eenzame stations
van koud vertrek
van veel gemis
dus koester je maar aan het vuur
van mijn nog niet…
de Nacht
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
775 De nacht zij kan zo koud en lang zijn
als mensen moeten lijden.
De nacht zij kan vol melodie en zang zijn,
als men elkander kan verblijden.
In zo'n nacht kan ook een moment zijn
waarin levens eindigen of juist ontstaan.
Maar al zal aan al die nachten ook een eind zijn,
de dag kent dan droefheid of zal juist uit vreugde bestaan.…
een meisje op een fiets
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
657 Muggen zijn er niet
als het koud is maar mij bijten
ze elke winternacht.
Zo kent de onwerkelijkheid
ook haar ongemakken.
Maar dat meisje op haar fiets,
Dat er dag en nacht
kan zijn als ik daarvoor kies
is dan wel echt en zacht.…
December in Tanger
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
1.888 Licht donker warm koud,
de flakkerende winterzon
speelt verstoppertje
met de hemel van Tanger:
langs het strand flaneert
de boulevard in een
steeds wisselend schaduwkleed.
Maar over de baai
hangen zware wolken:
kamelen drinken ondersteboven
van de regenboog en spugen op
nietsvermoedende passanten.…
Ogen als kooltjes
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
622 aan de blauwspar ijskristallen
kastanjes poffen
boven het vuur
een kersenrode mond
gretig happend
in een appel
tintelende vingers en koude tenen
natte wanten
op de kachel
blozend rode wangen
ogen vol pretlichtjes
ijsbloemen op het venster
natte neusjes
laten sporen na
op het tuinpad
de sneeuwman
met zijn dikke wortelneus
draagt…
Mijn laatste uur.
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
630 Als er geen antwoorden meer zijn
en er geen ruimte meer is
voor een gesprek
Als er geen tijd meer is
om beloftes na te komen
en er geen begrip meer is
voor standpunten
Als blikken zonder interesse zijn
voor elkaar
Als ontmoetingen
plichtmatig zijn geworden,
als lood gaan wegen
en aanrakingen zijn koud,
en zonder vuur
Als vragen…
Lentes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
898 Ieder jaar, elke kaar
zijn het de krokussen
op het Voorhout,
is het de voorjaarswind
waar je van houdt,
zoveel lentes alweer
even warm en weer koud.
Zoveel lentes alweer
word je oud,
langzaam oud
in de voorjaarswind
waar je van houdt.…
Niet welkom in de hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
546 poorten blijven gesloten
niemand begrijpt me
gevoelens veranderen
veranderen mij
iedereen is anders
in deze te grote zee
reikt niemand mij de hand
echoën golven tot in de verte
grote dieptes blijven onbereikbaar
drijf onbegrepen naar waar
jij je verborgen houdt
onder water
wil de hemel mij niet
niemand geeft een zier
kabbelt de koude…
zonder titel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.051 Het wordt
al koud en nat.
Nog even kleurt het goud, nog even
hoor ik vogels zingen. Maar in dat
'even' gaat het wringen, want vogels,
bomen, worden eigenlijk niet oud.
Ze zijn zoals ze waren in mijn
kinderjaren, zoals ze in mijn laatste
herfst weer zullen zijn.…
IJdelheid
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
740 Dan ben ik bloot en zonder veren,
dan ben ik koud want zonder kleren,
is er weinig tot geen sprake
van gestreeld ijdelheid,
die ben je dan welzeker beter kwijt!…
Warme Kerst
hartenkreet
2.1 met 18 stemmen
2.525 Een tijd van verlichtte nacht
De poedersneeuw die alle voetstappen verzacht
De winterziel helder wit en koud,
de verlichte kerk met warm rood en goud.
Grootse maaltijden met vele dranken en spijzen,
Kerst laat al ons goede herrijzen.
De warme Kerst in ons aldaar,
onder een witte deken, ieder jaar.…
Blauwbekken
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
725 twee verliefde blauwbekkende kauwtjes,
zachtjes pikkend in elkaars nekveren,
mooi, teder silhouet op ijle voorjaarstwijgen,
in een koude, vroege februarizon,
pienter glanzen de oogjes, zwarte pareltjes,
stilletjes keuvelend, kauwend, preuvelend,
niet bang meer voor grote broer de kraai,
nee, pril verliefd, heel verliefd zijn ze,
pril en verliefd…
Verduistering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
601 Als nacht de dag verlaten heeft
de zon de maan beschijnt
verliest de koude van de warmte
tot de zon in harmonie
haar licht doorgeeft aan de maan
Maar als de nacht
de dag vast blijft houden
in haar onrustgreep
mis ik je zo, mijn maan
je stille zilverglans
die waakt terwijl ik slaap
want ik zie alleen een zon
die mijn maan overbelicht…
Mei maakt nog geen zomer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
619 waarom warrelt wind
in niet aflatend tijdverdrijf
gedurig rond haar lijf
is ’t de winter die verzint
ijskoud door te breken
en het broze lentelied
te doden tussen ’t riet
de vliezen te verbleken
van ogen die klaarden
wanneer het zacht gezang
‘t kleine kind bedaarde
dat heistert in haar hoofd
zo koud, zo bang, zo bang
dat winter mei…
De rode zomerjurk
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 nog zie ik aan de wand
een verschoten beeld
van het meisje met de
rode zomerjurk
was ik weer kind
ik sloot mijn ogen
duizendmaal
telde de treden die
steeds luider kraakten
oorverdovend
dan stil
alleen
de zwijgende boom
die met koude handen
wonden groef
ijzig, zoals
het laatste licht
door mijn vingers glipte
ik voelde…
en iemand die nog hunkerde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
521 die namiddag liepen we
hand in hand over de boulevard
langs het meer
hees fluisterde je van liefde
van immer samen
fragiel elk woord
stil je adem
kabbelde water
en ik zweeg
met laag de zon
nog lager
rilde je
in mijn armen
terug bij Fritz
jij een Kafee Lutz
ik een whisky
en extra viltjes
voor mijn woorden
maart was koud…
De woorden worden plots gedragen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
667 De woorden worden plots gedragen
door tederheid van wenkend licht,
terwijl de koude winterdagen
de lente houden uit het zicht,
maar onweerstaanbaar zal toch komen,
het voorjaar met het nieuw bericht
dat blaadjes aan de zwarte bomen
gaan groeien als de winter zwicht.…
geveld door jalouzie
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.056 gevangen achter horizontale tralies
die nodig moeten afgestoft
leest zij de krant van gisteren
of eergisteren
leest zei de krant
haar thee wordt koud
bij de terugkomende herinneringen
aan morgen
en veelbelovende gevoelens
van weleer
de klok tikt door
één kant op
net als haar hart
zei hoort het
tik voor tik
een vlaag…
Priemen glas en staal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 het prestigieuze
hoogbouwsilhouet
schrijnt aan de heldere hemel
koud en kaal
priemen glas en staal
gevoelloos in het blauw
aan hun voeten is het is zoeken
naar gezelligheid van kleine stegen
de buurt heeft eigen tijd en leven
als de eetcafés vol schuiven
met hongerige lijven weet dan
dat de torens zielloos achterblijven
het schrijnen…
Tot ooit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
957 hoe koud is de leegte
de stilte oorverdovend
het gemis immens
woordloos verbonden
maatjes door dik en dun
tot de tand des tijds
legden wij vele kilometers af
verstrengeld op 'n niveau
vol onbeschrijfbare liefde
tot het moment daar was
het pijnlijkste besluit
ontelbare tranen rolden, en nog
om mijn trouwste maatje
te doen overgaan…
Lelijk? mooi?
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.240 Niets moge aan die schoonheid falen:
Die de koude glimlach ziet
Om gesloten lippen dwalen,
Die de trots voelt van die blik,
Blijft bewondren, maar - met schrik.…
Strandwandeling.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
878 het is een sombere dag
vandaag aan 't strand
de zee is ruw, het is
guur en nat
ze loopt met blote voeten op
het schelpenzand
blonde haren wapperen in de
stormachtige wind
koude zeewater prikkelt
haar voeten
blik gericht op de einder
smoort in 't grauw
gooit schelpjes naar
de woeste golven
kijkt vervolgens blij en verheugd…
Valse hoop
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
624 Je liet me staan
Daar in de regen
Uren wachten
Op dat plein
Ik dacht nog wel
Er zit iets tegen
Wat tegenviel
Bleek ik te zijn
Ik was gek genoeg
Om te vertrouwen
Vreemd genoeg
Bleek dat een fout
Wat wederzijds
Had moeten wezen
Bleek achteraf
Zo kil en koud
Je liet me staan
Daar vele uren
Verzopen, nat
En nagestaard
Wat jij toen…
Ik lees je
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 spiegeling
van 't meer, toch ben je daar niet
de bevrijding die ik vond
in jou met jou
beelden van fietsen door velden vol graan
die wind deed ruisen, noch
jouw handen over mijn spiernaakte lijf
zal ik ooit vergeten
evenals jouw opgaan in het niets
toch ontmoetten wij elkaar weer, ongezien
en één week voordat je vrij kwam
het afscheid koud…
Licht & donker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
615 Het is
een spel
een dagelijks spel
van licht en donker
donker en licht
De rollen
zijn verplicht:
dag & nacht
blauw & wolken
zon en maan,de hoofdrol
Het oneindig spel
eist zijn tol:
nat worden
van regen
koud zijn
door snijdende wind
val op glad ijs
geen hand voor
ogen zien door
invallende duisternis.....…
opstanding
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
496 onder de oude herfst beweegt al
nieuwe lente, spaarzaam krijgt
gestorven blad een glinstering vol
kleur
dwars doorheen de broze nerven
verven bloempjes zacht het bruin tot goud met wit
hoe wrang toch deze winter is- ze zijn er al
en laten mensen glanzen
het geeft niet dat het koud is
de treurzin van de kortste dag
verlangt niet meer…