4281 resultaten.
de pijn geriefelijk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.475 mijn grip
ik zie het einde naderen
jij soms ook schat
de tongval nog niet gevallen
maar ontkomen doen we niet langer
jij zoekt meer in het leven een uitdaging
je bent tenslotte slechts twintig
is jou argument kinderachtig
twijfelachtig zoek je eigenlijk naar niks
alleen een escape van dit
ik snap niet waar jou pijn of moeite zit
verlaat…
Rozenkrans
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.072 De onderwerpen zijn uitgeput en toch
getuigen de gelaten,
verraadt het mild geblaat,
dat ze elkaar enkel in de slaap verlaten.
Als zij met de koffie kliedert,
een vork door de slagroom harkt,
dan herkent hij het verzet in haar darmen.…
Voor altijd ..........
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
2.262 Stil en verlaten...
Zit ik diep in gedachten
Dat het allemaal niet mocht baten
Een traan rolt over m'n wang....
Want heel diep in m'n hart ben ik bang
Jij was de ware voor mij........
Jij maakte mij zo blij
In de verte roept iemand mijn naam
Maar ik hoor het niet....
Zit vol met intens verdriet
Waarom moest alles zo gaan ?…
De beukenhaag
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.374 Maar in de stoppelen verward,
In al haar kronkelhout verholen,
Hangt, als een eenzaam donker hart,
Nog een verlaten nest verscholen,-
Daar zat een mooie lentedag
Een liedje in, dat niemand zag.…
op weg naar Hernehim
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.186 regen
een hemels degen
houdt mensen van de straat
ik voel me veilig onder de plu
maar stap in een plas nonderdju
was al verlaat
en na een uur van verdwalen
neem ik lijn veertien naar Zeeburg
om toch nog op tijd ergens het begin te halen
vraag me af of hij wel gaat
veel trams passeren
maar de zondag kent een ander ritme
mijn lijn rijdt…
HET DAPPERE VOGELTJE
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.851 “Zo, dat is dat, dag kale kip”, lachend hij vloog heen
haar verlatend met een leeg en warrig verstand
en zonder veertjes, helemaal `vel over been'
snikkend en tranend kroop ze door het vuile zand
Ze was wanhopig...., en wilde niet meer verder leven
niet sterk meer, maar zielig, klein en zwak
“Ze groeien wel weer aan, dat duurt maar even”,…
interpretatie van het uitzicht
gedicht
3.3 met 30 stemmen
8.609 Want al mijn vijvers liggen dicht, mijn paadjes raken
zeer vertrapt, de schuwe schepselen hebben mijn struikgewas
verlaten, mijn heerlijkheid ligt braak. O keer, keer
welluidende wind, verliefde regen weer tot aan mijn
haveloze heuvelen.
---------------------------------
uit: 'Geachte muizenpoot', 1965.…
Lieve Daniël
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
692 Je bent mijn kind ik wilde je niet verlaten.
Toch mama en ik konden met elkaar niet zo goed meer praten.
We waren te ongelukkig om samen te blijven.
Één ding was het moeilijkst het deed mijn ziel verstijven.
Jij kon niet met papa mee.
Hoeveel pijn dat deed je hebt geen idee.
Je weet hoeveel papa altijd met je deed.…
Elementen van het weer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
422 het even niet
Soms hebben we wind mee, alles gaat goed alles is oké, we zweven mee met de wind, we zien wel waar het ons brengt in het leven
Soms hebben we wind tegen, alles zit tegen, we komen moeilijk vooruit in het leven, het is een strijd om er doorheen te bewegen
Soms hebben we regen, door pijn en verlies hebben we verdriet, tranen verlaten…
Een Utrechts sprookje
netgedicht
5.0 met 9 stemmen
609 Er werd gefluisterd door de toren,
zo zacht dat alleen hij kon horen,
dat het tijd was de stad te verlaten.
Hij draaide zich nog één keer om
en zei: hier waar ik lang gelukkig leefde,
keer ik ooit weer terug,
want mijn hart slaat gelijk met de Dom.
Rom bom, rom bom.…
WAT DOE JIJ MET KERST?, 't rondje rond de Westerkerk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
627 Ik legde mijn hoofd tegen de voordeur
Hoorde ik het orgel of de predikant
Ik hoorde niets, nada, helemaal niks
Even voelde ik me zo verloren, zo verlaten
Slepend brachten m’n slippers me op gang
De Rozengracht op met haar verlichte etalages
Een bilboard trok m’n aandacht en ik las
“WAT DOE JIJ MET KERST” met ondertiteling
Vind inspiratie in…
MINISTERIE VAN EMIGRATIE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 gewoon eens aantrekkelijk maken
en ook senioren zonder leeftijdsgrens betrokken raken
blijft arbeidsimmigratie nodig maar is niet meer zo opportuun
Als we eens duidelijk aangeven voor welke
Normen en waarden we staan en zullen staan
Rechtstatelijk en met een rechte rug
En als dat mensen niet aanstaat
Dat die mogen emigreren, ons land verlaten…
Bassin aux nymphéas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
627 Daar, in dat door God verlaten dorp,
schuurt de wind de schrale muren,
waait hij over lege flessen heen,
en met één geruisloze donderslag
splijt Hij mijn hemel aan de einder.
Als de schimmen van een feest
blijven glazen achter zwijgend staan,
vol van dronken stemmen die
de lange tafel zacht bekleden
met warme, kerszoete waan.…
de ijs-oude vergetelheid (L.O.V.E.)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
412 Het zal wel weer zó moeten:
vergoed ons
met verlaat bloeden,
de late boete voor
de ongegronde zonde,
tijdens de o zovele schrijfronden,
van verwerpelijk (en vergeefs ;-)
verwijderde vrijheid
van creativiteit en vakmansgeest.
Uitgedaagd (door een knuffelfeest?)…
METAMORFOSE VAN JAN JACOB KREDIET VAN DEN BOS; opdracht Week van de Poëzie!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
275 vielen uit het heelal soms met 'Donner und Blitzen'
het veranderde heel veel uiterlijk van jong naar ouder
maar innerlijk bleef ik het kind, een kind van en bij mezelve
een kind van de schrik, verbazing en ontzetting, maar ook
van de liefste glimlach tot de meest gruwelijke afgrijselijke schreeuw
"Mijn God, mijn God waarom heeft u mij verlaten…
Het leven
poëzie
4.0 met 36 stemmen
9.506 't Oog, dat lustjes teelde,
Vochtig eens van weelde,
Zinkt verlaten neer.
Of de beekjes stollen,
Of haar golfjes rollen,
Winter sneeuwt in 't hart.
Bij de druk der jaren
Rekken al de snaren
Van de vreugde en smart.
Alles, wat wij minden,
Werd een spel der winden,
Of omsluit een graf.…
Fietstocht II
poëzie
3.8 met 12 stemmen
3.871 M’n fiets dat is het kettingruisen;
Dat is het vlieden van de rode huizen
Om mij heen; dat is de landweg, gans verlaten
In z’n witte maagdgewaden.
Dat is het horizonnen-deinen
En ’t jonge zonneschijnen,
De bomen, die verdwijnen
Achter mij, de grachten die verkwijnen.…
De grote keizer
poëzie
3.3 met 25 stemmen
3.454 II
Zij brachten hem naar het verre,
Het verlaten eiland heen,
En liet hij zulks geschieden?
En is hij hier gans alleen?
Eens ging hij zo vertrouwend
Zijn sombre toekomst in.
Wat is van zijn zoontje geworden,
En wat van de keizerin?…
Waar heeft het me toe gebracht?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
673 Wetend dat hij me nooit verlaat,
Vanwaar dan dat pijnlijke gemis?
Waar ben je Vader; riep Hij aan het kruis.
Zonder God ben ik zonder huis!
Wij begrepen elkaar toch eens zo goed
Waarom heb ik dan nu niet deze oh zo belangrijke moed.
Naar Hem terugkeren is een hele lange weg,
De eerste meter als een marathon niet afgelegd.…
Verloren wens.
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
833 Ik voelde mij tenslotte heersen over een zwak volk
Dat zelfs verlaten was door God en Zijn kudde.
Zelfs de duivel vond het niet de moeite waard
Ons hierover te veroordelen of te prijzen.
Het volk verzwakte erger onder mijn leiding,
Het werd zelfs laf en lui ondanks mijn ambities.…
Tussen de Wallen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
827 Doe nog wat zwarte hasj boven in een café
en verlaat Sodom en Gomorra via de nauwe
steegjes vol magnetische goocheltrucdames.
Stap ergens in de Kalverstraat een brave
winkel binnen om te acclimatiseren. Koop
met bevende handen een simpel T-shirt
met een Amerikaanse print erop.…
1 november
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
883 Het kerkhof ligt er anders zo verlaten bij,
zelfs in de mooiste maand mei.
Je ziet hier en daar een enkeling,
die oeverloos staart naar dat marmeren ding.
Wordt wakker mensen,
niet die ene dag kan je hen rust wensen.
Laat je hart toe, het verlies te verwerken,
gelijk hoe en wanneer,
aub doe het niet die ene keer!…
Deel je dagelijkse brood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Ook wij kennen de dalen de open bladzijden
treurigheid en uitgezet worden op een boot
huis en vaderland te moeten verlaten angst
gevoelens van ooit en opnieuw moeten beginnen.
De lelijke gedachten en afgunst laat het buiten
deel enkel vrede, eigen zielenkracht en liefde
om vrijheid van zijn en denken door te geven.…
Het kamerlid en de kerstretraite
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
668 De eenheid kan alleen ontstaan als ik mijn ‘ik’ vernietig,
dus als ik mijn gevoel van ‘zelf’ voor eenwording verlaat.”
Inmiddels ging dit Kurt en Cor hun petten ver te boven.
Maar babcia zei: “Dat is goed plan. Wat is dan jouw probleem?”
“Ach babcia, ik zou zo graag in het eenheids-zijn geloven.…
Een vaste burcht, die ook vaak huilt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.942 Ik ga, vertrek, het zit erop, het was mooi
Zeker de alt, 'een vrouw met kloten'
Ik breng haar die complimenten over
Ik verlaat de kerk, het plenst van de regen
Ik denk aan mijn familielid
Mijn tranen vermengen zich
Met die van God, die vaste Burcht
Die zo vermoedt ik vaak huilt!…
Geknield bij Argos’ graf
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
456 Dat was
dat moment, mijn trouwe ouwe Argos,
dat jij jouw hondenleven verlaten kon.’…
Wie We Werkelijk Zijn
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
298 Ik verlaat daarom mijn angst dit keer,
opdat ik weer kan leren om te staan,
aan de vooravond van een nieuw begin.
Authentiek door zelfbeschikking—
soeverein zijn in de puurste vorm
doet zelfs de sterren beven in mijn licht.
Nu is de tijd om te gaan:
de verwerping van mijn zelf, mijn ik—transcendentie.…
GESCHIEDSCHRIJVING
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
387 te drenzen
't Is eigen schuld en dikke bult, wie billen
Gebrand heeft blèrt, maar moet op blaren zitten
Niet desperaat aan eerdere redders klitten
Erkennend dat de golf niet valt te stillen
De mazen hebben veel te grote gaten
Striktere regels in De Lage Landen
Voor Kaaskop zelf en allen die er strandden
Zijn nodig wil de waanzin ons verlaten…
Het Duister
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Rivieren, meren, zeeën lagen roerloos,
Niets meer bewoog nog in hun stille diepten;
Verlaten schepen rotten weg op zee,
En een voor een vielen hun masten neer.…
De onderkoelde bode
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
7.268 Ze draagt een ster van chroom,
Duiven vluchten loom, verlaten de dorre geul
waar snelle snavels de kruimels ruimen.
Wie verschuilt zich achter getint glas?…