Alle inzendingen over dagje uit

3120 resultaten.

Sorteren op:

Luister lief

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 485
Durf jij voorzichtig om je heen te kijken want alles blijft maar gaat ook voorbij. Zie ook jij de vergankelijkheid van dingen, al lopen wij nog op met elkaar zij aan zij. Zoals ooit in oktober ons samenzijn bij zee, we brachten samen mooie herinneringen schelpen, oud eikenhout en een zeester blootvoets al juttend naar huis weer mee. Durf…

Maurice de Hond, ook voor mij

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 540
Maurice de Hond, die is niet voor de poes Die is er voor u en ook voor mij Ik ben apentrots op u Een aap op de rots Die zich niet laat vallen Die zich wel veel moet herhalen Het gaat u niet om de rangorde Laat staan de pikorde U zit al boven op die rots En daalt regelmatig af Het gaat niet om uw waarheid Het gaat zeker niet om de…

BIJ DE TIJD

snelsonnet
3.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 678
Ik weet gewoon al wat me staat te wachten Iets wat ik hier niet in details beschrijf Het zakt méér uit, mijn seniorenlijf Toch wil ik eigen hangvlees niet verachten Ik stel mezelf dus vaak gerust, zeg luid: Toe Inge, zak maar lekker onderuit!…

Waterkoud

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 715
De kou zit in m’n botten zo zegt men het althans, m’n neus is bijkans paars klusjes willen niet vlotten! De kou zit in m’n tenen, m’n vingers doen ook mee ‘t is waterkoud wat een misère verwarming hoog ik kleum voor twee! Wat nou: kou in m’n botten die zitten mooi opgeborgen zijn warm en stevig vast, oh ik wou dat ‘t morgen was!…
An Terlouw15 november 2021Lees meer >

[ De zon gaat onder ]

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 372
De zon gaat onder en komt weer op, eindeloos -- leefde ik, als kind.…
Zywa15 juni 2022Lees meer >

moestuin

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 451
bloeiende tulpen in de Voelitsa Mira Straat van de Vrede stille getuigen van hoe het leven hier was hoe mensen leefden het luide tjilpen van mussen in de struiken moestuin met kraters brandnetelblaren als we uit greppels kruipen huid en hart verwond dit was zo’n mooi dorp nu zou zelfs God hier bang zijn in de Vredesstraat…

EERSTE SNEEUW

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 275
Alles zonder onderscheid met onschuld toegedekt. De stad een wereld in het klein, genoeg voor deze dag. Ieder mens een medemens met eenzelfde doel. Goede wil, ongevraagd dwarrelend van boven.…

Afgetekend

snelsonnet
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.597
Cartoongedrag kruipt diep onder de huid Als stripfiguren rooksignalen geven Een tekenfilmster blijft voor altijd leven Al haalt-ie nog zo gekke streken uit Dus hoed je voor een aanstormende trein Een aambeeld of een val in een ravijn…

Genade

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 546
De arts bevond zich tussen beide vuren En volgde niet precies het protocol. Van procedures staat ons landje bol, Het zijn de strikte regels die ons sturen. Maar als er om genade wordt gesmeekt Is het de nood die wet en regels breekt.…
Wim Overweg11 november 2013Lees meer >

RUSTIG AAN

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 804
Angst voor geraniums? Helemaal uitgewerkt? Zich van iets anders dan werk niet bewust? Echter beseft deze euthanasiefanaat wel dat hij nu kiest voor ééuwige rust?…
Hans Mooi26 januari 2014Lees meer >

Droeve Tijden

gedicht
3.7 met 199 stemmen aantal keer bekeken 36.437
’t Zijn droeve tijden als de oorlog woedt, Als mensen men slacht lijk dieren, Als mensenbloed bij beken vloeit. Als vrede en liefde liggen geboeid Als haat En kwaad, Als nood En dood Grijnzen en vloeken en tieren. 'Waar is nu toch mijn arme man? ‘k Verga van angst! ik sterf ervan! Ach! wat verschil bij ’t voor…

Popestars

snelsonnet
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 798
Wordt het een grijze, zwarte of een blonde? Ja, welke kandidaat bekoort het meest? Wie krijgt er na verloop van tijd de geest? Wie gaat er dóór, na de auditieronde? Kijk morgen weer, vlak na het avondmaal, Want dan is er opnieuw een Pausjournaal.…

vijftigers (bij een foto)

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 646
de foto herinnert mij in een vlaag aan het gedicht 'neger uit Mozambique' de titel kon destijds namelijk nog ik zie de vijftigers als kleine negertjes 'toen was er nog maar één' waarvan slechts de dichter Remco Campert als enige nog onder ons is... natuurlijk komt er aan alles een einde daarom blijf ik hangen aan de laatste zin van zijn…

Geweld in de wereld

snelsonnet
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 821
Ziet men de samenleving als geheel, dan zijn geweld, terreur en overvallen de onbewuste schaduw die met knallen de aandacht opeist in het schouwtoneel. Geschokt moet ik mij op dat beeld bezinnen en richt mijn blik van buiten weer naar binnen.…

Jonge sla

gedicht
3.9 met 148 stemmen aantal keer bekeken 88.690
Alles kan ik verdragen, het verdorren van bonen, stervende bloemen, het hoekje aardappelen, kan ik met droge ogen zien rooien, daar ben ik werkelijk hard in. Maar jonge sla in september, net geplant, slap nog, in vochtige bedjes, nee.…

Ik schouw de wereld aan

poëzie
3.6 met 18 stemmen aantal keer bekeken 8.574
Ik schouw de wereld aan, En naar gewoonte gaan Zie ik vast alle dingen, Zij zijn dan groot of kleen; Maar ik helaas! alleen Blijf vol veranderingen. De dag die voert de nacht, Het windje wispelt zacht, Over de groene dallen, Het woud de bergen siert; Maar ik ben heel verkiert, En blijf verkiert in allen. De zon, naar d'oude sleur,…
P.C. Hooft27 februari 2020Lees meer >

Schering en inslag (haika)

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 536
Schering in overmaat, we kunnen niet ontkomen, deel van een klucht. Van hun loof ontdaan, stammen die er niet meer staan, ben ik de tel kwijt. Wij komen van ver, om weinig te begrijpen, we blijven op zicht. Op alle kleuren bloed, ligt de zon uit te rijpen, om je te verbijten. Geloof in zomers, elders valt weer de winter in…
Pama4 maart 2013Lees meer >

vandaag, in mei

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.063
(we zijn begonnen met een goed gevoel) nu de dodenweg zichzelf verlaat en korte passen richting witte bloemen zet noem ik de dag al bij zijn asgeworden naam we hebben zacht gestrooid de witte bloemen stil geplukt, waarna ze teder rusten in hun bed van grijs geworden blad ik huil en laat het raam dat altijd uitkijkt op weleer open…

dodenherdenking

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 535
(ik had me óók verzet als onrechtvaardigheid voor rechter speelde) in de verloren hoop van dode ogen school de kracht van duizend verzen vrijheid en de moed van zuivere gewetens daar, op vlaktes of in bos tegen muren, wanden, op de grond bloedde toen een grote wond in uitgestrekte harten honderd smarten zeiden niets maar de eerste…

na vier mei

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 552
ik zie gezichten verzonken in de vorm van het moment sommigen lachen, een ander kijkt naar het gezicht van toen een zoen verbreekt de kou je bent en blijft gewond…

Op een eiland

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 525
Op een eiland, zes uur 's ochtends in de zomer, de stille weg af, waar geen wandelaar gaat, in de herinnering van wat je ooit is overkomen, daar waar 't bewustzijn het gebaande pad verlaat, terwijl de stilte wordt gevuld met vogelzangen loop je geleidelijk aan hun vogelwereld in, vliegt daar je oude geest, met lief en leed behangen vanouds,…

In het teken van tijd

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 931
In het teken van tijd waar kwetsbaarheid dierbaarheid in haar licht vangt liggen wij in stilte met elkaar verbonden Ons zwijgen legt schaduwen langs ongezegde woorden Onze diepste gedachten liggen als gevouwen handen op ons lichaam te rusten Na dit afscheid lijkt alles voorbij…
Anna Rozier15 december 2013Lees meer >

het kind van de duinen

netgedicht
4.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 786
van de golven, van de zee herinner ik me niets meer de adem van mijn moeder in augustus alles verdween, koud en vervormd door schaduwen uit een hand ik hoor nog wel het water en de onvoldragen meeuwen die van mijn armen waaiden trager in mijn stem dan in de wind misschien was alles wel zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen…

Fatima

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 936
zo schiep Allah de vrouw uit ronde vormen opdat zij zich verbinden zal en leven baart haar buik is de poort naar de wereld haar hart de stralende zon haar handen scheppen zachte schoonheid uit haar mond komt de toon die muziek maakt. zo schiep hij Allah de vrouw.…

Taalfout(en)

snelsonnet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.117
Taalkundig maak je altijd wel eens brokken. Ik irriteer me als men 'zich beseft' - Een taalfout die mij wederkerend treft, Bewust ben ik van al die struikelblokken. Wat vaak gebeurd is indentificeren, Dat moet natuurlijk zijn legimiteren.…

Ontembaar is in mij het wreed verlangen

poëzie
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.199
Ontembaar is in mij het wreed verlangen Als van een tijger, aan te grijpen met Mijn hakende verstand, het Al, en het te klauwen, Tot het ligt uitgerafeld voor mij heen. Maar in het wrede ogenblik, wanneer De greep, machtig zich uitstrekt naar de zee, De zon, het manenschild, de ronde luchten Waarop het wijnrood uit de vaten werd gemorst…

Ik heb haar gisteren gekregen

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 683
Ik heb haar gisteren gekregen kant en klaar, ik kan het niet geloven maar het is waar. Al lijkt ze niet op ons, heeft ze een ander gelaat, ze is een kind van ons en precies op maat! Ik zal haar koesteren als mijn eigen en haar warmen aan mijn hart en haar blijde ogen betekenen een goede start om hier ons kind te zijn, te groeien…
Wilma Dekker24 augustus 2014Lees meer >

Liefde

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 820
Diepe liefde voor jou altijd en alleen bij jouw zicht en aanwezigheid, diepe liefde die sneed in hart en hoofd leek in tijd en eeuwigheid het geluk dat God me had beloofd.…
Petra Hermans22 september 2014Lees meer >

Thuiskomst

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.971
Soms kwam mijn vader door de wind naar huis, een schaduwloze man met lege handen. Tot aan de dakensteeg de roepstem van Zijn schreden en vervaagde in de lucht. Een wereld volgde hem: dwarse gelaten waarop hij zich een levenslange dag had stukgelopen. Zwaar van schouders duwde hij zich tot aan de huisdeur voort. Mijn kinderogen zagen hoe…