1276 resultaten.
geënt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
596 schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel
*
een perk wordt een park
wanneer vier blaadjes geluk
samen opgroeien
*
zelfs de lucht is grauw
wanneer de zee geen vorm krijgt
in mijn gestalte
*
alsof zijn vleugel
de horizon omhoog tilt
tot een meesterwerk
*
een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de…
Zomerdroog
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
736 Wind en regen
natte wegen
doorweekte kleren
plassen als meren
Paraplu’s delen
tegen de pijpenstelen
soppende schoenen
onder een afdakje zoenen
De lucht dof en grauw
ik verlang naar blauw
naar volle zon
liggen op het balkon
dunnetjes gekleed
zonnebrand gereed
Misschien morgen
regenjas opgeborgen
het zonnetje hoog
weer zomerdroog
einde…
Toen het leven doodging
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
524 Fleurig meiske
Altijd een glimlach,
Vriendelijk naar wie
Jij tegenkwam
Andersom was het omgekeerd -
Niet iedereen die jou zag
Had behoefte om jouw glimlach
Wederzijds te beantwoorden
Gaf jou liever een gril en een grauw
Stuurde stiekem snauwerige sms-jes met daarin
De hoop dat jij er al gauw niet meer zijn zou -
Nu jij er niet meer…
Een dodelijk samenleven
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
538 uit scheppers hand
kwam in harmonie
het paradijslijk land
in hoogmoed
groeit het eerste
virus van de mens
snel volgt bloeddorst
moord en doodslag als
woekerend gezwel
de grauwe schaduw
van misplaatst geweld
bezoedelt het bestaan
waarin de mens
de rol van kanker is gegeven
in een dodelijk samenleven
hij is het ultieme kwaad…
Strandwandeling.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
878 het is een sombere dag
vandaag aan 't strand
de zee is ruw, het is
guur en nat
ze loopt met blote voeten op
het schelpenzand
blonde haren wapperen in de
stormachtige wind
koude zeewater prikkelt
haar voeten
blik gericht op de einder
smoort in 't grauw
gooit schelpjes naar
de woeste golven
kijkt vervolgens blij en verheugd…
zee van schuld
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
421 je hemelsblauw
of grijs en grauw
je zilte lucht
je witte onschuld
je voorspelbaar
af en aan
je aantrekking stoot af
wat was je laf
zo even verderop
in metershoog
je schoonheid loog
waar uitgeput ten onder
je genadeloos
levens nam
om reddend streven
te oefenen nog even
je aanblik is kalm
je bent zo helder
bijna troostend…
Het hangt in de lucht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
716 er staat een wachtrij in mijn tuin
van irissen tulpen en anemonen
een voor een laten ze zich zien
en dansen op de lentetonen
de zon lacht en temperatuur stijgt
het leven voelt opnieuw geboren
al het grauwe is verdwenen
voorjaar klinkt in onze oren
ruik het groen voel zonnestralen
duik een bos in en ervaar
zie de kuikens en de lammeren…
Vergane dromen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Het huis ziet nu
grijs en grauw.
Gestapelde stenen.
Na een aderlating.
Het lijkt in rouw.
De bomen, immer goedschiks,
tonen medelijden met het huis.
Zij nestelen er zich als meubels in,
schenken comfort en warmte.
Vergeefs, het huis blijft in de rouw.
Bomen, vergane dromen ...…
Met opa op stap
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
848 wandelen in de
verse sneeuw
de slee sleept
achter ons aan
ik neem het touw
van haar over
haar koude handjes
sluit ik even
in mijn vuist
kijk omhoog; de
hemel ziet grauw
een druppeltje hangt
aan haar neus
wangen kleuren
rood van de kou
haar ogen glinsteren
terwijl ze kletst zonder
ophouden
gewoon apetrots om in
de alsmaar…
5 Meiplein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 honderd glazen hokken
Er warmpjes bij zitten in de duiventil
Hoekbank, sanseveria en grootbeeldtv
Blokjes kaas en rode wijn
Autoverkeer tien verdiepingen lager
Bovenin is het lekker stil
De sneltram zoeft geruisloos voorbij
Kanaleneiland, het winkelparadijs
Hema, Action, Kruitvat en kebap
Multiculti als hoogcultuur
Lichtpuntjes in het grauw…
wieg maar in lentes uren
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
882 ik zag je bloem
het korenblauw
tegen het grauw van
opgetrokken muren
je bloeide
daar alleen en
wortelde in puin
van het verleden
het armetierig groen
gaf toch een
schitterende bloem
halsreikend naar het heden
kom open maar
laat zon je warmen
draag vrucht in wind
en rust in sterke armen
wieg maar
in lentes uren
jouw groen…
kies de strop
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
1.256 leugens
die je wurgen
breek maar je nek
je bent gek
geworden door
de haat en nijd
van die fanaat
waarvoor je bloedt
je was te goed
gelovig en devoot
hij trok bestaan
onder je vandaan
je kijkt me aan
met ogen zonder leven
je bent er in gebleven
toen de dood
naar buiten sloop
eerst rood
toen blauw
de tong eruit
je huid is grauw…
wat je ervan maakt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
418 je schildert je ziel
in as- en aardetinten
een donker palet
bestrijdt de leegte
de grauwe werkelijkheid
de grijze tonen
je verdedigt je
tegen molens en reuzen
te vuur en te zwaard
bezielt de stenen
zandkorrels en de bomen
steekt de vuren aan
je veegt geesten weg
rijgt de witte kralen aan
zingt een liefdeslied
schopt de tijd…
Ik mis je steeds meer!
hartenkreet
4.9 met 11 stemmen
742 De dagen zijn dan donker,
alles is somber en grauw.
Dan moet ik huilen,
als ik denk aan de momenten
Dat we tegen elkaar zeiden;
"Ik hou van jou!"…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Het ijzige front
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
292 ploeterend met de fiets
aan de hand krakend over
een dood spoor van gewiste paden
langs grauwe geknotte wilgen
en sneeuwpoppen
met geknakte, geheven armen
in overgave
sneeuwvlokken sneuvelen
op vaalbruine hazen vluchtend door
de ochtendschemering
over schrale akkers
hun legers verlatend als
deserteurs het ijzige front
voordat de kou…
de kinderen van" de soetewey"
poëzie
4.7 met 9 stemmen
2.552 "Klikkerdeklakker" zo kloef'ren de rijen
op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.…
Troost
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
3.511 Toekomst lijkt zo grauw en donker,
de zon is weg, het gras verdort.
Doch na weken, maanden, jaren
staat vast dat het weer lichter wordt.
Want de tijd heelt alle wonden,
alleen littekens blijven bestaan.
Die zullen pas geheel verdwijnen
als we zelf zijn heengegaan.…
Sienna
gedicht
4.5 met 104 stemmen
14.272 Ver weg van de flarden mist
en tinten grijs
de grauwe dikke klompenschapen
en de sloten met het eeuwig ijs,
ben jij op siennareis.…
fantoompijn
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
732 op de einder
van verwachten
langs wolken grauw
en regenstormen
krommen
schaduwen in mijn hand
zuivere klanken
in tweeheid gedeeld
waaien dovend
als was ik terug
het stille kind, gestraft
ergens buiten de wereld
want waar begint of
eindigt pijn als
lijfstraf van leven
van liefde
wanneer stilte
niet meer zingt
of neuriet…
Zomerschoenen
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
415 somber lekken
grauwe trekken
eindeloos hun
koude sporen
in miezerig venijn
ogen door
de kou maar
half geloken
willen er nu
even niet zijn
toch lachen
de plassen
spetteren
dikke druppels uit
de plenzende bui
halfzolen
zomerschoenen aan
einde van seizoen
soppen smerig
straatvuil binnen
zelfs de paraplu
met tig geknakte…
Over de dwaze dagen
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.134 land
en in de storm van een hand
zich stoeiden met
de som van vragen
En zo de dagen zijn vergeten
en een glimlach zich verbrandt
aan dat wat rauw versleten
door de zeug werd doodgebeten
en in weemoed, schooierij
door honden werd bestand
Over de dwaze dagen
van dolen zonder wegen
rust de rust van duizend vragen
en zal de lach eens grauw…
Weg wijzer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
627 omdat het pad dat voor haar ligt
grauw en donker
grillig en eenzaam lijkt
haalt ze diep adem
draait zich om
begint heuvelopwaarts te klauteren
haar haren speels lokkend
in de wind
een andere route volgend
in haar oren en op haar netvlies
de fluister
om juist elk moment
van de dag te plukken
geen seconde te hoeven missen
hoog boven haar…
Het donker van je ogen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
523 ik zag
de regen vallen
in het donker van je ogen
nog kierde
het lichte blauw
een stukje hemel in het grauw
het opklaren
is achterwege gebleven
jij kwam steeds meer in het nauw
het was innerlijke kou
die je verkilde waardoor
je ook in warmte rilde
in professionele handen
kwam pas je herstel
ik heb je weer zien lachen
in je…
Wandelende transformatie
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
776 De mist trekt zich samen
voor het licht van de zon
die stilaan alle pogingen staakt
om nog wat warmte te geven
de dag lijkt haar ogen te sluiten
voor een komende winternacht
Het donkert zo vroeg
schimmige schaduwen
langs grauwe rietoevers
blijken van dichtbij
wilgen zonder takken
gekortwiekte koppen
stompend in de wind
Langzaam transformeer…
Winterdorp
gedicht
3.0 met 20 stemmen
8.376 boerendorp
Aan een rivier
Het is niet groot
En vrij obscuur
Maar 't heeft een naam
En een bestuur
Er is een school
Een harmonie
Een bankfiliaal
Een kerk of drie
Een communist
Een zonderling
En zelfs een zang-
vereniging
Nu is 't er stil
't Is wintertijd
Er heerst de griep
En knorrigheid
De dag is kort
De hemel grauw…
net echt
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.289 net echt lijk je te slapen,
je ogen vredig dicht
net echt lijk je te slapen,
je huid glinsterend in het licht
net echt lijk je te lachen,
je lippen paarsig blauw
net echt lijk je te lachen,
je huid grauw van de kou
ik hou van je, ik hou van je
ik kan het nog duizend maal zeggen
wat zou ik graag hebben dat je me vastpakt en zegt…
Blauwe tranen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
683 Muren beklad met grauwe strepen –
het is niet mijn schuld.
Lieve trouwe morgen,
waarin ik ontwaak
is dat
waarin ik slaap?…
Vrijheid in verbondenheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
724 Voor Piet Scheerhoorn
Zilveren namiddaglicht,
Een dag is weer voorbij,
Het laatste rondje
Door de nu nog azuurblauwe
Lucht die al gauw
Verkleuren zal tot
Vaalgrijs, misschien wel grauw,
Waarna het avond zal zijn -
Verrukt kijk ik naar vleugels
Die beschenen door het laatste
Restje uitbundige zon
In ultieme regelmaat
Een…
eindig
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
659 de zonnebloemen zijn gestorven
hun oude goud verkleurt naar grauw
en bruin verwerkt mijn wintertuin
het huilen van de regen
een kleine engel slaapt verkleumd
zijn hoofdje leunt tegen zijn arm en warm
verlangt zijn hart
een moeder in haar laatste uur
verschuift haar liefde voor de duur van
eeuwig in verbinding
nu waait de wind hun stille…