570 resultaten.
Het leven in vraag stellen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
748 Er kwamen geen woorden
Geen gefluister, geen geschreeuw
De ogen waren hun glans kwijt,
Ze werden geteisterd door tranen
De glimlach was gaan liggen
Zonder troost
Verdronken in troosteloosheid
Verzonken in hard ijs.
Versteend en wazig
Afgeschermd in gedachten
Waarom moest het zo ver komen
Waar zijn de mooie dromen.…
Vuurvlieg
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
708 Worden de zintuigen dood geboren,
licht verzonken in lege ogen, ontstaat
geen beeld om het leven aan te leren,
zijn de sterren uit de nacht genomen.…
Winternacht op Texel
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.184 Het land ligt naast het harde zwarte pad
Onder de maan verloren en verzonken.
Het water glanst verleidelijk en glad
En 'k loop daarlangs volkomen vrij en dronken.
Mismaakte en zotte wilgen zonder blad
Wringen geweldig hun gekorven tronken...…
onder de oppervlakte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
568 onder de oppervlakte
liggen de woorden
verspreid over lagen
verzonken in gedachten
waarin gespit moet worden
stenen vormen de inspiratiebron
steeds weer omgekeerd
door werkende handen
vormen om te watertanden
opgeraapt en schoongeveegd
vertonen ze hun huid
die onbeschreven lijkt
als een niet gezongen lied
de snelle vliet
geeft…
De Zaligen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.109 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
De zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
De toekomstlozen; heel hun leven was
Een dringen naar de voorgeweten uren,
Waar alles eensklaps in vergeten is;
‘t Verwaait nadat het stukgereten is
Hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
Naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen,
Deze vervaarlijk…
RUIME GEEST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
513 Daarin soezen verzonken werk en plicht.
Dit schilderij brengt Limburgs aard tot leven:
bij zware arbeid en daags gebeuren
zich aan luchtige stemming overgeven;
aanpak en gemoed mogen elkaar keuren,
samen broederlijk eensgezind zweven,
omringd door lovende bloemengeuren.…
DE ZALIGEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.321 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
de zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
de toekomstlozen; heel hun leven was
een dringen naar de voorgeweten uren,
waar alles eensklaps in vergeten is;
't verwaait, nadat het stukgereten is,
hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen
deze gevaarlijk stille…
DE ZALIGEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
936 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
de zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
de toekomstlozen; heel hun leven was
een dringen naar de voorgeweten uren,
waar alles eensklaps in vergeten is;
‘t verwaait, nadat het stukgereten is,
hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen
deze gevaarlijk stille…
Vervlogen schittering
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Je ogen die,
in mij verzonken,
altijd naar de wereld lachten.
Wachten, kon ik niet..,
je had mijn hart,
je had mijn ziel.
Je had mijn liefde,
als een schuchter jong,
vanzelf bedacht profiel.
-
Ik zag je laatst,
weer terug..
Ouder, krommer.
Verhalend over tijden die,
in lijden jou verweerden.…
XXXIV
gedicht
3.5 met 6 stemmen
5.350 De duisternis - en wij, een heimelijk paar,
twee gasten van de nacht, blind, zwijmeldronken,
en stad en land al haast in slaap verzonken,
en ginds, boven ons zwartverwaaide haar,
jagende wolken in hun stormig jaar.
Je tred was luchtig toen de maan niet scheen,
je sloeg je arm zo innig om mij heen,
het maakte blij.…
Herfstgeluk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 In haarzelf verzonken
schrijft ze als herinnering
een deel van haar verhaal,
struikelende gedachten
over stille verlangens
en verloren kinderlijke geloven.
Ze slalomt langs
vergeten vergeelde beelden
die als gekleurde herfstbladeren
dwarrelen door de tijd.
Ze volgt het spoor terug
waarlangs ze ooit is gekomen.…
BLIKSEMTAAL
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
363 Al stervend toont het koude, verzonken vuur
gras en struiken in een helgele schijn,
sterker dan op elk zonnig middaguur.
Dit schouwspel mag even ontluiken,
weer snel vergaan bij vluchtige onweerskuur,
wil duidelijk beeld steeds koppig ontduiken.…
antiheld; ‘n verzetje
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
456 zou ik ooit ook lyrisch kunnen schrijven
over mijn verloren liefdes, hoe hun lijven
destijds kronkelden als zij zich bevrijd
voelden, in mijn armen verzonken?…
De schrijvende hand
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
438 Dit levend gedicht
mag betreuren
wat het onderweg heeft laten liggen;
de verbraste kansen aan minnaressen,
zo welgevormd
als zij eindigen konden
in sonnetten, in nachten verzonken,
als beelden verbonden met geesten
uit verzonnen verledens.…
VAST EN ONZEKER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
139 Op een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen
de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken…
Stuifmeelkorrel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
990 vorm
Van de bol naar het ei
Van geribbeld tot scherp gekant
Van kussens tot ondiepe schalen
Het oppervlak toont een moeilijk patroon
Een lijn die kronkelt zonder regelmaat
Cirkels in motieven verdeeld
Als een iris, een vingerafdruk
Daaromheen de schil
Tegen verderf bestand
Leidt hem honderd eeuwen verder
Tot de vorser hem vindt
-Verzonken…
Mijmeringen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.408 Maar ik niet, ik ben in gedachten verzonken,
je wijst het na met je blik en kijkt me weer aan,
een mysterie; je wil me iets zeggen.…
San Gimignano
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.254 De stad, diep verzonken
In een slaap, wordt wakker
op golven van muziek.
Een oude man, een fluit,
een melodie die danst.
De dag zal zich vullen
Met geuren en geluid,
loomheid en verlangen
De traagheid van warmte
spreidt zich uit langs torens,
van rijkdom en hoogmoed.
En vergankelijkheid.…
Oldehove
netgedicht
4.1 met 34 stemmen
1.450 met
kranige happen leeggeroofd
tombes en schedels blootgelegd
oud vuur met mokerslagen gedoofd
alles weggevaagd voor staal en steen
achteloos in bergen zand verstrooid
mantelspelden, sceatta's en deniers
geschiedenis klakkeloos weggegooid
Anonymus begroef zijn laatste protest
in de krochten van het oude dodenhuis
midden in de diep verzonken…
Verdwaald
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.203 Ben zo mogelijk verzonken, slenter bodemloos verward.
Deze marathon van onvree, de volharding van dit buigzaam hart.
'K heb geen idee waar het geluk loert.
Waar ik zoeken moet en vind.
Waar het kind in mij kan spelen, waar ik traan en lach bemin.…
Twee-eenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
603 Verstoord in de mist van een lichte lagune
looft een jongere zelf zichzelf
in leven zonder zenuwknopen
hij schijnt zijn hoop met de kracht van de nacht
doornen zijn vurig aangestoken
onder een glooiend oppervlak
klank verzonken in baden lood
rood verloopt in groeiende macht
dierbaar zijn nochtans de vogelvluchten
met tranende wangen in…
Stadsklokken
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.729 Een laatste roep der donkre stad verzonk,
Het zwijgend water wiegde gouden spranken,
Nog poosde een late lichtschijn bij een kranke,
Bij zure arbeid, of een zoete dronk.…
ook liefde spaart je niet
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.356 jouw oceanisch groen is zoetste wijn:
jij gloeit elk ruw tot een fluweel – in jou verzonken
valt men geloof ik als van jou bedronken
op ’t einde zelfs in zachtere gesteen;
schijn is niet helder; helder dat is schijn
jij hoeft mijn rotsenmond niet te verwarmen:
’t verwelkte bladgoud in je armen
kan nooit de prijs voor alles, alles zijn
hou…
Vrouwen
gedicht
2.5 met 97 stemmen
24.066 II
Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.
III
Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.…
voor jouw liefde blijf ik vechten
hartenkreet
4.2 met 48 stemmen
4.900 zacht verdoofd
door het vliegen van de tijd
diep verzonken in emoties
vecht ik een ongelijke strijd
ik zal hem ooit verliezen
maar het is naar die dag dat ik verlang
het is niet de dood die ik moet vrezen
want dit leven maakt mij bang
afscheid nemen wil ik niet
de tijd zal ons vergeten
en al ben ik waar ik echt wil zijn
niemand zal het weten…
- Op termijn -
netgedicht
4.1 met 55 stemmen
599 nacht die opstond voor weeën in de kou
naakt en vogelvrij
de witte noorderzon
heeft de maan vervolgd
gejaagd
ontevreden als een bruine beer
het hart verscheurd met grommen
de poolster fonkelt intens vol geluk
met spijt
een scheidingslijn trekkend
verdient moe
de bangheid in een charismatisch hart
vindt alle kansen
diep verzonken…
Jij, mijn liefste
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.640 Terwijl ik dromend voor me uitstaar
zo helemaal in gedachten verzonken
denk ik nog steeds aan die mooie uren
voel weer mijn hart in m'n keel bonken
Ik hoorde opnieuw je lieve woorden
en proefde weer je hete kussen op m'n mond
de passie, de liefde tussen jou en mij
die ons eens voor het leven verbond
En ik sluit opnieuw even m'n ogen
beleef…
Dromen...
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
533 Elk verzonken moment terughalen voor onze geest,
opnieuw genieten, van eeuwige aantrekkingskracht,
raak mij weer aan, zoals enkel jij dat zacht kan,
laten we smelten in verlangen, doorheen de nacht.…
PIJNLIJKE KERST
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.259 aan 't welbekende decemberfeest
zie eens hoe men dit viert
in een bloeiende tuin bij de Evenaar
waar daarnet een spa zich vergiste
domweg een sierlijke plant los stak
zij ligt daar door mensen vergeten
haar wortels lijden bloot en brandend
onder moordlustige zon
behouden niettemin vechtersaard
dankzij spoedige avondkoelte
ruiken verzonken…
Pril geluk
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 Waar ons verzonken beeld in Pompeï te rusten ligt
ga ik in de ochtend onderlangs de Lieve vrouw
wanneer jij de Zwaan aanschouwt
mijn lief over 83 kilometers meer dan gewild…