9768 resultaten.
Splijtzwam ?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
593 Oude wilgen, met
gespleten stammen,
gesnoerd tot buigzaam
griend, verwijten taaie
takken de schemerzon,
die het heimelijk licht,
openlijk laten vloeien,
waar harten branden zullen,
groeien vermolmde zielen
de hemel in, verspreiden
sporen van narcistische
zwammen zich in de grond, die
te splijten en zich te behoeden
met het overschot…
Spiegelschrift
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
735 Je hebt de grens te ver verlegd
om doelen te bereiken
en zo jezelf het woord ontzegd
achter gebroken dijken
op zeeën zonder horizon
raakt ambitie vlot op drift
in spiegelschrift op oud carbon
staat je eerste tekst gegrift:
"ïk ben veel kleiner dan de zon
en zal nooit feller schijnen
ik zie de hemel als balcon
voor jou en al de mijnen.…
De droefrode maan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
624 het was niet
de droefrode maan
die langzaam
boven de bergen verscheen
niet het zachte ruisen
van oude platanen
die rust en stilte
van schemer beaamden
het waren jouw ogen
die glansden van zomer
op het dorpse terras waar
onze lach de spanning verbrak
we dansten en lachten
in een nacht zonder einde
vrijden ludiek de muziek
langs…
BIJBELSE GELIJKENIS
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
636 Bekend is het oude verhaal
van de dwaas die een woning op zand had
die spoedig een grote puinhoop was
maar het huis van de wijze man
stond op een betrouwbare rots
hield bij storm en onweer stand
mijn geloof staat echter op los zand
waar keien en kiezels in liggen
steeds vraag ik of die stenen
zich broederlijk mogen verenen
tot een onwrikbare…
De nacht is onpartijdig
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
506 hoe kwaadaardig spreidt
de avond zijn zwarte lokken
en besmeurt de deurmat
met oud belegen woorden
de nacht onpartijdig van geest
toch aanwezig met voorbereide zetten
die mat maar wel opmerkend zijn
want geen duisternis kent zijn gelijke
onzedig en samenzwerend scharniert
de slaap op lustige momenten, het laken
herkent de melodie en figureert…
De stilte aan de muur
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
965 Je spreekt van vroeger op dit late uur
als kalend behang
en vergeet bijna te ademen
Het gesprek stokt
in een slok troebele nasmaak
van oud zeer
De pleziertjes van weleer
zijn verdronken in een toevloed
van teveel en te vaak
De passie is niet meer
dan een verfrommelde foto
in een diep verborgen gevoel
Waar de tijd zwijgend
ons…
Knotwilgen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
744 Langzaam zakt het morgenrood
achter de oude knotwilgen die
tijdloos staan op de polderdijk.
Vele seizoenen zijn voorbij
gegaan in hun lange bestaan.
Nu zweven wat laatste bladeren
in het rond gedragen door de
wind, straks reiken hun kale
takken als armen naar de hemel.…
Relklaas
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
644 l is Bram als oude Klaas te gast
Die kon zo'n extraatje niet laten schieten
Zelfs Sint's verjaardag blijft niet ongeschonden
Maar de verdwenen pakjes zijn gevonden!
In Canada protesteert men tegen de 'racistische' Sinterklaasintocht.
Er zijn plotseling weer twee televisie Sinterklazen bij de publieke omroep.…
Als ik mijn oog maar op U sla
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
584 Een laatste knal
verscheurt de stilte,
het oude jaar
heeft afgedaan,
de nieuwe tijden
breken aan,
de bergen in hun
woest bestaan,
de dalen waar ik
door moet gaan,
raken de diepten
van mijn
klein bestaan
----------------
als ik mijn oog
maar op U sla
en met uw schaduw
aan mijn zijde
de grens der tijden
over ga,
dan mag ik rustig…
Voorbode
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
703 een Poolse vrieslucht
waait binnen
de tijd vertraagt
wanneer een kale boom
driehoog
mij oud aankijkt
zijn takken zijn dofgrijs
en zwart
aan de randen
alsof hij treurt
en me wil waarschuwen
voor wat komen zal
ik ril
om reeds gevallen schaduwen
en knik hem toe
hij heeft het koud
in zijn marmeren huid
vol huiver
ik ween…
Mest
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
516 .
--------------------------------------------
Hij vluchtte voor de drukte in het westen
Naar zo ’n oud krotje op het platteland,
En knapte op, waarin hij was beland,
Maar liet zijn euforie door mest verpesten:
“Ik restaureer zo ‘n bouwval plank voor plank,
Maar krijg van al die boeren stank voor dank.”…
AARDIG & NATUURLIJK !
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.172 Begraaf mij maar onder een oude boom
het allerliefst een eeuwenoude eik
Maak een precies passend diep gat
wentel mijn dode lichaam in doeken
gemaakt van vers geschoren schapenwol
en vertrouw me zo toe aan de aarde
Zo natuurlijk mogelijk wil ik
mijn lijk in de natuur laten begraven
Dan zal mijn geest natuurlijk aardig en
vol hemels vertrouwen…
Sloper
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 In Eindhoven is de sloop van het oude hoofdkantoor van Philips mislukt. Honderd kilo dynamiet bleek te weinig te zijn om ook de liftschacht naar beneden te halen.
De televisie was erbij gehaald:
“Kijk hoe vakkundig wij de boel vernielen”,
Maar het kantoor ging voor de helft ter ziele,
In zijn beroep heeft hij dit keer gefaald.…
Twijfel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 Dezelfde oude vragen,
door Grieken reeds gesteld
doch nooit afdoend beantwoord,
zullen je gekweld
doen grijpen naar Geleerde Boeken.
En bij dit naarstig zoeken of er een zin bestaat
zal, naast het ‘zeker weten’
van ja of nee, altijd
de twijfel blijven,
waardoor de geest in strijd verkeert
totdat de doodsklok slaat.…
Verjaren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
657 Ze heeft hem al zo vaak bij ‘t oud vuil gezet
ook nadat hij is weggegaan, ze zoekt haar jas
en voelt, de winter komt er aan.
Het troost haar dat de dagen korten
terwijl ze zucht, ‘er is alweer een jaar voorbij’
en dat het maar weer moet gaan waaien.…
ambachtelijk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
957 het oude eiland draagt heel veel
zijn duinen blonder nu de kou het leven deelt
maar elders, in zijn dorp
mannen rond het vuur der arbeid
rokerig teruggetrokken
achter geur en noeste handen
alle banden houden vast
de stofkwast van de tijd ten spijt
het gaat ze voor de wind
als ouder of als kind
doorgegeven aan de mens van deze –tijd…
Comateus
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 Kunstmatig word ik
In coma gehouden
Nadat ik door het leven
Gewelddadig ben aangevallen
En ik overal op en in mijn
Lijf verwondingen heb die
Levensbedreigend kunnen blijken
-
Als ik na dagen, misschien maanden
Van sluimeren dreig te ontwaken
En het mij lukt één ooglid op te
Tillen en ik de oude wereld herken
Die ik van mijn…
in een handpalm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
467 We morrelden aan hele en halve waarheden
lijmden oude verbroken woorden
en haalden de zon van zolder.
We verbonden onze voeten met het licht
vonden het diepst denkbare donkerblauw
en streelden het met poreuze handen.
We gaven de giftige liefde vleugels
en zagen het licht van onze ogen.…
treuzelend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
591 winterkleren hangen treuzelachtig voor ramen
als oude vrouwen ,met lege zakken
weerspiegelend in blinde tijden
wordt ze door de huiskamer omarmt
mouwen rijmen op muren als
koude littekens op het behang
maar nu zijn wij groene bladeren
waarin wij ontwaken in een verre lente
de kou houdt niet meer stand
in een schaars verheven licht
wordt…
Adriaan Viruly vliegt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 Is het een oude Douglas?
Is de Raaf weer op weg naar Batavia gegaan?
Zingt Adriaan Viruly nog steeds zijn lied?
Nee, dat is onmogelijk.
Begraven vliegers vliegen niet.
Maar voor mij is Adriaan nooit begraven.
Wanneer ik naar Bristol vlieg vliegt hij.
Dromen doe ik al vanaf mijn kinderjaren.
En Adriaan? Hij droomt nog steeds in mij.…
Schijn bedriegt
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
889 Diffuse illusie; daarna,
mét bril op, toont de spiegel
een geplooide oude man.
Natuurlijk is het zelfbedrog,
maar gun mij desondanks
op iedere ochtendstond
een intens gevoel van
schier eindeloze
vitaliteit . . .…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
VERLATEN STEENGROEVE 3
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
508 Het vrije wilde paard
dat tussen struik en springbron leeft
vlucht voor onweer
in een vergeten mijngang
schuchter-dof stampend
gaan zijn hoeven over
het oude karrespoor
als een verlopen slangenrustplaats
klinken
langs wand en zoldering
achter hoeken
de laatste verste echo
is kloek en vastberaden:
de stap
van de geknechte soortgenoot…
Noorderlicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
582 De oude dag staat grijnzend voor de deur.
Vluchten wil ik, voor mijn bejaard gezeur.
Het wordt hoog tijd om op reis te gaan,
door de poolnacht naar het noorderlicht.
Daar laat ik straks mijn twijfels achter.
Twijfel, aan de zin van ons bestaan.…
Ze weet soms nog
gedicht
4.0 met 3 stemmen
9.459 Elke avond zit ze op haar bed en luistert naar
het breken van het oude brood.
---------------------------------------
uit: 'Hollands Maandblad', 2011.…
Opent deuren in verschil
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
468 in een machtig waaien
jagen witte wolken
vol mystiek voorbij
de zwarte zijn
veel aardser en brengen
de magie nabij
het is de oude strijd
tussen goed en kwaad die nu
naar licht en donker overslaat
heksen en het hellevuur
tegen roependen in de woestijn
zal dit elixer ooit de hemel zijn
zelfs het verscheiden
opent deuren in verschil…
Op zich
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
492 ochtend kwam en ik wachtte af
kort hemd en een pamper aan
Geluid van wieltjes op de gang
vrouwenstemmen op zoek naar wat
er weer was misgegaan
Jij maakte me wakker omdat
ik kreunde in mijn slaap
Heel traag keek ik je aan
verloor mezelf in de geur
van je kriebelende haar
kon niet horen wat je zei
trok je dicht als een deken
tegen het oude…
L' amphitheatre romain
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.054 fraaie oude muren glimmen in 't licht
van goudgele zonnestralen
schaduwen van door de zon belichte
vensters werpen zich op de
met bloed, zweet en tranen
bedekte grond van het
Romeinse amfitheater dat
onwillekeurig mijn
diepste gedachten doet terug voeren
naar reeds lang vervlogen tijden
van gladiatoren, gevechten, martelingen…
(kanker 7) hangjongere
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
468 op de bank ligt snoep, een doek
een oude sok
en warm een deken
in de hoek latent een vent met kracht
in kromgebogen benen
verborgen onder schier wat
ingehouden angst
(die bult is raar ik weet niet waar
dat nu vandaan komt)
“ik ben bang”
gelukkig duurt een rit niet lang
het ziekenhuis vlakbij
wekt weer vertrouwen in de brij
van deze…
Uit hoge minaretten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 waar uit hoge minaretten
nog gebeden schetteren
gonst door oude tijden
het onherroepelijke einde
vernietiging breekt
monumenten in
hun trots en statigheid
na eonenlange waardigheid
beesten feesten
na het doden van de geest
die opgeslagen lag in
wat ooit beschaving is geweest
als afgoderij en mensen schennis
in dezelfde bloedbaan…