27292 resultaten.
Het eigene
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
880 Ik ben voorbij het water, het lome, groene water,
de bomen ruisen heupwiegend hun avondlied,
en ik, ik zing en dans mijn eigen ballet.
(1988)…
Vakantie-ontmoeting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 In verheven stilte, als een door de zon beschenen
blad dat zachtjes neervalt op het water van de Lahn.…
't Is nu de kentertijd
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.609 't Is nu de kentertijd
dat de vrouw naar nieuw levenswater glijdt;
diep water, waarin bare' als Bergen klimmen;
wijd water, en ver aan de verre kimmen
verwaast vredes zacht-bloeiende kust.
0 Maatschappij, gij zee, die kent geen rust,
uit de luwe kreken van het verleden
zwemt de vrouw naar uw ruwe machtigheden.…
Bezit
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
666 De aarde bezitten.
Wat is dat
eigenlijk
voor een waanzin?
De lucht bezitten.
De lucht?
Ja, het luchtruim.
Water bezitten.
Water?
De regen?
De rivieren?
De zee?
Ja.
De door dezelfde mens vervuilde regen.
De door dezelfde mens vergiftigde rivieren.
De door de mens tot een plastic soep gemaakte zee.…
Herfst in de lucht
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.107 Het is 20 augustus
Een zomerdag die met de herfst vrijt
Orkaantijd
Schoonvegen van de gehele aarde met minachting van de zwaartekracht
Nijd
Orkaanwoede
Woedend schudt de wind de kruin van de notelaar in onze tuin
Hevig, nat
Een verzopen bloem ligt op een noot op het pad
Modderige kattepootjes volgen mekaar in huis tot op een zonnig plekje…
aankomst
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
505 geen weeklacht
toen ze afdaalden
naar het diepe water
een litanie slechts
van monotoon
zacht geprevel
een offerande
aan de zwarte hemel
water van de dood
geen weeklacht
in de wildernis
toen bomen braken
een ritueel slechts
van buigend barsten
naar het diepe water
toen ze afdaalden
naar de krochten
van hun ziel…
Kiezelwier
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 is een microscopisch
ééncellig dier
in zout en zoet water
leeft het hier
als een heel klein mosseltje
doet het dier
zijn schelp op een kier
om voedsel
uit het water
te filteren
diatomie
is een andere naam
voor kiezelwier
is het water schoon
zoals de Beetserplas
dan vermeerderen
kiezelwieren zich ras
tot zulke aantallen dat
wij ze zien…
Paradijs.
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
839 De eerste regels van de katachisme in mijn jeugd
was: Waartoe zijn wij op aarde
Om hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn.
Ook ik heb als vriendje mijn computer
maar wat als we helemaal geen energie meer hebben.
Kunnen we dan toch van de zon leven?…
De pracht van het leven
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
924 Kijk naar een naar hemel reikende tak waar
dit loof gezelschap krijgt van bloesem, vrucht en geniet van
elke vorm van vrijheid door zich te laten meedeinen op golven van een wind
Ontwikkelen en ontplooien in bijzijn van licht laat staan dat ze onmiddellijk breken of vallen.…
Waarom ik zoveel van jou hou
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
508 Hoe uitnodigend en warm jouw hart is waar ik elke
keer weer kennismaak met het licht van de dagen en zachtheid
van de dingen, het helder water en de aarde waar het leven heeft ontkiemd
Voortdurend veranderend, maar allerminst veranderlijk; een verrijking in mijn bestaan.…
Koester elk moment
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
340 De wind streelt bomen en bladeren met een tedere onzichtbare hand
en weeft zo een lied dat zingt van harmonie tussen mens en land.
De aarde opent haar armen en schenkt haar overvloed zonder bezwaar:
vruchtbare gronden waar bloemen bloeien en bomen rijzen, recht en waar.
velden vol goud, bossen diep en geheimen in de schaduw van het groen.…
De bergwerker
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.470 Dies duncket hem der aarden schoot,
Verwandelt in bloemighe dreven,
Dies siettie met goud ende roosenroot
Omgeven zijn jeugdig leven.
Daar schieten op eens uten diepen grond,
Der wateren woeste golven,
Die hebben dat blide herte terstond
Met al sire hoope bedolven.…
Honing en Zwavel.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.088 Hij schopt naar de kip die voor zijn voeten loopt
En drinkt het koele water uit de aarden kan
Die hier al eeuwen hangt.
Hoe eenvoudig dit beeld op het neerhof,
Haar blanke hals, een stukgeslagen bloesem.
Zijn zwart ligt uitgeveegd over haar buik,
De aarde onder haar zijn land en drek.…
Herman Gorter
poëzie
3.7 met 36 stemmen
5.817 een golf, een vlam,
een stromend stuk natuur,
blinkend als water in de zomerdag.
nooit, sinds ik hem zag,
zag ik nog een man
wiens wezen zo bezielend overkwam
tot in zijn blik, zijn praten en zijn gang.
een rechte beuk, ook toen zijn einde kwam.…
je verstand stond stil maar dat was niet erg,
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
531 tussen de sterren, wel te verstaan)
en toen kwam er een ruimte-schip
en dat bracht ons in no-time naar
de aarde terug en borden en gla-
zen rinkelde...alles...en ik...…
sinusoïdaal bestaan
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
759 oeveren binnen het afgeronde van de pot
mezelf daarbij vergeet binnen de biotoop van mijn huis
ik zou me ook kunnen laven in wat vers water
en me versterken met wat voortbrengselen der aarde
maar het vergeten van de geest is waar het me om gaat
de Yucca is een plant, in een kamer, is een kamerplant
zoals ik wijdbeens vernielzuchtig word…
Over de steile heuvels
gedicht
2.5 met 2 stemmen
3.085 Over de steile heuvels vlokken schapen
een colonne koeien probeert een wolk voor te blijven
die zijn reusachtige schaduw op het gras achter zich aan trekt
over een slobberweggetje klim ik, een emmer
in zichzelf klotsend water, de heuvel op
het land afduwend zoals vanuit een vliegtuig
de wereld langs een diagonaal wegdrupt
een slinkend stuk…
Spiegelbeeld....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 De brug
vertelt zich
in spiegelbeeld
Het water
waarover de turf
......verscheept
Er wordt niet
verheeld
dat armoede
is als turf
het hoofd...
nauwelijks boven water.…
De overkant
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
554 Starend naar de overkant
lijkt de rivier oeverloos
hoor je alleen het water
zonder ophouden stromen
een sprong met ogen dicht
brengt het koude water
een tijdlang tot leven
in één keer onder water
tot aan de overkant
dat is het heilig streven
maar of het lukt
weet alleen de rivier…
ik en de rest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
480 Ik en te vol,
de kleine aarde draait door.
De kleine aarde,
ik en het welbehagen.
Het mannetje viert kerst,
mag om de vrede vragen.
Het vrouwtje sleept hem door de eenzaamheid heen.
Want vrede op aarde, maar vrienden heeft men geen.
ik en het welbehagen,
de kleine aarde blijft zijn bewoners dragen.
De kleine aarde,
ik en de rest.…
WISSELSTROOM
snelsonnet
2.7 met 16 stemmen
2.084 De Amstel stroomde naar het IJsselmeer,
maar nu men meer zoet water nodig heeft
omdat de droogte veel problemen geeft,
komt Waterstaat pijlsnel in het geweer.
Stroomáfwaarts of stroomópwaarts, één pot nat,
want Nederland is toch volkomen plat.…
Wolken
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
844 Wolken drijven vloeiend
Langs de blauwe lucht
Niet wetend waarheen
Wolken samen of alleen
Gedreven door de wind
Wolken als plukjes watten
Rafelen ze zich uiteen
En pakken ook weer samen
Het spel van de wolken
Niet wetend waarheen
Wolken ver langs de lucht
Donker kunnen zij verschijnen
De aarde wordt zwart gekleurd
Het moment van verlatenheid…
Gedicht
gedicht
2.5 met 157 stemmen
77.129 En laten de vrienden snel verouderen, worden
tot waardevolle verhalen, en die meter aarde is slechts vruchtbaar
waarop wij gaan.
-------------------------------------------------
uit: 'Een standbeeld opwinden' (1952)…
herfstgeluk
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.127 de wind die tussen de bladeren hijgt
een warme damp die de aarde ontstijgt
ik maak met mijn vingers een kijker
het geluk kleurt alle beelden rijker
ontelbare druppels lekken van bomen na-nat
terwijl de zon er in duizend kansen uiteen op spat
de liefde die in mijn bloedbanen als maar groeit
tegen de seizoenen in aan plaats nog wet gebonden…
Moeder
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
8.873 U bent de wind onder mijn vleugels
De kurk waar ik op drijf
Mijn rots ook in de branding
dat staat buiten kijf
U bent me oh zo dierbaar
Staat altijd voor mij klaar
Ik kan u echt nooit missen
u bent mijn bemiddelaar
Moederlief, u bent bijzonder
uniek op deze Aard'
u baarde elf kindren
en bleef voor niets gespaard
onze vader was ook…
CONGRESGANGER
gedicht
3.7 met 64 stemmen
16.151 Ik was daar in het bezige gezelschap
van mensen, aangegord tot het verbouwen
der samenleving, en ik zag hen doende,
bouwmeesters, metselaars en timmerlieden,
en boog het hoofd en zocht de fundamenten,
nieusgierig en bezorgd; ik vond alleen
mijn beide schoenen die daar eenzaam stonden
ergens op aarde, ik vernam
als wind het reppen van de vele…
Verglijding
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.920 die ritmisch in elkaar over glijden
Rustig stroomt het leven met de wind
als een vloeiende beweging in elkaar
De tijd glijdt verder en ontspint
zichzelf voortstuwend jaar na jaar…
Achtergebleven
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
748 Verwaaid door de wind
alleen achtergelaten
op de verlaten akker.
Het vergeten kind
gebleven toen de panfluit
uit Hamelen vertrok.
Maar in haar handen
droeg ze het zwaard Indural
het scherp veelzijdig snijdend
wapen van het woord.
dus zou ze nimmer eenzaam zijn.…
Het rijp omlijst de bomen...
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.180 en dan een regen van rijp aflekt
In deze oase van ijzigheid laat koning winter
de aarde weer vullen met zijn sneeuwwitte schoonheid
Een gevoel van winters heimee bekruipt mij
Heerlijk om de wereld weer omlijst te zien in het rijp……
gekraamd in aardse elementen
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
4.959 doorvoelt met huivering
het deelt in grootsheid
en in macht de pracht
van wat geschapen is
nog voor de mensheid
ooit van leven wist
je ziel is thuis
in het huis waar zij
geboren is, gekraamd
in aardse elementen en
afgezet in deze sedimenten…