7289 resultaten.
"In Uw woning ben ik thuis"
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.831 Ze stonden er in zwart ornaat
-Klaas voorop, die sloeg de maat-
in strakke rijen opgesteld
en zachtjes werd er afgeteld
tot de kist bewegen ging.
Toen werd er héél zacht ingezet
en plechtig klonk het zanggebed
“ In Uw woning ben ik thuis”
en ook nog iets over een kruis.…
IJSKONIJN
netgedicht
2.1 met 109 stemmen
21.401 ‘op een verjaardag’
over kluiten aarde waadden we
het zwarte water tegemoet
als tere insecten onze klauwen
om het blote zwerk geslagen
geboeid zongen we luider
dan het kikkergeboefte
in het vingergewas
je brandde een lusachtig teken
in het vuile sop we stegen op en
streken neer langs versgesneden lis
je droeg je verjaardag op
aan…
dans naakt de hemel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
685 weer speel je
met mijn wind
en zendt mij
buien in onzekerheid
neem mij in blauw
dans naakt de hemel
dichterbij en vrij
oplossend in de wolken
zwarte aarde geurt
het mogelijke wortelen
samen delen we de plaats
voordat je weer vergaat
uren duren langer
omdat liefde tijdloos is
kom bij me teveel
jaren voelen als gemis…
Solidifier of Impressionism
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
810 Zwart omrand en beeld versterkend
Groen als de druk op de onhaalbare
onaantastbare bodem van willekeurig
welke oceaan
Rood als een draad door de passie
en de haat op de spotters, spuiers
en ander kruipend addergebroed
Bruin als een streep door het golvende
leven van vervallen boerderijen en
verdroogde oogsten onder een genadeloze
zon…
Drempelgevoelens
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
824 Verzwolgen door het rode bruin
Stap ik door een smalle poort
Naar een wereld vol met schoonheid
Waar geen zuchtje wind ons stoort
Vergeten dromen laat ik achter
Nu dit universum zich ontvouwd
Ik niet langer draal in zwart
Maar een verre glinstering zie van goud
Ogen die bespieden mij
Vrij van onrust, ook van angst
Welkom in de dit nieuwe…
LEEFTOCHT
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
917 Zwarte wind
wervelend op de kim -
het licht is van huis
Zij vergt dat hij haar stroeve nek masseert. Haar vel is van
fluweel en heuvelend als Umbrië haar borst. Lust kruipt door
vingertoppen, en deernis.
Dat zware gonzen
in het donker boven ons -
ganzen op leeftocht…
Wat een vertoning
netgedicht
2.7 met 38 stemmen
2.435 Liefje midden op het Damrak
voor een massa in een linde
wippen we als hazenwinde
wij samen op een brede tak
Repetitie traag en half zacht
om die mensen te animeren
zal ik je kant en klaar garneren
met boter voor de Keizersgracht
Waar we bij eenden gesnater
vet gaan klikken boven water
tot ik jou drop in vies zwart nat
Om te kijken…
Depressie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
844 weeldebomen kleuren zwart
oevers lijken aangevreten
gulzig door cyclopen
wijn proeft grote afkeer
watervallen storten langs
gelaat en hartzeer
neplicht hangt de strot uit
de hemel krijst de sterren stuk
wandelen zwenkt doodlopen
lief woord is als de lente
ontluikend schoon smaakt zoet
kus verheft gelijk een drijfveer
als dan je ware…
De tijd
gedicht
3.0 met 20 stemmen
16.683 Vermomd als Dokter, Zandloper en Joker
Brouwt ie in zijn kolven de zwarte loper.
Doofpotten: zalfpotten met zachte zalven,
Eeuwen streek ie ze leeg aan de galgen.
-------------------------------------
uit: 'In de waterwingebieden', 2000.…
Afscheid
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.679 Zwart hart, donkere ziel.
Mijn ogen huilden bloed.…
ET ETERNUM
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
853 vaak een gevangenis
besloten, een medaille heeft twee kanten
ik waag me niet aan spel van speculanten
en wil niets hebben dat ik nu niet mis
ik vind geen troost meer in de catechis-
mus, stervelingen zijn alleen passanten
die weerkeren tot as en in een nis
bewaard, omgeven worden door chrysanten
voor vijfentwintig eeuwen duisternis
en zwart…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
Dagpauwoog
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.120 opgetogen
weer naar binnen kwam gevlogen
en hij hield zijn kleine handjes
voor zijn oma iets omhoog
En oma zag tot haar verbazing
daar twee grote vleugels liggen
die hun lijfje moesten missen
en ze hield het niet meer droog
Ze keek hem aan met biggeltraan
en vroeg hem waar het was gebleven
waarna hij toen in zijn onschuld
vlug iets zwarts…
na de nachtkoude
netgedicht
3.6 met 27 stemmen
846 wanneer ik steeds meer terugkeer
naar afwezigheid; een onbesliste
verte
waar bestaansvormen spoorloos zijn
lichamen vloeibaar in ontelbare rivieren
van de zon
pistoolschoten in wijn geweekt worden
en vaders antwoord geven om wat ze deden
langs uitgestrekte zomers
en waar de dag zichzelf niet
in steen schrijft met grijs en zwarte…
hallo jij
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
780 voel jij ook al,
buiten dan,
de prille schijn
van een nieuw begin
de herhaling
van voortgang,
de finale van de dood
ik zeg maar,
even ontwaar ik
kleuren
die als geschilderd
verschijnen dus
bruin, rot en zwart
luiden de klokjes
jubeltonen
die onhoorbaar klinken
over de doffe grond
van gevoel
vergetelheid of
gedempte temperament…
Krassen op de dijk
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.062 venster te verlaten
ik groef een gat in mijn geheugen
vond een koffer met oude geluiden
over holland en molens aan de vliet
ik kende het lied van vreemde hand
het walste onder een scherpe nagel
maakte geregeld rare sprongen
over tussenliggend land terwijl
de teneur mij krassend raakte
ik begroef het voorzichtig weer
want dit lied op zwarte…
Het kleine paradijs
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
706 In deze gewelddadige tijd
van terreur van de straat
is een paradijselijke plaats
in ‘t land van zwarte kraaien
zeldzaam als een witte raaf
Ik leef in ’n klein paradijs
in genen geschreven driften
bron van het aardse kwaad
met het verstand beheert
reikt ze mij haar slanke hand
die geen mens ooit bezeert
Simpel is de gouden graal:…
Voor de chaos
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
615 niemand kent de noorderzon
waar de fluittoon galmt en droomt
uit de trilling spoort het licht
door de dalen van gebergten
iemand wekt de taak der taken
om de wereld neer te leggen
water vuur en aarde buigen
om elkaar en strijken tijd
toen er brak een zwaar gelaat
door elementen die het zwart
van de zon met woorden weefden
en een straal…
al de dagen
netgedicht
3.9 met 32 stemmen
1.829 geef mij te drinken
wanneer ik door het land
van leugens reis
melaats
zoals de nacht
die tot waanzin groeit
in schrale wind
en een niet meer te dragen
stem
verf de aarde zwart
wanneer mijn mager lijf
naast donkere randen valt
en vroege dromen verliest
in jou en in de vreemdeling, dicht
tegen de dood
van mijn ziel
waarin…
Een lach als fooi
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
711 de zon
scheen op terras
waar de ober
nog het zwart
aanhad van deftig
jij op je gemak
de stilte
genieten van de
service in pak
nippend aan de
cappuccino zonder
vervelende bambino's
ook bij de buurman
vlaagt de lentewind
in extra knoopjes los
lange benen bruinend
in te korte shorts
studenten die bedienen
een lach als fooi verdienen…
kwetsbaar langs onder
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
671 Mijn hart draait zwart weg
onder mijn te kleine vel
het was toch al kreunen
onder veel te grote grenzen
soms is de wereld van verschil
net iets teveel aan het kunnen
mijn favoriete bruingespikkelde
kip ligt te sterven op een zwaar
loodje en ik te licht bevonden
'draai ze de nek om', zou ik van
de veearts te horen krijgen, 'moest
het…
het netwerk gloeide
gedicht
2.3 met 53 stemmen
14.478 het netwerk gloeide
aan de hemel
waren opwellingen te zien
uitlopende kiemen
waar je ook ging liggen
flonkerde het
er ontstonden gebaren
uit een rafelige flits
van een vrouw
die lam van de hitte
aan de rand van het water
bij elke ademhaling
zichzelf leek te beademen
als houtskool
drie zwarte vlammen
nu ze de handen in de…
Een mens van stof
netgedicht
3.2 met 21 stemmen
727 nog blinde bollen
onder een sterrenloze baldakijn
in mijn rug gapen velen gaten
soms met zout verweven
ook ik ken het haten,
pekelen en kneden
onder mijn hand is en wordt
nog veel geleden
de werkelijkheid
hoe die ook zij,
is verlaten
mijn huis kent glazen wanden
spiegels met de blik naar buiten
ja, en mijn nagels hebben zwarte…
uit het dagboek van een wintertuin
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
786 alles
begint opnieuw
zo ook de roos
die sterft door het niet verstaan
van dode ogen
en hoe de maan papieren vogels oplaat
langs touwen die de eenzaamheid
in lege buiken knopen
gebarsten zoals oude winterbomen
zwart beslagen
het wenken naar de afgrond
de onopgemerkte pijn
bloei dan, mijn roos
en leg je in het helder licht…
Eilanden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
653 Soms vervloek ik God
soms de mensen
maar het helpt niet
zoveel eenzame nachten
dwalen we
langs het zwarte water
met onze gedachten
aan een verdwenen liefde
nog zie ik je gaan
in een droevige boot
aarzelend
met je roeispaan
net zo verdrietig als ik
kijkend naar de rode vlag
die langzaamaan
gerafeld wegwaait
in een duistere wind
hoe moet…
De zachte krachten
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.148 Dat de zachte krachten het toch halen:
een avondzoen opnieuw na ruzie, onbegrip,
een groene twijg na 't zwart van winterdagen;
een kleine scheut die leeft, voldragen.…
als een adelaar
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.095 Ik vlieg door de lucht,
zie het land van morgen,
zie een rots zo zwart en leeg,
zo kil en kaal.
in een moment
verandert er zo veel,
wordt alles anders,
eerst vreugde dan pijn.
waar eindigt mijn pijn?
waar begint mijn vreugde?
waar vlieg ik heen?
de tijd zal het me zeggen.…
Zin
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
863 zweef dan heel de kamer door
Duik joelend naar beneden
Mijn lieve schat ik ga ervoor
Wijs me de weg naar Eden
Maar mijn duikvlucht spat uiteen
Als je heel afwezig zegt
nah schat misschien een andere keer
Je weet toch dat ik hoofdpijn heb
De tederheid gerantsoeneerd
Moraal van dit gekwansel
Vroeg of laat...en dat zie je meer
Begint de zwarte…
In obscuur kleine kroegen
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
576 je hebt gezucht
onder een zwarte lucht
het kopje laten hangen
zacht tegen mijn wangen
jij bloeide voor
vorsten in paleizen
zag in woestijnen oases
als kleine paradijzen
in theaters
grand gala gedaan
in obscuur kleine kroegen
op de planken gestaan
jouw ster is gaan rijzen
in de glamour van geluk
ik mocht bij je blijven
en toch…
Doodlot
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
694 Ach realiteit breng me nu terug
met open ogen in verre dromen
toen de dreigende zwarte vogel
die onontkoombaar als het noodlot
almaar dichterbij te komen lijkt
nog een klein zangvogeltje was
het pijnlijke schorre krassen
nog een vrolijk kinderlied
het zwaard van Damocles
nog rustte in de schede
de dood nog onbekend ver weg
in plaats van…