5397 resultaten.
anders dan je verwacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
464 we sprokkelen
woorden bijeen
ze zullen
zeker wegwaaien
geen keuze
zonder verlies
we laten los
we houden vast
laverend op de
dunne draad
van verbreken
naar verbinden
alles gaat goed
we zijn er tot
we arriveren bij
alweer een dichte deur
we zijn er
helemaal niet
alles komt altijd
anders dan je verwacht…
Mijn zonne-schijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Hoe de zon blaren streelt,
een fusee van kleur
in zachte astergeur
en ontvolkte bossen bespeelt.
Alles verlaten achterlaat
teruggeworpen op zichzelf
terwijl ze haar gewelf
ontspint als Groot-Gelaat
van dood en wrange waarheid,
zomers tot illusies maakt
dan komt kille eenzaamheid.
Een vechten tegen haar verraad
in angst en bitterheid…
als ik je redden zou
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 als ik jou redden zou
uit een brandend
huis een vastgevaren
schip je redden zou
van de jankende hond
in zijn veel te kleine hok
van verdrinking of
bloedzuigende dazen
en dwazen als ik jou redden
zou uit een ivoren toren
maakt me dat tot je
bevrijder of zal ik
je bezetter zijn als
ik jou redden zou…
Twee-eenheid
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
595 Ik geloof
dat de ziel van ons leven
als een waardevol kleed is geweven
van ragfijne stof dat door gedachten
vanuit het hart gegeven
het samenzijn niet kon bederven
zo geloof ik
dat er zijwegen van de liefde bestaan
een kwestie van twee-eenheid
waar de één sterft, naar de hemel gaat
en de ander alleen achterlaat
met een hart vol liefde…
Wijsheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 Wijsheid
het weten
van wat was,
er altijd is
en nooit verdwijnt
het straalt van binnen
zal nooit verwelken
hetgeen
er eerder was
dan het weten
wordt aanschouwd
door wie liefheeft
begeert,
reeds voor
het wordt gevonden.
...
Het hart
heeft bekend
doe geen moeite
je vindt de plek
daar,
waar alles samenvalt.…
fragmenten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
452 het is een dag van novemberstilte,
kort en op gedempte toon
langs urnenvelden loopt, haperend in
de verte, een gestalte voor mij uit
hier in dit niemandsland, tastend door
de achterkamer van het daglicht
ben ik in het midden van mijn afwezigheid
meer verloren dan ik kan vergeten
oprapend, paden kruisend, tegen
de richting in gedachten…
manganiet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
442 geluk moet wel haast een Vlaams café zijn
met sanseveria’s voor het raam
dan is pech een verweerd bord
toegang een half uur na zonsondergang verboden
er zijn grenzen
het is niet toegestaan alles zo maar toe te staan
er is een begin
zo staat in de rollen van de Dode Zee
tijd is een uitsparing in dood
liefde is een redmiddel tegen eenzaamheid…
Met pek of veren?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
394 In de nacht blikt het
gestorven licht terug
op wat hem de dag
ervoor is verweten, hij
ontvangt postuum een
karig loon naar werken,
het zicht gericht naar
onverrichte taken in
schuldvragen die ons
raken, het begrip van
recht zou echt zijn als
er geen onrecht zou
bestaan, onlosmakelijk
met elkaar verbonden
wie het onverhoopte…
De machinist
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
597 de machinist verveelt me
want hij vernauwt zijn blik
tot de sporen voor de trein
maar zelf ben ik meestal ook zo:
eens je teveel traagheid hebt opgeslorpt
kan je immers niet sneller
eens je horizon bepaald
kan je soms niet meer terug…
Weerspiegeling?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
417 Wijsgeren gehuld in een wijsgerige deken
daaronder hun amulet, blijven transcendent ,
ongrijpbaar, ik heb mij daarop stuk verkeken,
wel de uithoeken van mijn ziel verkent.
in die gedachteloper verloopt het zand
in de richting die hand van welke hersen-
kant hem plaatst, we kunnen hem blijven
draaien, met de ons aangemeten tijd.
aan de…
De ondeelbare tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
406 Zie de stip aan de horizon en droom
mijzelf bloot te geven aan de wildste ideeën
en gedachten, waarin de beek eerst nog
helder leek, de bedding en transparantie
regelmatig door emoties werden verlegd.
Onder een kier van de ochtendmist hervindt
de ondeelbare tijd zich in de herhaalde
dageraad, waarin we alles kunnen
verwachten maar zijn…
Vallen en opstaan?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
461 De seconden gaan te rap om
de uren te vergaren, wat ons
alleen bindt is tijd, gesponnen
over de rug van de oude en
toegeworpen jaren, om elkaar
weer te ontmoeten, misschien
dan we zwaaien naar elkaar
en wel terug, al moeten we
bekennen dat we elkaar nog
steeds niet leren kennen. Wat
mensen scheidt, verleidt door
angst door dezelfde…
De vergankelijke kosmos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
434 Deze cultuur bloeit het lichaam open
Met een hart dat is gesloten
De body glanst met goud bespoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood zo oud
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
‘t Bloed gekoeld waar woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte…
Vlijmscherp mes.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Klievend vlijmscherp mes verwondt tot op het bot
Aasgieren zo vernederend; het lot?
Priemende gluiperige blikken loensend en verloochenend
Kleverige vaalgrijze massa verbrijzelend ook bekogelend.
Brutaal schoppende laarzen; we krijgen je klein
Alom heersend afgunstig chagrijn en venijn.
Kleinerend handeltje mensonwaardig onrein en typerend
Sterkste…
Vlijmscherp mes.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
487 Klievend vlijmscherp mes verwondt tot op het bot
Aasgieren zo vernederend; het lot?
Priemende gluiperige blikken loensend en verloochenend
Kleverige vaalgrijze massa verbrijzelend ook bekogelend.
Brutaal schoppende laarzen; we krijgen je klein
Alom heersend afgunstig chagrijn en venijn.
Kleinerend handeltje mensonwaardig onrein en typerend
Sterkste…
los laten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
371 wikkend en wegend
dwarrelt het blad naar de grond
de hechting voorbij
het blijft daar liggen
voor zolang het duren kan
dat is het leven
of is het de dood…
Niets?.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
393 In dit licht heb je
wat je hart begeert,
mijn hart verteert
in niets, in chaos wat
niets om het lijf heeft,
het iets z’n plek inneemt
ik blijf je volgen in
die context, verteert
het weinig tot het niets,
waaruit aan het alles
uiteindelijk niets ontbreekt.…
Onvoltooid?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
386 Wie nog tranen over heeft
of daar tegen moet weren,
zal opgaan in een wereldzee,
de witste zwanen deinen met
de zwartste sterren mee.
Als beleven kijken is, wijkt
alles voor het nietig stof, géén
pakkende gelijkenis en verworden
gedachten snel tot geschiedenis.
Verleer mezelf niet te overschatten,
verwen het maar als het onderhuidse…
Mijn Schaduw?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
355 Ook mijn misleidende schaduw
al werd hij door mij gestenigd,
gaf ik steeds een nieuwe kans,
in twee gelijke gedaanten,
verenigd tot een decagram
die nijgt naar eenzijdigheid
waarover ik mij buig en
minzaam zwijg, beschouw
het beeld aan de mij
voorbestemde norm, stap uit
de dubbelvoudige spiegel in
het zelf en de schaduwzijde van…
Het antwoord ligt in de stilte.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 Zo stil in het hoofd,
zo stil, zodat ik
altijd wat hoor,
tussen alle regels
en wetten door zijn
vermomde geluiden
kwetsend voor het
luisterend oor, ze
vullen ongenode
de witte vlekken
in mijn geestesoog,
het is de rust die ik
omarm, ook niet
van een dialoog, geen
pretentieloze discussies,
waarin altijd iemand
over z’n waarheden…
Verdwalen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 Laat me
verdwalen
in dit mysterie
van verwarring,
totdat ik niets
meer weet
over niets weten,
totdat dit ik
verdronken is
in deze rivier,
en het enige
dat blijft
het leven zelf is.…
Te hoop
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.450 Wij zijn te hoop gegooid,
wij liggen bleek en bloot
en onmiskenbaar dood
langs smalle, stille wegen.
Van wortels afgesneden,
het loof dat leven was
en stem van wind en regen
is op de akkers stom gebleven.
Wij zijn gerooid en afgelegd
en nagekeken op gebreken.
De grond die onze moeder was
is dood gewicht gebleken.
Wij liggen op een…
Weinig vraagt veel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
564 Ik wil geen boormachine
met een lang snoer
Geen boortjes alle maten
Waar moet ik het laten?
Geen pluggen en schroeven
Geen waterpas secuur
Wat moet ik met priem en potlood?
Ik wil gewoon......
een gaatje in de muur!…
queeste
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
466 in het onmetelijke
universum laveert
een samenspel van
atomen en moleculen
de mens
een druppel bewustzijn
in de oceaan
gewikkeld in een
dun laagje ratio
balanceert hij op
het koord van
verbreken en verbinden
heen en weer
slingerend tussen
verheffen en verlagen
bang voor
de leegte alles
waait immers
weer weg
het smeulende…
Is alles wel liefde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Nog worden we niet vatbaar resistent
voor een gemeenschappelijke ziekte,
toch zet ik de hoop van besmetting als
wapen in, in het verlangen alles op het
spel te zetten op de huid van je gezicht
door elk sproetje in een roos om te zetten
voordat ik vroeg of laat de ogen sluit
een bijdrage aan de jaren vriendschap
in de bittere zinnen…
De toekomst is nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Al zijn mijn zinnen en regels bescheiden,
wil ik mij niet aan andere zaken wijden
vloeit er wel van alles in ook mijn oren
zelfs gedachten die mij niet toebehoren.
Eens gaf het dagen vol met vreugde
verhaalde ik over alles wat prachtig
deugde was ik olijk vrolijk zelden moe
sprak ik in stilte zelfs kamerplanten toe.
Maar ook kwamen dagen…
alvorens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
425 overeenkomstig het lichaam
vangt de vogel lucht
als het licht blijft branden
kunnen we hopen op voortdurende
aanwezigheid, waarmee
maar zelden iets is aangetoond
tot onderwerp van stelligheid als
een soort van hekbewaking
wat er kan gebeuren
is daarna ingezwachteld…
Chiquita
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 Op dat stickertje
pronkt nog steeds die Spaanse met
bananenhoofdmand...…
Ons domein?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
436 Je woont in waar je het beschrijft,
de hemel kan niet lichter zijn,
je stelt je in op dingen, die je
drijft, met een steeds kleiner
diafragma vast, haarscherp
raak je het beeld, uitgelicht
in een tegengesteld contrast,
elk detail belooft een nieuw
ontwerp, maar de realiteit slaat
terug en de dichter verwerpt
de last in schijn, een…
Tijd en tij,
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
429 De wereld verovert en
naar onze hand gezet
Het is de natuur in onze
onbesproken aard
Wie daar aan vasthoudt,
weet dat het zinloos is
Dat alles te bespelen is,
is allang verjaard,
Verliest haar in zichzelf
In het lied van eigenwaarde
En zijn we een deel van een
onberekenbare weg
Tot aan eigen kwetsbaarheid
overwint de kracht…