inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Gedichten.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@gedichten.nl

voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 70989):

De vergankelijke kosmos

Deze cultuur bloeit het lichaam open
Met een hart dat is gesloten
De body glanst met goud bespoten
Webben rond vermolmend hout


Roerloos tot de dood zo oud
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt


‘t Bloed gekoeld waar woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte appels aan de bomen in de lanen
Door de wind en zure regen weggespoeld


De met chemicaliën bespoten bomen
In een donker groen dicht vergezicht
De stem van de dichter bij kaarslicht
Op schrift een vergezicht van klonen


Zie ook: http://www.carillon42.blogspot.com

Schrijver: eliZe Augustinus, 15 dec. 2019
15 dec. 2019


Geplaatst in de categorie: filosofie

4,0 met 2 stemmen 35



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)