5582 resultaten.
Mijn eerste liefde
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.582 Al snel ging ik je missen
mijn nieuwe liefde ten spijt.
Ik kon mijn gevoel niet vatten,
een innerlijke strijd.
Vriendschappelijk of liefde
hoe miste ik je toch
En dan was er natuurlijk
mijn nieuwe liefde nog.
De dialoog kwam weer op gang
het voelde heel erg goed.
Ook voelde het zeer vertrouwd
maar niet zoals liefde doet.…
PAARD EN WAGEN
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.469 En dat het een kwestie is van tijd
totdat ook jij een ogenblik,
alle pogingen ten spijt,
zult breken, wetend waarom ik
nooit iemand heb horen klagen,
me nooit heb afgevraagd waarom
het zolang goed ging, jij de wagen,
ik het paard, of andersom.…
Ooit, mijn Engeltje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.198 In slowmotion zal de dag van morgen
Langzaam en kwijnend ten onder gaan
Je gezin hier, zal langs elkaar heen leven
Voor één dag zal zwijgzaamheid volstaan
Morgen, ons Engeltje…
Onze ogen zullen neergeslagen worden
Bang voor ieder, ziel ontblotend, contact
We zullen je herdenken… ieder voor zich
Omdat het spreken nog altijd pijn doet
Morgen…
Gallische walging
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.271 Iedereen gaat ten onder in het notoire gekrakeel,
de massa sleept massa massaal met zich mee.
Als een schaap over de dam is….
verdwijnt ook de rest in zee.
Verloren voor hen is de dag zonder naam,
zij zijn hulpeloos die dag, niets mag.…
Het borelingske
poëzie
3.2 met 12 stemmen
4.046 o Mochte 't, immer voort,
eenparelijk verblijden;
een borelingske zijn,
dat lacht, ten allen tijden,
zo 't nu doet; onbewust,
het muilke rood en rond,
waarom zo lustig lacht
zijn tandeloze mond!…
Een half miljard zwemmers
hartenkreet
3.9 met 19 stemmen
2.066 hindernissen omgeven
Uiteindelijk vechtend
om door die wand heen te breken
op het eindpunt aangekomen
waar slechts enkele honderden aankwamen
maar ook van hen velen te zwak bleken
Slechts een enkeling wist een gat te maken
maar slechts één had nog genoeg kracht
Eén van een half miljard deelnemers
heeft ervoor gezorgd
dat in huize Brockötter/ten…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 vallen hijgend dicht
na hun halsbrekende toccata-plicht
de galm versterft in deinende rimpels
palliatief uitgeleid door hoofse klavecimbels
partituren zien hun einde naderen
dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed en tranen
ten…
Wees niet de schroom'ge
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.328 En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.
Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...…
De glimlach in de morgen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
577 doorns stekelig
en uitdagend staan
alsof ze haar zeggen
raak me niet aan
een vroege hommel op zoek naar honing
wat bijen vinden ook hun vertier
hortensia’s in volle glorie
staan te pronken
en het gebroken hartje lacht haar toe
zo stapt ze
in de vroege morgen
genietend
zelfs het zo juist uit de grond gekropen torretje
dat nu over haar tenen…
tijd vliegt
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.764 Ik neem je bij de hand
En laat je naast mij lopen
Je beentjes zijn nog kort
We gaan samen ijsjes kopen
Ineens ben je een stuk groter
Naar school gaan doe je al alleen
je kijkt dan ferm de wereld in
Een wijsneusje van kop tot teen
Je bent inmiddels net zo lang als ik
Je stappen zijn ook even groot
Je hebt een eigen kijk op alles
Waarbij…
'k Zie nu al
poëzie
4.2 met 10 stemmen
1.984 'k Zie nu al hoe 'k, als jij gestorven bent,
Zal zitten, kijkend naar je stil gezicht;
Wel vol verleden, toch pijnlijk verlicht,
Dat jij ten minste geen verdriet meer kent.…
O door het Leven niet, maar uit u-zelve
poëzie
1.9 met 7 stemmen
3.191 Gij moet geloven dit, (Want ik verwerf niets
Door mijn woord, niet van Mensen noch God zelve,
Ik doe 't slechts, wijl ik niet wil dat ten Elven-
der uur gij u zoudt werpen in een Zelf-Niets).…
Versteende Bomen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.219 rechtelozen
die hun lege handen treurden
Want wie schrokte zou verstenen
en in gulzigheid verbenen
tot een boom die in de hete zon
geblakerd werd beschenen
met een hoorn die zijn overvloed
zou stelpen in het blauw
nog met een allerlaatste vrucht
om te verdragen in berouw
Hij was een mens - gelijk zovelen
maar versteend tot aan zijn tenen…
AAN MIJN ENGEL
poëzie
2.7 met 9 stemmen
2.101 O huis, dat ik ten leste heb gevonden,
Dat ik zo lange jaren heb gezocht,
Dat gij met liefde hebt gewrocht
En waar ik ben genezen van mijn wonden.
Met welk een smaak hebt gij dit al vermocht?
Gij hebt de schoonheid met het nut verbonden,
Het leed, dat ons van jaar tot jaar bezocht,
Is thans in deze rust geheel verzwonden.…
delen van gedachten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
716 Zonder haat,
Zonder ten koste van.
Weet ik welk een schoonheid,
er achter deuren schuilt.
Zoeken…totdat je stopt.
Jezelf accepteert.
Ja zegt.
En deelt.
Delen van gedachten,
Niet altijd compleet,
Maar altijd samen.
Erkenning van jezelf.
Omdat je niet de enige bent.
Het pad naar acceptatie..…
De volgzame mens
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
618 ken ik nog de weg naar huis
als mijn denken zich verschuilt
achter een vertraagde dauw
heb jij ooit gekropen door een buis
waar voortgang je gevoel bevuilt
en het einde vol besneeuwd lijkt met rouw
het was een droom, ooit
een wonder boven wonder
maar naarmate de tijd vervliet
gaat het onzegbare ten onder;
allengs van genadevolle fleur…
TEVEEL INFORMATIE
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
792 Generatieverschillen
uitbreiding electronica
IT in alle hoeken en gaten
telefoon uitverkoren
laptop niet te ontwijken
computers in ieder gezin
jong en oud bezeten
niet meer zonder kunnen
eenvoud is verdwenen
snel is de code
verbinding hebben
contacten te over
over de totale aarde
is het oppervlakkigheid ten top
spreken in korte zinnen…
Geef mij
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.609 Geef me liefde, geef me hoop,
Geef me kracht als ik op mijn tenen loop.
Geef mij troost, geef mij moed,
Laat mij vergeten hoe zeer het leven doet.
Laat me genieten, laat me leven,
Zodat ik daarmee anderen kan geven.
Laat me geloven, laat me genieten,
Zorg dat de mooie dingen mij niet ontschieten.…
Top-100 schrijvers
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
2.383 daarvoor schrijf je niet foei dichter
het gaat om schoonheid en niet om ambitie
in de poëzie dat is wel zo zeg je maar als ik
eerlijk ben zeg ik tegen succes geen neen
dus dicht je tegen de klippen op en dromen
maar dat je op een dag erin zult staan maar
kijk eens naar de lijst van top-100 schrijvers
wees verwonderd of staan we op een lange teen…
Verdronken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Verdronken is nu definitief het oude land in jou,
niks is wat het leek, van streek jouw bijzondere
wereld van de schitterendste kleuren en een ring
die bloedt is wat je nog draagt, de wolken en de
Regen komt niet tot bedaren meer, alles is laag
en komt te dichtbij, weken van ontkennen ten spijt
het is over en uit, weet je?…
VIJGENBLAD MEISJE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
752 Mijn lief, lief engeltje, ik ga je zeggen
voor mij ben jij de allergrootste schat
Wat ik nauwelijks behoef uit te leggen
dat je ’t liefste bent zonder vijgenblad
Mijn lief, lief meisje, je mooie benen
zie ik heel af en toe door ’t sleutelgat
Ik zie jou het liefst van top tot teen en
nog liever zelfs zonder dat vijgenblad
Mijn lief, lief…
Slechts één winnaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
579 Over en weer kinderen zonder ouders
Over en weer gezinnen zonder loot
Ongewild heengezonden
Zij figureren met z'n allen
In een dodelijk spel dat
Slechts één winnaar accepteert
De meeste willen, maar
Niet ten koste van en daarom
Gaat dit helemaal verkeerd....!!!
Er wordt gesproken, geschreven en
Gevochten.…
Niemandsland ?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
549 Steeds sneller en pijnlijker
dan ooit, onderwerp ik mij
aan terugkomende vragen,
zinvol of zinloos, beide dragen
bij tot de aard waarvoor ik koos,
tot het lijden is verjaard blijft
de gekozen vorm van schijn
onvoltooid, knelt het geweten
en de tijd haar ongenoegen telt,
het hoofd ten ruste legt op mijn
levensloop en ik de knopen draai…
(On)geluk
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
575 De dweil was in z'n sas,
al was het maar ten dele.
De tijd verstreek. Hij was
zich eeuwig aan 't vervelen.…
Zie hier een schoon verhaal
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.004 Zij tuurt en tuurt, dan wuift ten groet zijn hand
En daalt zij schielijk, ijlings van omhoog.
En als zij straks elkander weer omarmen,
Uitzinnig schier van vreugd, breekt plots haar oog
En sterft zij, gans verzadigd, in zijn armen.…
Zoals astronauten zagen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.015 Buiten spelen tussen sterren
op gedroomde witte stenen
waar de aarde niet van hier was
maar een stipje van de maan
een blauwe fee in zwart fluweel
die zilverlichtend werd beschenen
zoals astronauten zagen
lichtjes dansend op hun tenen
In een zee die niet van hier was
zoveel mijlen hier vandaan
en kon verstillen als je wou
zo aan de rand…
Misbruik
gedicht
3.7 met 15 stemmen
4.753 Met de pen roer ik mijn koffie
met de schaar krab ik mijn kop
met een mouw veeg ik mijn snot weg
dweil met mijn sok een melkvlek op
Mijn nagel drukt in ’t tafelblad
een diepe kloof groeit daar gestaag
woorden weeg ik met het vreten
dat retour komt uit mijn maag
Met mijn tanden bijt ik splinters
uit de poten van mijn stoel
uit mijn tenen…
Statig
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 Haar knappe gelaat is reeds in bladerloze takken
veranderd en weer doet zij me huiveren van diepe
ontroering, hoe haar slanke benen, spiegelglad,
lang en elegant als de boomstam van een berk, de
wind trotseren, de kou weerstaan, hoe ze op het
topje van haar gespierde tenen staat als een
eeuwenoude godslegende in de balletkunst, sterke
takken…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen
en weet dat mededogen meer zegt
dan een oorlog verwoesten kan
de onmin zal luisteren
naar het ruisen van verloren namen
die ten hemel werden gedragen
Laat dan de havik
jouw koude bloed verlaten
en de gaten…
Loutering 2.
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.813 Dáár wordt nog de echo van mijn smart gehoord,
Ten hoge hemel schreiend opgestegen,
Weeklagend om verloren vredezegen...
Tot mij het hoger lichten heeft gegloord!
Zwoel duister waarde heen... àl 't aardgerucht
Stierf weg, waar ìk òpging in zuivrer lucht,
Glorieuslijk in het heilig licht geheven...…