6828 resultaten.
Wassende maan
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 een violette
aangezicht, gedrapeerd
door doorzichtige linten,
een handreiking naar
het geschonden licht,
steekt de kim naar de kroon,
aangelijnd door zilveren tinten,
hoedt haar vluchtige schapen
getooid in wolfse kleren, die
als honden waken en hun taak
verrichten tussen eb en vloed,
ontlokt gehuil uit aardse
muilen, die de donkeren…
PAASMORGEN
poëzie
3.3 met 26 stemmen
4.238 .
------------------------------------------
uit: De donkere bloei (1923-1925)…
belooft het zachte wiegen
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
674 ik houd me vast aan duinen
voeten stevig in het zand
zoek voorbij het grijze einde
vloed rolt golven op het strand
de zee is wit opdringerig
het water somber koud
branding laat het donker zingen
de melodie is stervensoud
ze belooft het zachte wiegen
rust en stilte in de dood
verlossing van het vele liegen
een ontsnapping uit de…
BIDDEN
poëzie
3.5 met 19 stemmen
5.911 Bidden is langs donkere paden
Lampen van gevoel doen branden;
Bidden is de schoonste daden
Dragen op zijn eigen handen.
Bidden is in stilte weten
Weelde en weedom van elkander;
Bidden is zichzelf vergeten
Om te peinzen aan een ander.…
Eindelijk
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.122 ogen
verdronken in het conformisme van belang
de automatische handeling voorspelbaar
bewaakt onbewust de verdringing
verlangen snakt naar zuurstof
aan de oppervlakte even
verdwijnen kringen op het water
klamme, warme, drukkende stilte
storm, zomerbui van aaneenrijgende dagen
de grond hard, geel, einde in zicht
De wind steekt op aan de donkere…
doorsnede
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
721 doorsnee
van iedere halte
waar je naam
als jaarring stond
in een achteraf
vertraagde groei
van lucht en maan
veeg ik wat aarde
naar het grijze
vergezicht
naar de voorbijganger
en het splijten
van de weg
waar elke steen
schuurde
mij tot zwijgen bracht
en in al wat ik zweeg
zag ik hoe smal
het voorjaarshout
bladerde
hoe donker…
Uit de veren
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
815 ’rig aan
te verbaasd om te protesteren
ontwaakt ons lachen simultaan
ik douche me in de laatste bui
om mijn gezicht te schonen
van ‘t zout dat hier ooit spoorde
maar zich niet meer wil tonen
de regen schud ik van me af
‘t heeft lang genoeg geduurd
warm me aan een restje zon
dat om de bocht heen gluurt
ik oker met je mee naar ‘t donker…
Het is tijd
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.307 ik heb de tijd
kalm beheerst
ontdekt de tik
die traag verstrijkt
voorbij aan ieder
naar binnen een blik
open gezicht
een wijle weet
gevoel in het lijf
gedachtenherinnering
in zeer lange rust
en een lome slaap
plotsklaps wakker
lachend wezen
verfoeilijke waan
een dromende zot
donkere woeste
tobberijen
minne moeite
zoekt…
De dans van de meeuw
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.081 Dansen dient als metafoor
voor ondergrondse angstenspelen
in des duivels' donkerheid, in
slijm en aarde immer zijns.
Een blik naar and'ren, hebben
zij reeds? Dansen nog steeds
rond en rond, tot snap! het wrede
scheuren; een zure dood geboren wordt.…
Een lief gedicht
netgedicht
3.1 met 208 stemmen
15.940 Glijdend trok het donker weg
in vale vlakken uit mijn hoofd
een stem die fluistert zonverdoofd
'Daar komt de liefde, liefde aan'
Mooier nog dan het mooiste lied
Ik pomp en pomp het bloed rondom
om plaats te maken in mijn hart
voor lange linten zwart en rood
Want jij zwiert en zwiert mijn oog voorbij
En mint en mint mijn lijf volkomen
Ik…
Liefde en ouderdom
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.024 Niets minder, niets meer
dan een bliksemschicht
met angstige woorden
in donkere bossen
grijpende handen.
Vlees dat langzaam verteert
een holle blik van verdriet,
een ziel die je omhelst
zo innig en sterk
als de bomen in de verte.…
de pessimist
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
565 ik zal je nooit zien
als je bent
wereld je bent een vreemde
die haast alles heeft
prijsgegeven
mooie draaiende bol
draaiende, draaiende
als nooit tevoren
en ik ben een grinnikend
paard enigszins gestoord,
verstoord geraakt
de lichtgevende bol
maakt me dol
maar ook het donker,
ik sta hier vreemd voor je
shag-rokend…
geluk
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.414 laat jij in mijn hart
de zon weer schijnen
en donkere wolken
totaal verdwijnen
zo klein en pril
je nu nog bent..
mijn liefde voor jou is
rotsvast en ongekend.…
JOB
poëzie
2.5 met 10 stemmen
2.157 Maar ik moet levend duizend doden sterven,
En nimmer kan ik ‘t duizlend heil verwerven
Van stil en donker en mét u te zijn.…
Oude Bibliotheek
gedicht
2.1 met 156 stemmen
21.783 Aanraakbaar nog enkel voor stof, aandrift
van geuren uit zomerse tuinen dicht bij de hor,
een meisjeshand soms - hier hurkte Annabel
voor zij verdween in gindse donkere allee
van boekenruggen, op zoek naar weidser boulevard
buiten de lettergreep. Elk beeldenperk verpulvert
in de tijd. Winter verspilt zich aan de speelplaats.…
Er brandt altijd wel een lampje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
553 In het licht van de geest
waar geen schaduw zoekt
en het donker zich heeft verstopt
achter een witte deur
alles en iedereen is verdwaald
de zomer zoekt de herfst
de winter verstopt zich ervan
in het licht van de geest
waar angst overheerst
en de moedigen blijven staan
tot de rust weer keert
moeder blijft me roepen
de lente spurt van…
Hesje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
652 Bewoners schrikken anders van de asielzoekers, die in het donker niet opvallen. Zo meldt De Limburger.…
Eros op zondag
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.103 ja ik neem je mee op een zondag
ergens naar een plekje onder de
donkere sparren onzichtbaar
voor de buitenwereld bestaand
uit vreemden vrienden ouders
God niet te vergeten ons kleed
spreiden we en we rollen al snel
bloot in het jambrood van onze
picknick op jouw borst zie ik
ze lurken aan het sap rode mieren
verstieren jouw zwangerschap…
Eens was ook het verleden heden en toekomst
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
771 In een donkere grot,
tekent een man op een muur
mensen en dieren
met de houtskool van zijn uitgedoofde vuur.
Zijn heden.
In de schaduw van de ziggoerat,
tekent een man op zachte klei
de opbrengst van z´n land
hij gebruikt er een vers gesneden rietpen bij.
Zijn heden.…
The Dangling Conversation
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
511 zachtjes waaien klanken
over duinen vang ik woorden
in jouw voetsporen
kleuren treden donker
waar stemmen praten
schep ik water in de nacht
wijl zee mijn enkels drinkt
huilen vissen het verdriet
in het rode licht van de toren
schaduwen flessen op 't zand
rond mijn middel kiemen algen
laatste stukjes huid reizen af
de ochtend vecht…
Jij
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.469 De tijd die trekt zijn sporen
doorheen je donkere haar
de kleur die gaat verloren
en grijs wordt het zowaar
er verschijnen groeven
in ooit een strakke huid
en wil je nu iets proeven
zet je lichaam meteen uit
maar lief je bent nog hemels
voor mij blijf je de man
en weinig jonge kerels
kunnen aan wat jij nog kan
je charisma ging niet…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
821 een hart in nood
weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren
het kleurde zwart
maar kende hoop
in schepping en daad
in lachen en dagelijks brood
ik ben dood
niet de eerste keer
het leven draagt mij
dat zeker
maar vaak zo donker…
schemering ( in sepia )
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
630 schemering nabij
drapeert zijn schaduw lieflijk
over het helle zomerlicht,
vervaagt de kleuren van de dag
zilverwit speelt een zonnestraal
door het gebladerte van groene kruin,
verstild tegen de grijzende verte
staat in sepia gekleurd, een wollige kudde
roerloos als beelden neer gezet
een meerkoet met haar jong achterlangs
glijdt donker…
de bidder (haibun)
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
624 Zeven was ik en tussen de kattenkoppen zag ik opeens
de liefelijke Mirjam met donkere ogen die ongekende
diepten verborgen. Haar stem tinkelde als de pendule
thuis en sierlijker nog dan het paardje van mijn oom
stapte zij het schoolplein af.
Ik moest en zou haar mijn liefde verklaren maar hoe?…
De page
poëzie
4.3 met 6 stemmen
2.173 In ’t donkere bos hebt gij mij gevonden,
Mij, mat van wonden,
En mijn lippen lachten nog over mijn zonden.
Op uw blanke tel hebt ge mij geheven,
Mij, bleek van leven,
En mijn ogen haatten u om uw geven.
Door een groene wei hebt ge mij doen rijden,
Mij, flauw van lijden,
Nauw zocht ik uw schouder mij bijzijden.…
Een Lange Reis
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
850 Ik vecht met leeuwen en panters,
gewond ga ik verder,
door een donker bos
met spokende wezens.
En als laatst beklim ik
de hoogste berg.
Uitgeput sta ik op de top,
en dan zie ik het doel
van mijn reis,
de mensen waar ik van hou.
Jullie vangen mij op,
verzorgen mijn wonden.…
Vriendschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.869 Het is niet meer zoals het vroeger was:
de woorden zijn gevangen in het denken,
verschuilen zich als achter donker glas
en weten niet hoe jij daar staat te wenken,
te wachten op een teken van verstaan,
van troost of tederheid, nabijheid, vrede,
de vraag hoe ’t jou in ’t duister is vergaan
of hoe je je in vreugde weer wil kleden.…
Omschakeling
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
927 voor even toch die mond hervonden
en de warmte was weer daar
wij blijken nog innig verbonden
al verblijven we niet bij elkaar
jij bent een nieuw bestaan begonnen
en op afstand kijk ik mee
wij hebben aan ruimte gewonnen
want we leven nu verder als twee
gemis was slechts een donker denken
en de knop is omgezet
je gaf wat je mij had te schenken…
magere joodjes
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
952 wij hadden door de honger geen ontlasting
mijn broer en ik, vooral hij was een leeg pakhuis
een vreemdsoortige bouwsel waaruit
zijn botten tevoorschijn kwamen bij elke zucht
soms vonden wij op straat een broodkorst
daar wierpen wij ons op, als waren wij hondjes
onder de smalende gezichten hoog uit holle vensters
donker waren de uren, zwart…
Lang geleden.
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.583 In de donkere winternacht werd
een kind geboren, diep in het dal
in een oude stal te Bethlehem.
Waar Engelen het kindje door
hun lied een welkom lieten horen.
Herders spoeden zich naar de stal
hun schapen warmde het kindje,
dat lag in een kribbe gevuld met stro.
Een kind dat was gekomen, om vrede
te brengen tussen alle mensen.…