1295 resultaten.
Voila, ik ben wakker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 en vogels besproken haar naam
Als hielp ze beholpen de rozen uit knoppen
De wind preste haar boezem ineen op het glas
Nieuw besef kwam als zuurstof mijn lijf in gegleden
Dat onder de dekens, gekruld als een vrucht
Naar het diepere land van de droom was gevlucht
Ik draaide mij om, om haar te ontmoeten
Maar ze was al verdwenen
De dag brak…
ochtendlicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
651 jou meenam in zijn
vogelvlucht toen
je ogen naar binnen
keerden en braken
alsof je droomde?
een schreeuw uit
duizend kelen in
wreed wit ochtendlicht
zo luid en zo bang
een wildernis van pijn…
LAIS CCV
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
632 met schuim op de lippen, tong die taalbot
voos op brak beroert, wil men het haten.
oprispingen, pogingen tot praten,
alom galmt het zingevingsstreven.
inderdaad ligt met gaten omgeven
god's skelet bloot in de glim der kelen.
zo wordt verval tot hoogbloei verheven:
‘wij waren mooi, en wij waren met velen’.…
Hocus Pocus in Hoboken
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
441 Niet zijn ogen, niet zijn stilte,
niets wat hij brak met elke adem.
Hij sprak, maar zijn woorden vielen
tegen, op de grond
als hopeloze scherven.
Hij is er niet meer, niet
in jouw wereld, niet
in die van ons.
Hij is verdwenen, uitgewist,
vergeten
voordat hij schreeuwen kon.…
De eenzame zwerver en zijn liefje
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
238 Niemand zag hoe zijn ontslag zijn leven brak,
hoe zijn vrouw hem verliet
hoe hij diep in zijn vuilniszak nog altijd een foto van haar bewaarde.
Niemand zag hoe de alcohol hem stukje bij beetje kapot maakte,
Niemand zag hoe in die gebroken man nog altijd een lieve wijze ziel
stil bleef voortbestaan.…
je lichaam was muziek
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
1.676 de eerste tonen
braken je verlegenheid
je zag niet anders
dan genegenheid in
ogen die je volgden
in het vonken
van magie vergat
je het publiek
jullie schitterden als
sterren aan de hemel
liefde in mimiek
je lichaam was muziek
en danste op een melodie
die alle mensen raakte en
hen tot partner van je maakte
ze lazen op je
stralende…
waanbeeld
netgedicht
3.8 met 55 stemmen
17.943 ik heb zo vaak uit losse hand
je lichaam op papier gezet
nooit verder dan het silhouet
je sloot voor mij je dromenland
ik zag de onschuld van je ogen
maar hoorde niet je dubbeltong
die suikerzoete tonen zong
en mij keihard heeft bedrogen
hoeveel codes ik ook kraak
jouw lichaamstaal is ongebroken
dit terrein blijft altijd braak
de sleutel…
bloeiden een te vroege lente
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.325 ben ik de storm
die takken brak
het prille groen
dat jij me gaf
totaal verwoestte
of wortelde je
niet diep genoeg
was de tegenwind
waar jij om vroeg
te veel voor je ontluiken
kon je mijn kracht
nog niet gebruiken
zo schuchter in de knop
we bloeiden een te vroege lente
gingen aan elkaar kapot
ik fluister langs
de open plek
het…
laat ik het zo zeggen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
875 ijs weer dunner wordt
de bodem omgekeerd
als roerloos spiegelland
bijna vervalt in vroeger staat
het oude kind
dat dragen wil
en alles ook verdragen heeft
dat kou verhulde
en licht weerkaatste
met vastgeknoopte schaatsen
losjes op de rug
nu spreek ik –
niet van toen –
na vele winters op een rij
van dit verlangen dat mij maakte
brak…
Gebroken hart
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.520 ogen
Eindeloos ver
verbleef haar blik
vertoefden
haar gedachten
Eenzame roos, zo
onbereikbaar dichtbij
In haar hart schrijnde
een traan
een smart
die niet wou wijken
Ze vertrouwde het me toe
op een avond
in het amberschemer
van een bruine kroeg
Verloren voelde zij zich
Broos en weerloos
als een zijden vogel
wiens vleugels braken…
Costa del Sol
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
2.135 ijskoud stampte de wind
door jouw witte straatjes
in het nauw gedreven
hield hij zo het leven
achter de gesloten luiken
de sinaasappelbomen
rond jouw plein
het bronzen kind
in jouw fontein
verkleumd verlaten
de wind vond rust
op een bankje bij de kerk
de hemel brak het licht
bracht leven in jouw wit
de zon deed weer zijn werk…
zingt mijn naam
hartenkreet
3.8 met 34 stemmen
1.393 poëzie is pijn uit jouw buik
als een vrouw die zingt vanuit haar navel
met de stem van de zon
begripvol neuriet in het huilen van de wind
mijn naam galmt uit volle borst
het brak in mij, getroffen
door jouw luikende ogen
in een oud sprookje van liefde
waarvan we de ontknoping
nog niet helemaal kennen
wij hebben elkaar nog veel…
Kussen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.779 Zij kusten en kusten
en alles rondom
dat loste zich op
in een stralende blom
van goud en briljanten
van zilver en vuur
zij kusten en kusten
al meer dan een uur
De spoorwegen staakten
de moordenaars moordden
de dijken die braken
maar allebei hoorden
ze niets dan de liefde
die zong om hen heen
en 't was alsof de aarde
rondom hen verdween…
Liefdesklimaat
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
971 eens stuwden zij ons voort naar later
op golven van genot en hoop
maar weerstand brak hun vloeien
in een verkillende samenloop
nu zijn de woelige woorden van jouw hart
verstard als moleculen in bevroren water
ik ril alsof – in enkel tule
de kou ervan mij ijzig vat
en hunker eens temeer
naar het vertrouwde geklater
van jouw bruisende…
Mijn laatste liefde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
596 Hoe jij liep in die storm
bij het lage tij, hoe je me
volgde langs die lange regens
hoe je met me danste
ik zál dat nooit vergeten
nu is jouw akker verdord
het graan te lang gerijpt
de schoven omgewaaid
en de stoppels op het land
braken hun laatste adem
ik mis je hand, de dagen
in je ogen
en sinds mijn laatste droom
dicht ik jou in…
Witter nog dan bleker blauw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ze hebben me
heel zachtjes dood gemaakt
rood kon ik verwassen
witter nog dan bleker blauw
van binnen ijzigde de kou
vuil heb ik eraf geschrobd
ik voel betast en vies
zie mijn haren niet
het piekt als slierten om
mijn nek tot zwarte vlek
ik wilde niet ik gilde
maar ze braken in
hun vingers waren overal
ik brandde spuugde gal
en sloot…
Witter nog dan bleker blauw
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
520 ze hebben me
heel zachtjes dood gemaakt
rood kon ik verwassen
witter nog dan bleker blauw
van binnen ijzigde de kou
vuil heb ik eraf geschrobd
ik voel betast en vies
zie mijn haren niet
het piekt als slierten om
mijn nek tot zwarte vlek
ik wilde niet ik gilde
maar ze braken in
hun vingers waren overal
ik brandde spuugde gal
en sloot…
Bloedbaan
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
503 Aanschouw het geluid van stilte
en de geur van zwaartekracht, als
druppel leven uiteenspat op een
espenblad als ragfijne nerven mist,
de scherven worden opgedragen
als bloedbaan in een bladerdak,
waarlangs geen water is vermorst,
in toegewezen grond, waar de
moederkorst hem wacht, brak in
tot de natuurlijke schoot, de
toegang tot de…
kakkerlak
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
873 Waarop zij in woede ontstak
en wreed het hart van haar ex brak.
Want in haar wraak reed zij zijn bak
in de prak: kakkerlakkenwrak.…
Er stond daar eens ...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.216 ."
En ze aanschouwde nog slechts één dag
Voordat haar stengel brak…
Gerry Rafferty 16 april 1947 ~ † 4 januari 2011
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.060 noten die de toonhoogte bepaalden
met zacht stemgeluid wist je vele jaren mensen te raken
doch de keerzijde bleek de bottel der vergetelheid
de trouwe steun die verdoofde en kracht gaf
maskeerde vertwijfeling waaraan je geen gehoor wilde geven
verscheurd door de scheiding drong eenzaamheid zich op
overspoelde vrees je hart waardoor het brak…
breekpunt
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.544 om tot liefde te komen
wist ik weer dat dwang
niet keerde naar geluk
alleen omdat ik touwtjes
strakker in controle trok
alles glipte me uit handen,
viel stuk in herhaling en ik
dwaalde verder weg dan
eerder ooit, verder van
mijzelf maar ook van jou
die de pijn stal uit m'n hart
en ik knelde in wanhoop
en ik boog tot ik brak…
OUD ZEER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Hoog spatte het water op
Twee vuisten sloegen in
Op elkaars weerspiegeling
Twee monden verweten
Twee ogen uitten smart om
Wat men elkaar voorhield
Zonder dat ze het beseften
Was hij haar, zij hem
Reflecties gingen aan scherven
Zelf gesneden beelden braken
Harde taal ging aan diggelen
Man en vrouw weken uiteen
Om elk een mozaïek…
uitgewoond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 terwijl het zonlicht
met glasscherven speelt
heerst doodse stilte
op verlaten wegen
huizen zonder buren
kraken onder het geweld
van onteigening
ramen en deuren
versplinteren de tijd
en waar liters verf
teksten braken op muren
overwoekert graffiti
gevels en straten
onkruid groeit
tussen stenen en asfalt
in het dorp
door…
Uit oude roots
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
521 wonderlijke perspectieven
alles weggeknipt
wat me ooit heeft geboeid
soms verbaasd
ook vaak teleurgesteld
heb ik die toekomst
met hartzeer geveld
en weer geëgaliseerd
nog resten uitvalsrouten
begaanbaar in open terrein
niet meer de sociaal
ingewikkelde constructies
zoals ze vroeger plachten te zijn
toch ligt het overige
niet braak…
Sprookje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
602 Jij kwam vanuit het noorden,
Brak de ijskristallen in mijn ogen.
Je bent slechts één winter lang
Gebleven.…
Wolken donkerden
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
380 luchten pakten
samen tot
zeer zwaar weer
wolken donkerden
hun dreigende
onderkanten
nog scheen
er zon maar
in de verte
brak al een
regenboog
de horizon
de gespannen
atmosfeer
wilde ontladen
maar op
bodemniveau
was geen geleiding
zo ontstond
een vurige bol
die levensgevaarlijk
aan de rol ging
in groen licht en
sterke ozongeur…
Winterlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
596 hoe nu een flauw blauwig
licht slanke silhouetten van
dennenbomen hard aftekenen
en zwart het geluid van knarsen
van sneeuw onder laarzen geknak
van fijne takken en hoe een smalle
straal uit pakijs ontsnapt er was
het kraken van borstbeen en hoe ze
één voor één je oude ribben braken
ritmisch regelmatig het reflecteren van
zwaailichten…
Honderdduizend: variaties op een thema
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
638 Alle seizoenen vervlogen
toen B honderdduizend chansons had gezongen
Alle wouden huilden
toen honderdduizend bomen braken van verdriet
Alle mensen woonden op aarde
toen zij verstomden in het laatste lied
Alle honderdduizend vogels vlogen tegen ramen
toen oceanen verkruimelden tot niets
Alle cent mille chansons van Frida waren gezongen…
Wanneer Harten sluiten,
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.869 sluimerde over het pleintje
het was nog vroeg en de bomen fluisterden
jouw ogen droomden een verscheurd gevoel
de zon kwam gestaag door het wolkendek
De wereld leek te draaien
op een paar vierkante meters
en je hart klopte verleden weg
maar de pijn die bleef
Ik lag in bed
roofde de laatste geuren
die jij achter liet
Mijn tranen braken…