1614 resultaten.
Strakt een heldere hemel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
468 in bladerval
kleurt je oogst
in rijpe vormen
speels krult de lach
als je na drie keer vlagen
rust vindt in de luwte van de wind
met ogen die
de zon nog dragen
warmte stralen uit voorbije zomerdag
dit seizoen is weer volbracht
tussen kale takken strakt al in een
heldere hemel tintelfris de winternacht…
Over en over
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.089 als een wilg op weg
naar winter
de bladeren zacht laten gaan
takken strak in de wind
nog even en het snoeimes
dringt tot aan de knot
er rest niets dan wachten
op herhaling
zal een zomer nog
de kleuren hervinden van toen
alles bloeide en vogelbekjes
voedden zich op de takkenschoot
de root scheen van goud
leven overleefde
de treurnis…
TERMINALE KLEUREN
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.007 nog blijft de wind
aan
takken sleuren
verbergt de aarde
haar aangezicht onder
't vallend blad
zieltogend
hangen bloemen
op
half twaalf...
en ik
onrustig in mijn stoel
als aan het sterfbed
van een dierbare
zoekend
naar telkens weer
verkeerde woorden
de vergankelijkheid
opgediend
compleet met garnituur…
uitgewit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
763 Het wit strekt zich
over de wereld der mensen
de meningsverschillen uitvlakkend
van het eigenste einde beginnend
tot over de daken van je vrienden heen
alsof de aarde haar mantel aantrekt
en zich op haar kinderen wil verlaten
nu ze nog eens van huis is
de adem onttrokken, verstoken van warmte
de bundels hout wachtend onder hun ijshutten…
Het Wiel
gedicht
3.2 met 27 stemmen
8.364 's Winters willen wij de lente
en in de lente liefst de zomer,
en als het wemelt in de heggen
zeggen wij: laat de winter komen.
En daarna is er niets meer goed:
het voorjaar komt er niet meer aan.
Wij weten niet dat in ons woedt
verlangen om maar dood te gaan.
(naar W.B. Yeats)
---------------------------------------------
uit: Wat blijft…
Boom in mijn achtertuin
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
610 Boom in mijn achtertuin
Rondom jou ligt al mijn puin
Krachten uit het Noorden
Gedachten zonder woorden
De winter was lang
En ik ging mijn gang
Lente en zomer waarin het zonnetje schijnt
Waarin mijn puin verdwijnt
Bloemen bloeien en bladeren groeien
In de herfst zal ik nu eens de takken gaan snoeien…
al eeuwen lang de seizoenen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
533 rijpheid van het graan
ik aai de stoppels die blijven staan
en bevries en verstil gedwongen
door de ijzige winterring
het rijp smelt in het ontluikend licht
ik ben in de hand van de zaaier
en ontkiem draaf met blote voeten het pas
omwoelde en bedauwde land wordt wakker
ik zweef over de gouden gloed kus iedere dag
al eeuwen lang de seizoenen…
De winter wordt bijna ontslagen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
573 De winter wordt bijna van plagen ontslagen
je merkt het lichtere aan het lengen der dagen
het genoeglijke dat aan komt rollen uit leven
tuinen die boden nieuwe kansen willen geven.
Zie hoe tij de tijd verdraagt ‘t maakt het buitenleven weer zoet
als ook jij uitgeslapen zomerse stappen weer buitenshuis doet.
Menig gewas vreest nog de vorst…
Staphorst
gedicht
3.2 met 27 stemmen
6.264 Gemengd bedrijf: aardappels, knollen, graan,
het varken en de kip, de koe, het paard,
de mens, het huis, de stal, het groene land,
de nacht, de dag, de kringloop van de maan,
het schommelen van de wieg, de wekroep van de haan,
drift, vruchtbeginsel, rijping, ooi en lam,
zomer en winter, appels, pruimen, jam -
slagregen, windhoos, hagel, bliksem…
Kind van de zon
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
534 je bloeide als sneeuw
dauwde lentetranen
weerkaatste de hemel
met een spiegelend hart
zomerde lieflijk
in waterkristallen
verdampte met wind
als kind van de zon
oogstte de kleuren
van het volrijpe
herfstgebeuren
bundelde alles in wit
de winter getekend
die met dons van de deken
aarde bedekt met het
ongerept licht van de schepping…
op een stationnetje
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
678 reclameborden
als
windvangers
schaars
stationsmeubilair
in een
winderig exterieur
waar treinen
slechts
mondjesmaat
stoppen
en
de tijd
geen naam
mag
hebben…
éénoog het tegenlicht
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
847 Mogen we vergeten van het verleden
kunnen we het hoofd verwijten
dat het
of het heden vergeven
dat het
een hoofd heeft vergeten
het is een vraag geen vraag
vaagweg
heeft het een mond in de einder
een stilleven in lood gedompeld
vertraagd
met kiezels in de schedel
is het improviserende
met vlokken in de wimpers
de hoge noot van…
Romantische herfst
gedicht
1.9 met 21 stemmen
9.265 schimmig vanavond jaagt die mist de velden
de maan sluipt terug in dodelijke bomen
nu is de grote rafelaar gekomen
een herfst een doodgaan een gekwelde smeekstem
hoor... ademend beweegt de aarde van heimwee
om mensen te bezetten met een adem van verdriet
om koeien zwaar en zwijgend in zich vast te zetten
als schepen, vastgegroeid aan het…
Verdrietig kind, verdrietig gedicht
gedicht
3.0 met 24 stemmen
18.076 Ik ben de herfst.
Ik ben de regen.
Ik ben de storm.
Zoek mij maar op,
ik sta in alle gedichten.
Houd mij maar vast,
ik heb het koud en ik ben moe,
en nog zoveel bladeren aan de bomen,
nog zoveel bladeren overal.
--------------------------------------------
uit: 'Daar zijn geen woorden voor', 2005.…
IJzel en brem
gedicht
3.2 met 11 stemmen
6.648 In de hoekjes van de ogen huilt het
Zienderogen werd de winter een keel
Het is de keel van de winter die krast
De brem op de akkerrand lijkt bevroren
De brem op de akkerrand leek geelzwart
Winter hurkte als een kraai op het dak
Zwart en geel en kraste uitzinnig
Toen ijzel op de straatweg tokkelde
IJzel tokkelde op de straatwegen toen
De…
Herfst
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
485 De nacht stoot haar adem uit over het land
een mistig verlangen hangt in de lucht
de horizon glinstert in zwevend zilver
de dag druppelt binnen op het gras
in v verbinden zich de wilde ganzen
het seizoen toont zich in de vlucht
op het pad dansen vrije blaad’ren
in de armen van de vroege bries
overtuigend geluk maakt zich meester
in…
de tijd op zicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
598 het heeft iets behaaglijks
wanneer ze branden
de kaarsjes in december
lichtpuntjes als houvast
op de valreep van een
bijna verlopen jaar
straks op de weg terug
naar het licht
wanneer de kaarsjes doven
weten wij ons gesterkt
met het besef dat we toch
in het licht blijven geloven…
Winter 2
gedicht
2.8 met 9 stemmen
7.735 langzaam glijden hier de uren
in een bestaan waarin het spreken
al bijna onmogelijk het lachen
ongehoord is het zwijgen
een ziekte
een bestaan waarin de nachten
wakend worden doorgebracht wachtend
op wat niet komt dromend van
rumoerige trottoirs en teder
geruzie onder de bruggen
langzaam sneeuwt de voortuin vol en
een vreemd…
Deze herfst
gedicht
2.7 met 15 stemmen
9.567 Deze herfst heb ik al eens eerder gezien.
Het eerste rillen van die tak daarginds
komt me bekend voor, die plotse wind
stond hier niet zo lang geleden ook al en zie:
hoe volmaakt valt de regen weer in herhaling.
Naar beneden en altijd raak.
Wat bedoelt u, andere bladeren? Waarom
zijn het dan dezelfde? Hoe springen ze dan
zo geroutineerd uit…
In koude nachten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 nog staan ze
te dromen op het veld
de bloemen van de zomer
het blad verdroogd
de kleur verschoten
en de zaden uitgeteld
een vlinder wiekt
wat loom op zoek
naar al vergeten geuren
de bij loopt sloom
zoekt met laatste krachten
de restjes nectar die nog wachten
de zomer is voorbij
in koude nachten
komt de herfst al langszij…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
Beuken
gedicht
2.6 met 19 stemmen
7.102 je zou van elke dag iets
moeten overhouden, vandaag misschien
het beeld van beukenstammen, zoals ze
langs de weg gestapeld lagen en je
hun binnenste kon zien dat leek
op het vruchtvlees van pompoenen
of de plek waar ze onder
een dunne sneeuwlaag stonden,
wat iemand zei, bijvoorbeeld,
dat het naar prinsessen rook
en iemand anders dat het…
Kleef aan
gedicht
3.4 met 16 stemmen
15.037 Einde winter, het ontvroren gras
wilde nog niet erg, zagen we tegen
donker in de sloot de nieuwe. Twee
witte. Ze voeren
langs de korte kant zo vanzelfsprekend
of ze van het dode paar het werk
hadden opgekregen. Naar het meer, de brug en
terug om bij de steiger stil te zitten.
----------------------------------
uit: 'Voorlopig verblijf',…
oud hout
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
542 er gingen
heel wat jaarringen
aan vooraf
als cirkelgangen
in de tijd
wat er groeide
was het hout
van jonge loot
tot middelbaar
en oud...…
Het zomert
gedicht
3.1 met 15 stemmen
7.156 Het zomert al een beetje.
Een dag in november
een grote stralende zon
heel veel zingende vogels.
Het gevoel
een jurkje aan te kunnen trekken,
een heel bloot jurkje
en te flaneren
tussen meneren
met dikke jassen
aktetassen
vol met winterboterhammen
en winterpaperassen.
Ook het stiekem tonen
soms ineens
van achterstevens.
------…
Twee herfsten - 2
gedicht
4.5 met 4 stemmen
7.343 Men is vandaag ontzettend onsterfelijk
het is eindelijk de echte heldere herfst
die er haast nog niet is
de bladeren vergelen, nog betrekkelijk groen
de wind is nog blauw, wijst geen enkele richting
de grond ligt nog onder het gras
men rookt de zwarte sigaar van de dokter
men raakt bezweet door het werpen met darts
men drinkt zijn zevende…
De seizoenpatronen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
507 de schaduw
is niet meer zwart wit
maar kent al volle herfstkleuren
het zomers scherp contrast
lengt en mengt zich
met de donkere aardetinten
licht rafelt
in een overgang
van vele meters lang
en zoekt naar
de seizoenpatronen
het oogsten is al aan de gang
in kerk en concert
speelt orgel eindelijk
weer de boventoon
bromt in…
De zee bloeide golven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
712 heb met
wolken en wind
water gezaaid
de zee bloeide golven
zong in
lange dagen en zon
de warme droom
van een zomer
heb met herfst
de vruchten gelakt
nog gaaf aan de boom
verscholen in blad
ga rusten in kou
onder dekens van sneeuw
na het winterse slapen
zal ik als lente ontwaken…
Winter
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
567 Seizoenen komen en gaan
Zolang de aarde zal bestaan
Zoals God dat heeft voorspeld
En in Zijn woord staat vermeld.…
vandaag schrijf ik een grijs gedicht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.006 machteloos moet zij toezien
hoe smetteloos wit verwatert
vuil/grauw wordt haar speelgrond
modderig haar paden
al worden handen haar zacht opgelegd
kan zij haar blik niet afwenden
haar stervende geliefde
het gelaat dat haar zo dierbaar
wil zij behouden
met handen en voeten
hart en buik
in eeuwige omstrengeling
desnoods samen sterven…