861 resultaten.
GENESIS
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
1.347 Kieuwen kiemen
tot oeroude reptielen
foetale fossielen
in wording
Licht en liefde
ontwaken voor ‘t eerst
uit stof en steen
jij en ik
Blozende blikken
in obscure ruimtes
een vluchtige vlam
in het ijle
Beloftes beleven
op desolate stranden
tijdens naakte nachten
in een rijp avontuur
Bloeien bloemen
in de moederschoot
Venus venaal…
Onder het zonnezeil
poëzie
2.9 met 10 stemmen
3.077 Een vluchtig avontuur
Houdt me even opgetogen:
Meeuw, door een golf bewogen,
Veilig bevleugeld, toebehorend aan
’t Onmeetlijk, onuitputtelijk azuur.…
De bomen steken
gedicht
3.5 met 20 stemmen
8.758 De natuur wrokt niet,
draagt de gevolgen
als nieuwe vanzelfsprekendheden
voort in de tijd,
vervult in volle majesteit
het heden in zijn klassieke vluchtigheid,
kent de eigen wetten door en door,
glimlacht om de onvermijdelijke lente.
----------------------------------------------
uit: 'Het meer van de ondank', 1987.…
Toneelhemel en jazzkelder
gedicht
2.4 met 158 stemmen
27.546 Opdracht de vluchtige kroniekschrijver te zijn.
Gedacht, dat, als woorden adem zijn,
als adem leven is,
niemand nog adem heeft als het gordijn valt.
Maar welbespraakt zingt de jazzman de blues
en wellustig sluit hij zijn lippen om de saxofoon.
-----------------------------
uit: 'Lippenrood', 1997.…
ik sfinx je voeten
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.001 ik breek geen muren meer
zoek zand in de woestijn
door wind gedragen
vluchtig in herinnering
het is een nieuw begin
waarin ik bergen breek
dalen aarddiep erodeer
met water van vergeten
de zon mijn toeverlaat
weet hoe jouw sarcofaag
zich toekomst graaft in
een piramide zonder zicht
ik sfinx je voeten
met geschiedenis
weet dat de tijd…
Bleke schaduw
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.187 Hoe vluchtig als een schim te zweven
buiten tijd en ruimtelijk gevaar
in een schuilplaats voor de zon te leven.
Te bestaan als bijziend dienaar
beroofd van oog voor 't vergezicht
is het mijn schaduw die ik nastaar.…
Loslaten.
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
3.144 Ik kijk vluchtig om me heen,
je staat niet naast mij...
Ik begin je te zoeken,
mijn gedachten op alle mogelijkheden gericht.
Even kom ik op adem
en verlies weer bijna mijn evenwicht.
Mama, waar ben je dan?
ik kan nu weer stevig staan...
"Je hebt mij nu niet meer nodig!"
Mijn moeder heeft me laten gaan......…
in waarheids duisternis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
593 nee
niet in het duister
duister vindt
waarheid in het licht
vindt licht in
waarheids duisternis
weinig woorden
dragen waarheid
vluchtig
als een groet
ze verwaaien
worden niet gekend
ze gebruiken
is men niet gewend
een vreemde
dolend in het land
van eerlijkheid
herkenbaar
opgetuigd als echt
maar niemand
die toch voor
haar…
Ruis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Alsof het gordijn heel even trilde
zo bewogen de dubbele plooien
vluchtig als een zucht
voor mij net waarneembaar
de wind was het niet
want schemer lag stil
onder een luchtige deken
van een warme lenteavond
voelde jij soms het denken
van mijn lachende rimpels
terwijl trillende handen
weerbarstige tulpen schikten
weet je nog, als kind…
Rust
netgedicht
4.6 met 13 stemmen
643 Reisde ik naar ver en vluchtig,
Nog voor de rits het reizen al weer moe.
Nu, met natte brokken op het laminaat,
Heb ik dan de rust gevonden.…
Het omgevallen leven
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
2.172 Ik mag het gevelde bos niet raken
zoals de dij van een vrouw, de draken
daar zijn sober en zoals het lijkt
voor eeuwig ontrouw
even dacht ik nog dat er hoop zou gloren
een vluchtig verlichtend moment
dat de liefde opnieuw werd geboren
en dat ik alsnog word bemind
nu gloort er slechts nog herfst
in de sintel van mijn kruis
en worden herinneringen…
waarom, mijn kind
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
642 waarom zou ik jou mijn woorden laten
morgen zijn ze al weer oud en
weggegleden
waarom zou je ze dan lezen
zou je mijn gedachten volgen
als ik alles achterlaat, mijn kind
vluchtig zijn ze als de wind
passend slechts bij deze dagen
waarom zinnen nog bewaren
als na iedere grijze winter
zomer nieuwe kleuren vindt
zoals jij onverwachts…
toekomst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
540 het wemelt van kabels in mijn kop
en
onder de grond is het niet anders
hij wil / los van kabels
terug naar toevalligheid
ongebreideld weg
van wolken en wind
openhartige omhelzing
van kijken en staan
vluchtige flair
van ruiken en gaan
op zoek dus
naar spaarzaam besef
van / dit gaat niet stuk
op zoek dus
naar de tedere kus…
Zonder schroom,
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
608 Vluchtige, schuwe schaduwen
waarvoor de nacht de ogen sloot,
glinstert kristal van aardse
sneeuw op zerken van hen die
wakker leefden en zij er boven,
wier gemoed in aarde slaapt,
licht hernieuwt zich in z’n baan,
de tijd waait de nieuwe dromen
schoon, op hun hoofden rust de
luchter van een keizerkroon, het
zicht op de kortste dag is…
Gemist ochtendlicht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
773 Eindelijk van taken verlicht
kijkend in het al weer verhelderende ochtendlicht
sluit zij nog even vluchtig haar ogen toe
voor de nieuwe dag, opnieuw,..zo moe.
Zij wenst het welterusten aan ochtendstond
om opnieuw te dromen van "goud in de mond".…
Het geluk als vuur
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.209 de kaars
waarin alles is ontwaakt, deze dag leeft
in herinnering en sterft telkens
in de nabijheid van de gloed van
zijn aanwezigheid
niets zal verdwijnen al lijkt
de vorm zich vast te bijten
in werkelijkheden zonder naam, rouwranden
en korstige wonden zijn als het getij, de maan
trekt en duwt zoals het water in mijn stem
vluchtig…
Zomerkind
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 jij bent het zomerkind
geboren uit een warme wind
stralend door de zon gedoopt
met het eerste ochtendrood
nog beroer jij
zachtjes flarden mist
die snel vluchtig zijn geworden
nadat zij van jou hoorden
speelt met zee
en kleine schaapjeswolken
laat de stranden snel bevolken
met vroege gasten van plezier
vult lucht met geur
laat vlinders…
Zij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
428 zij was niet compact
in tijd en ruimte
krioelde haar leven
sprong van hak op
de tak om toch daar
richting aan te geven
comprimeerde gevoel
in lach en ogen
geëngageerd en bewogen
regen zon en wind
gaven haar de ultieme
onschuld van een kind
zij lichtte op in verschijnen
luchtig en vluchtig maar
ieder nam haar als de zijne
allen…
Liefde was de enige prijs
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
517 ik schreef grijs
aan een zwarte hemel
die devotie droop langs
een kierend firmament
waar gebeden tochtten
weg was mijn hoop
op enig erbarmen
het vluchtig bestaan
had enkel mijn euforie
zonder hart langs zien gaan
was alles kwijt
in afronden naar boven
omdat velen geloven
in directe vergeving
zonder vergelding van hel
mijn grijs…
Laatste halte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
508 Breng me naar de laatste halte
vlakbij de grens van niemandsland
ik ben reeds een vluchtige gestalte
kom geef me nog een laatste hand
sprak zij zacht maar gedecideerd
ik aarzelde, voelde nog een band
ook al lag zij daar nu uitgeteerd
reeds op vleugellange afstand
maar wie ben ik om te bepalen
of het eindpunt al is gekomen
dus kuste ik…
Herfstnachten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 Herfstnachten ademen
de aanwezigheid van afwezigheid,
met op de lippenrand
een vluchtig, algemeen pardon
en dank voor het zachtmoedige medeleven.
Daarom verkies ik veeleer
de chaleur de coeur
van het zinnenprikkelende lentetorso:
je ziet reeds in ‘t decolleté van de ochtend
dat er iets veelbelovends in zit.…
Goede zin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 nee hoor,
ook dat hoort
erbij
in deze vluchtige
maatschappij
van verkeer en
internet
bederft zeker niet
mijn pret
ik sta even
op
zoek mijn
koffiekop
en schenk nog een keer
in
mens, ik heb gewoon
goede zin!…
Menselijk boegbeeld
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
508 de manier
waarop jij
naar mij keek
maakte dat
ik alle andere
blikken van
jou vergat
het was geen
vluchtige flits of
weg dwalende kijk
het was of jij mij
nu eindelijk volledig
begreep en in een
oogopslag bleken
alle vooroordelen
weer even herijkt
voelde als een
nieuw begin in de
opruim van puin
en het inslaan van
links liggende…
dit persoon houdt er niet van herinnerd te worden
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
405 de liefde en de dromen vervlogen
waarheidsval en betichting, vluchtige ogen
de minste herinnering
en woorden bogen gericht opzij
omdat geen lucht alsnog ‘t einde was
’n nieuwe lezing
als we ‘t op ‘n scherpere manier doorzien
‘t eb en vloed van gevoel laten stromen
mogen bloeien als ’t ijzeren hart
in de hand van ‘n ieder die dat nog dragen…
Plasma
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
725 vliegend
alleen ongeïdentificeerd
Onzichtbaar, ongrijpbaar
Paniek is zinloos
Het geluid legt zich neer
te zwaar om te strelen
met een neuriënde stem
Zachtjes ratelt er iets
hypnotiserends
waaraan ik niet toegeef
Ik wil het navertellen, niet
opgaan in dit hongerige wezen, niet
onwetend verslonden worden
Een lichte adem ruist vluchtig…
Op de oprit stranden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
444 Vluchtig als hemelse leegte, dat verpakken
als ingebonden beperking van echtheid
terwijl God als één grote vergissing verdampt
verdwijnt de haat uit al zijn bevuilde harten.…
Stroomgebied
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.071 De stap,
niet meer gezet
hangt bevroren in het tij
dat nog niet keert doch
vluchtig aan mijn zij
zich schuchter bekend
tracht te maken
om het voorhangsel te
scheuren, mijn hart te raken
kloppend in een
stille onstuitbare cadans
glijden onblusbare
lichtstralen dieper binnen
troostomrand verpakt
bieden ze een nieuwe kans
om opnieuw…
Zeg me..
hartenkreet
3.4 met 36 stemmen
12.247 Zeg me.. ben jij wel eens bang
nu 't langzaam zo anders wordt
in vluchtig kussen op een wang
de krant achter het ontbijtbord
Waar is die realiteit gebleven
van maagdelijke zekerheid
van onze liefde deed leven
in zuivere saamhorigheid
Zoals geen adem zonder ons
was er geen vuur zonder wij
de ware liefde zonder frons
bleek zo voelbaar…
Ode aan drie Antilliaanse peuters die tijdens een brand omkwamen
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
1.772 Drie engelen kwam ik tegen
Op een koude wintersdag
Nieuwsgierig streelde ik hun vleugels
Maar ze verdwenen als bij toverslag
Vannacht keek ik naar de hemel
En zag toen een prachtig licht
Drie flonkerende sterren
Inspireerden me met dit gedicht
Ontroerd besefte ik plotsklaps
Hoe gezegend een mens wel is
Want al zijn mooie dingen soms vluchtig…
want je kleur is de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
921 ik zag je bewegen
boog voor een kind
ontweek vluchtige vingers
deint op het zwoel van de wind
je blad is al grijs met
het bruin van slagregens
je groeide niet op
in het aards paradijs
je hebt je verstopt
in het groen langs de wegen
in de schaduw van bomen
is bloei over stilte gekomen
je spreek mensen aan
ze willen je plukken
verrukt…