5922 resultaten.
In vergeten dozen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
485 nog is er
het tastbaar samen zijn
de kist en rode rozen
pas later kleurt
en spreekt herinnering
uit foto’s in vergeten dozen
er komt zeker een ontmoeten
als vlinder zal jij ons
op eigen wijs begroeten
gaat ons de wegen tonen
als wij verdwalen
in vroegere verhalen
er is een warme lijn
die ons verbonden houdt
ook al ben je nu zo…
Tiran
gedicht
3.5 met 2 stemmen
10.598 De patriarch ligt opgebaard, eeuwenoud,
omringd door een liefde
die hij, dood, blijft gebieden:
dochters van God, om zijn wil ongetrouwd
en toegewijd aan zijn leeglopend lichaam.
Hij rust voldaan, een volstrekte tiran,
onverschillig om wie zijn afgestamd,
hem haastig groeten en weggaan,
alsof die oogleden kijken,
een koude blik die overziet…
Zeg even niets
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
562 zeg even niets
ik kijk gewoon naar jou
je thuiskomst in je ene oog
het is maar voor heel even
het duurt niet lang dan ga ik weer
huppelt vol verwachting in je ander oog
de stilte van het samen zijn
glimlacht warme toekomst woorden
in een moederschoot…
het mat geslagen uur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
648 ergens is er nog jouw stille
adem, de aanblik van wat eens was
nee geen naam in eeuwigheid maar
een plek naast alle ingezetenen
wat gaan we doen, zal de nacht jouw
glans gaan strelen tot aan het mat
geslagen uur waar in wij het feest
gaan delen?
zou niet weten hoe mijn spade
je zou verbieden, je verankeren
aan het lot dat ons bindt…
moeder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
836 er is te veel in mij
dat je niet meenam
terug in aarde
boven verzonken zerken
langs knisperend grindpad
schenkt de maan
hoofdschuddend haar licht uit
over marmerwit
en zwart graniet
dat het niet
je graf is
als ik wegloop…
aan de dood
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.104 Onze woorden zijn het zwijgen opgelegd
De mond snoert de adem
die van het missen alles heeft gezegd
Fragiele beelden resoneren
wegstervende noten
die ons verleden componeren
Ik neem je mee en laat je gaan
In tijdloze liefde
heb ik je aan de dood afgestaan…
Allerzielen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
701 Alweer
herinneringen
niet meer
dezelfde
maar anders
door tijd verzacht
voor jou
niets
ik
niets meer…
Eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
719 De klok tikt dof
en ratelt zacht:
"dit is jouw uur,
dit is jouw nacht"
ook ik besef,
en neem mijn veer
de nieuwe dag
keert nimmer weer
met stramme hand
in flikk'rend licht
een laatste woord
het boek kan dicht.
en dan het Niets, buiten hoop...
dat jij ooit eens
dit boek zal lezen
en voelt de liefde
in woorden geweven
hoe…
Opstal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
782 Dit zuur van
wat gras was
was het
Soms loop ik er
weer op
maar de grup is leeg,
los hangt de ket
Probeer ik
op te vegen,
tastbaar te maken,
wat buiten nu staat
Probeer ik
plaats te geven
wat plaats verloor…
Tolk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
473 Synchroon werd in gebarentaal vertaald,
Als speciale service voor de doven.
Hoewel de tolk zich flink zat uit te sloven
Is er nooit door vertalers zó gefaald.
Maar hij is schizofreen, dus heel misschien
Wil men dat bij hem door de vingers zien.…
- Troosten -
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.812 Al was het maar met zachte woorden,
de stem schuimt troostend brokstukken af,
van een veilige haven, die
zwaar getroffen door het noodlot,
het avondrood ontluiken zag.
Troost,
wilde een ware stormloop van vragen,
de meest kwetsbare emotionele tyfoon,
was al ontketend in enkele ogenblikken.
Leven, verdwaasd trachten te overleven,
waarop…
Veel te vroeg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
631 nee,
nog niet
ga nou nog niet
we hebben nog zoveel
dingen te doen, te bespreken
jij staat aan het begin van jouw leven
en langzaam spreid jij jouw vleugels
totdat je zelfstandig vliegen kunt
niet wetend dat jouw vlucht
voortijdig zou worden
afgebroken, nee
ga nou nog
niet
mijn lief…
Weerzien
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
583 achter de regenboog, langs de nulmeridiaan
blijft het water vlak, ergens zonder rimpeling
zal een zwaluw weerklinken in aardse schoot
de blik vooruitgeworpen op gewonnen tijd
gekeerde oneindigheid, herroepelijk hopen
gedurig ontsproten aan bochtenloos omzien
aan bezield ademen, of een benauwend hartzeer
een helix van ooit, gevangen in verloren…
- Als duizend gouden sterren -
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.299 Heb wel naar de wolken gestaard
het laatste uur,
waarneembaar als een lichtflits
gaat het warme licht naar zolder,
herinneringen maken dat windstoten,
bij momenten het kaarslicht doven
het is vrijwel bar koud hierboven,
als duizend goudene sterren
fluist'ren ze een wondermooie droom.
IJle vederwolken zijn in lucht verschenen
elk apart…
Johan Cruijff 14
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.305 Nu ben ik word ik oud en besef hoe dankbaar ik ben de mooiste voetbaljaren te hebben meegemaakt van Johan Cruijff altijd een heer.
Tv en het grote geld bestond toen nog niet, wel de bal.
Ik woonde vlak aan het stadion de Meer.
Spijbelde op school en haalde de ballen van Johan en Piet Keizer die werden over geschoten met een flinke peer.
Ajax…
- Slapende stenen engel -
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
784 een zin die in mijn hoofd opkomt
"verliezen", de felle regen wilt nooit kiezen
ogen willen niet meer open
slapen, alsmaar slapen,
stralend reikt de nachtelijke maan naar jou
die vanavond plaatselijk stilaan rusten zou.…
- In Eeuwigheid -
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.062 Een kleine engelenziel
omarmde liefde met twee werelden
lijk in eeuwigheid straalt de lichte dag
vulde geest het huis met kinderlach
sprookjesachtige mooiste regenboogkleuren
ruiken naar bloemen
wolken wenen
weldoordacht
vullen dimensionen eeuwigheid
er komt nooit een eind
aan het verdict
wegglijden in een andere mooiere wereld…
- De rode Avondhemel -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.344 De avondhemel rood verlicht
een ziel die voor de aarde zwicht
gloeiend aan de overkant
steeg de zwerm vogels langzaam
waarneembaar gevormd
en kwam niet meer terug van
verre felgekleurde hemeloorden
heerlijkste zandkoekjes bakkend
vol loyaliteit droegen engelen,
je uitdrukkelijk zachtjes mee.
Hemelverschijnselen
indrukwekkend licht dichtbij…
Jouw donker wuiven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 in een laatste glimp
van de ondergaande zon
zag ik het strand weer stuiven
tegen de achtergrond
van dieprood licht
jouw donker wuiven
wind brak
ons spel vandaag
zat stormachtig tegen
we ploegden
door het zand dat
nog nat was van de regen
de hemel klaarde
bij de laatste paal
decoreerde deze avond
ik zag je
voor de laatste…
- De dag, hij draagt nevelsluiers -
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
735 plaatselijk met veel betekenis
de lange reisdagen in het leven,
dag, omdat niemand hem herkennen mag
Ontwaken in verbijstering
schittert vriendelijk van de gouden
Shwedagon pagode
de hoge statige eeuwenoude stad
heeft mij doorheen leed en tijd geraakt
mystiek en fascinerend, spreekt dag
de levenswinter met zachte woorden aan
afscheid…
In het verschiet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zag je hand
in het donker
langzaam verdwijnen
je armzwaai
lichtte nog even op
toen de auto ging rijden
terug in
de hal van het huis
ontbrak er een schaduw
de kamer was leeg
in het gevoelloze
schijnsel van lampen
keek naar de klok
die zonder te leven
de tijd weg leek te geven
een doelloze avond
in het verschiet
zonder jou…
Egidiuslied (hertaling)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.042 Egidius, ach waar ben jij gebleven?
Beste vriend mijn hart doet nu zo'n pijn,
jouw dood heeft ons uiteengedreven.
Vaak dronken wij samen zoete wijn,
waarom moet jij nu al gestorven zijn?
Hemelhoog mag jij voortaan zweven
stralender dan zonneschijn,
alle vreugd is jou gegeven.
Egidius, ach waar ben jij gebleven?
Beste vriend mijn hart doet…
Je dialoog vervlakte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 jij hebt de palmbomen
nooit zien groeien
op het eiland dat gekozen was
zag alleen het blauw van zee
een heerlijk warm strand
en een beschermende hand
maar in de golven
was geen diepte
alleen een keurig kabbelend gaan
je dialoog vervlakte
zonder verrassingen
in vorm en kleur van het bestaan
de eerste schreden zijn gezet
heet gloeit…
Afscheidsvers
snelsonnet
4.8 met 4 stemmen
1.257 Het spijt me, maar ik ben er nu aan toe
Om achter deze reeks van snelsonnetten
Na meer dan tien jaar eens een punt te zetten
Derhalve volgt hierbij mijn laatste clou
Want welk moment daartoe kan beter wezen
Dan op zo'n uitgesproken dag als deze?…
Sterven
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.140 Ik zie de gezichten nog voor me
hoe ze huilden bij je graf
voor hen was alles af
zij droogden hun tranen en keerden huiswaarts
maar ik bleef met mijn gedachten
zou er iets zijn wat mijn pijn zou verzachten
jij was de navelstreng die nooit was doorgesneden
jij was de toekomst gelijk met het verleden
uiteraard waren er die dag kraaien
om…
Stilte
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.077 Stilte is Mozart
Stilte is Van Gogh
Stilte is een kernbom op Hiroshima, het eindstation in Dachau, een miljoen afgeslachte mensen in Rwanda.
Stilte is een lieve kus
Stilte is warme streling
Stilte is een knipoog, een zeker weten, het is jouw blik, jouw fiets onder mijn auto.
Stilte is schreeuwen
Stilte is mijn ex
Stilte is sms-en naar Idols…
Dood
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.176 Mijn peinzen kan de vreemde dood niet loven
Die me u welhaast voor steeds genomen had:
Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.
Dan had ik u nooit bevend meer omvat,
Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven,
Met u nooit meer door zomers blijde hoven
Gedwaald of laat door de avondlichte…
Het einde van een vriendschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.158 12,5 jaar lief en leed
hebben wij gedeeld en dat ik was ik met jou deed.
In al die jaren heb je verscheidene keren
(door omstandigheden of niet)
foutjes gemaakt, die ik je steeds vergaf.
Nu ik een keer een fout maak, krijg ik meteen straf.
Hierdoor voel ik me bedrogen
en lijkt het of je me al die tijd hebt voorgelogen.
Want blijkbaar ben…
Repatriëring
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
679 Twee grote grijze vogels
staan in de brandende zon
vlaggen wapperen
zwarte bolides rijden
stapvoets tot zij
stilhouden
moedige mannen
en vrouwen dragen
kisten, zij aan zij
naar de gereedstaande
wagens, om ze daar
in te schuiven
dan vervolgens
te salueren
(ze welkom thuis te heten )…
Wat heb ik toch...
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
782 Wat heb ik toch mijn eigen draagkracht overschat!
Ik had zo graag dit leed geplaatst zo zonder te verpinken
maar ’t heeft me diep geraakt, ik kon haast niet meer
ademhalen en de zon zien, heel de lieflijkheid van
dit bestaan. ’t is goed zo, ’t maakt me klein en doet
me voelen hoe heel dit tijdelijk er zijn getekend is
door lijden, soms heel…