5388 resultaten.
Beschenen stadje.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 Het stadje op het verre veld
beneden ons, in mist verscholen,
heft zijne toren, half verholen,
in 't licht dat met de mist versmelt
en door de gouden schemer snelt
het vlottend schaduwig geweld
der vlugge wieken van de molen.
De hemel, wolkeloos, omvat
de prille tere zuiverheden
van licht en lucht te saamgegleden.…
Zomeravond
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.526 Schaduw en rust vind ik bij de treurwilg en zijn verweerde bank
in late uren die nog warm dragen van een snikhete dag
tot ik vanuit de verte opgeschrikt door een ondefinieerbare klank
zijn mij duidelijker bij vrienden en buren hun gebabbel en gelach.…
Jij bent de ochtendstond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 Men zegt dat ieder mens
zich drie generaties kan herinneren
zelfs elk detail van de kamers ver weg
en schaduwen waarschuwen je immer.…
Ontmoeting
poëzie
4.7 met 6 stemmen
1.141 De spaak waarmee ik afduw
Boort in 't vermolmde vlees,
En 't schip zinkt aan een schaduw
Naar verrotting onderzees.…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 Ooit, als de mensen samen zijn,
door het openen van het zonnegordijn
weelde gedeeld in die verbindingslijn
sloot zich op zonder woord van spijt
onze natuur legt een baken in de tijd
we draaiden de klok terug en
bevroren geweld tot ijskristallen,
dan zou de oude zon zich uit een
verrukkelijke hemel laten vallen
in de krimpende schaduwen…
in albast gegoten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 de schaduw van sterfelijkheid
boetseert de waarheid als
een nagel op de net gewitte
muur, koperen geleidingen
ademen de harde vormen
die in albast gegoten
wedijveren om het laatste uur
de spanning pulseert ergens
tussen hoop en nog meer hoop,
het zijn de kansloze voorspellingen
die van de nacht een granieten
omhulsel maakt, ondoordringbaar…
Sterker durven staan en wortelen ( Internationale vrouwendag )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
432 Er gaan vrouwen gebukt, er worden nog velen verdrukt,
help ook hun uit hun nood, uit die schaduwen van de dood.…
Boog van de schepping?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 Raakt z’n pijl de roos van licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in de nog lopende era,
We zijn een theater van geluid,
souffleurs van het heden, zo
stellen we ons zichzelf voor als
stem uit een glorierijk verleden
Het publiek, alle dichters na elkaar
hun licht bundelt zich op het witte
doek waarop de maan van zieners
schijnt…
In een oogopslag?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
373 blijken in hun soort, waar oudste
wetten in emotie zich herhalen,
zittend op de blaren van onzin
die kritiekloos wordt aangenomen,
de willekeur herboren wordt tussen
de rails van geboorte tot de dood,
gedateerde stations zijn geflatteerd
maar door het tijdbeeld zijn verdeeld
als een journalist de waarheid zoekt
verstrengeld met z’n schaduw…
Voorkennis?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
404 met
ijzel of sneeuw, maar met het
fluweel van mossen maakt hun deel
kraaien krassen met een klagende
geluid de stilte uit van weer en
wind heeft met passende voorkennis
een ander klimaat al heeft ingeluid,
elke dag kruipt het licht iets nader
uit de cocon van de horizon, het
duister verstopt zich in lange
gezichten van de schaduwen…
Storm
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
556 21 storm
Fietsend in de schaduw van de het jonge daglicht
Waar alleen de wind vandaag de weg lijkt te weten
Van Vught naar Tilburg maakt het asfalt traag vaart,
bespiegelt de hemel de ruimte die ik was vergeten.…
De eerste geur of kleur ?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
404 In het vruchtvlees van verwachting
ligt een boodschap verankert in
een harde kern die achterblijft
bevestigd in half vergane pitten
in de werkelijkheid van herinneringen,
zoals de eerste geur of zoen van vrouwen
waarvan ik de namen ben vergeten,
gaf de verdere beleving kleuren in
ontmoetingen die uit hun schaduwen
traden, en in de…
Een intieme beleving?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
546 de horizon,
ik moest de vruchten plukken waar het kon
zij waren of ikzelf niet rijp genoeg om te mogen
oogsten uit de levensdromen, berusting
is vaag ritueel, dat op het laatste moment
net iets anders lopen kan , waar ik tot
in het laatste hoofdstuk hebt geloofd,
flakkert de wakkere vlam als laatste
groet van kaarsen die in eigen schaduw…
Alleen op de tast?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
600 Kon ik maar de mooist opgemaakte taart
voor je bereiden met hemelhoge kaarsen,
het verlicht de wereld met duizend ogen
dan je ben meester over onafgemaakte dingen,
niet bevreesd hun kwetsbaarheid te verklaren,
voetstappen vullen zichzelf in het natste mos
in de opgestoken mist wordt lief en leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen…
Onze nationale kijkdoos?
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
646 er onder door, maar
kinderen moeten nog even wachten
vrije geesten reizen ongeschonden,
over de heilige zones van ons
territoriale gedachtegoed, niet
gebonden aan enige culturele orde,
zelfs de sterren niet zijn te benijden,
als zij naar ons kijken, onberekenbaar
vanuit hun afdruk van hun stralen,
ontstaat nieuwe chaos tussen schaduw…
Geheimzinnig.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een schaduw valt over het laatste restje licht.
Een groot zwart gat.
Het is een vos die mij aankijkt.
Neerslag klatert op mijn gezicht.
Mijn ziel is doordrenkt van angst.
Wat wil hij van mij?
Diepe smart laat een leegte achter.
Het aardse bestaan van zich ontdaan.
Alles is onzeker.
Wanneer de laatste woorden klinken.…
opgetogen leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
743 wie jou ziet zal het niet geloven
jong en oud ben jij tegelijkertijd
gelijk de smaak van goede wijn
is jouw eigen wijsheid krachtig
zoals kleurrijk ook jouw liefde is
de gouden jaren van het leven
brachten jou geluk naast tranen
zien in het doorgegeven leven
loten ontspruiten aan jouw stam
die schaduw biedt en houvast
met het heden als…
Ree
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
496 Zo beetgenomen door plakken roest
En 'k maakte een foto van het kanaal
De bomen aan de overzijde
legden hun schaduwen voor onze voeten…
Maria
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
491 vermoedde
Langs de top van nog komende heuvels vermoedde
Ik zag dat ze wijs was die dag
Een voetval als ruisende grassen
Ook dat ze jong was die dag
Een adem als wind over meren
Ik zei: het langste licht is al geweest dit jaar
De tijd drukt als een zware deur op zwakker wordend vlees
Zij zei: de kersen zijn zoet en gerepen
Slaap in de schaduw…
even alleen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 de woonkamer klopt aan
op mijn schouder, de kachel
vuurt zijn warmte in de
gelederen waar mijn ziel
zich dacht te huisvesten
zij is even weg, kerstmarkt
het alleen zijn is iets magisch, zwarte
magie - althans voor mij - schaduwen
van ‘ t verleden paren met de stille
wezens die in mijn hoofd kaatsen
met merkwaardige bewegingen
het…
LUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
493 nog half aan land omrandt het maanlicht vals
haar zachte lijnen, werpt vage schaduw scherp
op algen, schelpen en botte ribbels in het zand.
het sleurt haar wiegen mee, ook zij wordt zee.
er barst een kern van liefde in de liefde open,
zij spartelt blij, een stoute zeemeermin, en meer
van hen dan meetbaar is komt in de golven vrij.…
Waar ik van hou
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
452 met de vele woorden
die mijn fantasie prikkelen
de woorden die in mijn gedachten
willen wonen
ik hou van het kaarslicht
dat alles mooier maakt
het licht dat me laat verlangen
naar de romantiek
van vroeger
van de lichtjes buiten
als ze schijnen in de duisternis
vrolijk dansend
met de schaduwen
van de bomen
ik hou van de herfst…
De poëzie van 't leven
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
572 In de schaduw van het leven, mysterieus en diep,
Waar het duister fluistert en de stilte spreekt,
Dwaal ik, verloren, zoekend naar de zin,
In een wereld vol chaos, van buiten maar ook binnenin.
De nacht is mijn vriend, mijn trouwe bondgenoot,
In haar armen vind ik troost, hoe bitter de nood.…
Verloren liefde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
579 Het hart, getekend door een diepe kerf,
vindt geen rust in de schaduw van de maan,
het fluistert nog jouw naam bij elk gezwerf,
verlangend naar een tijd die is vergaan.…
zwarte vleugels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
505 de stilte kneep mijn longen dicht,
de schaduw hield mijn hand vast.
opgestaan in een hemel die niet de mijne was.
een plek van licht waar ik niet hoorde.
ik was ontsnapt,
maar met de geur van as in mijn vleugels.
mijn zwarte vleugels — half geplukt, half verbrand,
herinnerden zich nog hoe het voelde
om vrij te zijn.…
Tussen ons
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
423 Op dagen dat ik
achter mijn eigen schaduw verdwijn,
voel ik nog steeds
dat wat tussen ons leeft
liefde heet—
al herkent niemand het zo.
En toch raap ik,
heel voorzichtig,
mijzelf op.
Blijven.
Breken.
Ik beweeg ertussen.
En noem het liefde.…
Sceptisch
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
365 Iedere glimlach een oefening in misleiding,
ieder woord een schaduw
van iets dat nooit was.
Ik reik niet.
Waarom geloven
als zelfs de zon ooit besluit te doven?
De leegte applaudisseert zacht.
Ik knik.
Het verandert niets.
Als de stilte komt,
komt ze niet zacht.
Ze hakt, ze scheurt,
laat alleen de waarheid achter.…
Hete Vrede
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 Bondgenootschappen schuiven als schaduwen,
oude zekerheden verdampen,
en elke vonk wordt getest
op hoe dicht hij bij vuur mag komen.
De stilte is niet koel,
ze sist.
Ze borrelt.
Ze vraagt hoe lang nog
voordat geduld overkookt
en toeval geschiedenis wordt.…
Visuele schrijfstijl
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
432 Een woord is een schaduw
die traag langs je muur kruipt,
een komma,
een verhaal dat ergens huilt.
Ik schilder gezichten
met lijnen van klank,
leg landschappen neer
in een zachte cadans,
waar ritme en ruimte
elkaar aanraken.…
Gedaante
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
322 Wie te lang slaapt
met een schaduw,
verleerd hoe een hand aanvoelt.
Mijn hart is
een steen geworden
die nergens meer in past.
Afwezigheid liegt niet.
Mensen wel.
Ik draai me om
naar de muur.
Daar waar zij
altijd op me wacht.…