8372 resultaten.
Konden wij nog maar even samenzijn.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
847 Konden wij
nog maar even samen zijn
ik zou je meenemen door de lucht
dan maakten we verre reizen
konden wij
nog maar even samen zijn
we zouden dan samen zweven
over landen
en rivieren en zeeën
dan zouden we
de vertes aanschouwen,
van hier zo hoog
konden wij
nog maar even samen zijn
dan vinden wij, jij en ik
ons geluk…
Het oude bos
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
591 In 't oude eikenbomenbos zoeken prachtige herten
onder droef bewolkte luchten, mistige verten
naar wat ingedroogde vruchten, eikels, noten
alles wat eetbaar is, en niet in droom gegoten
nu honger zo noodlottig kan zijn, kou is ingetreden
zonneschijn een groot gemis, ‘t winterlicht verschenen
in ’t oude bos van schimgezichten en bosgeesten
eten…
BOOTVLUCHTELING (2)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 Hij droomt van vuur en van geweld
Schrikt wakker midden in de nacht
Zijn vrouw en kind zijn afgeslacht
Hun os ligt op een knekelveld
Hij moet eruit wordt hem verteld
De frisse lucht in voor wat kracht
Het kleintje kraait, spartelt en lacht
Ze gaan en staan al snel versteld
Die frisse tintelkou, dat wit
Zodra hij op een parkbank zit
Is…
Wintercharme
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
483 Hoe stil ligt nu wateroppervlak
verstijfd als dood geboren
geen rimpeling maar vlak en strak
spiegelend kou bij zonnegloren
langs oevers het geknakte riet
als met een poederlaag bestoven
wat decoratieve schoonheid biedt
in natuurlijk gebonden schoven
daarboven door azuren blauwe lucht
een enkele wolk als donzen vlek
afgewisseld met een vogelvlucht…
O God, wees Heverlee en Lommel zeer nabij
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
535 De echo van de dood klinkt door de dagen
van tere jonge kinderstemmen,
het leven comprimeert in tunnelvisie,
wrakstukken spreken woordenloze taal,
bloemen verbeelden wat in harten leeft,
die achterblijven hergroeperen zich
in lotsverbondenheid en niet begrijpen,
de lucht is zwanger van de dood,
één datum ligt verankerd in de tijd,
een monument…
Woordenspel.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.053 gembersmaak in verkouden stuifmeel lucht
wierook damp in vervlogen avond lust
ik droom de man die jouw voeten kust
verzengende hitte in het hete zand
slangengif in gebeten liefdes wond
blaren op je verschraalde lippen mond
zweetlucht in versmeltende liefdeskoorts
hartstocht op een te steile helling
ik droom de man in die vertelling
ontlading…
kermis
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.015 val binnen in dit
spel der eerbiedt
ze zien het zwijgen
donder en bliksen is
schijn der taal
de wijze leren
om gek te zijn
golven in het blauw
wind van west
zo komt ons grauw
dichter bij lucht…
Herfst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 een ontwakende
wees, de poort naar
vrijheid is gesloten
achter elke boom ligt
een rugzak vol herinneringen
ik loop door het bos gevolgd
door de geur van dood
steeds vrolijk lachend op
het moment dat het moet
het smink zal steeds dikker
aangebracht moeten worden
ter verberging van de pijn
ijskoud zo voelt de vochtige
lucht…
vullen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 (toen de lucht zich terugtrok
in amber en turquoise wist ik, dat de avond zoeter was)
geef me je hart- gééf het
laat de aarde achter in zijn werelddans
voorbij de glans van klatergoud
en overschot
schuddebuikend ligt de dag
achter valse wolken, het spiegelbeeld van nu
verlaat de avondval
en witte vogels draaien rond een nieuwe maan…
Op het smetteloos wit
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.044 voor mij het met
sneeuw bedekte dal
een vage droom
van arrenslee en dennengroen
de sfeer van toen
een klare lucht
met heldere ster
maar achter mij
bourgondisch feestgedruis
uit het fel verlichte huis
waar kerst in overdaad
op tafel staat
zij schuiven aan
al licht verhit snel knoeiend
op het smetteloos wit
ben niet terug gegaan…
Een uiterwaard van kwel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 Mijn longen vullen zich met natte lucht,
tot waar de weemoed in mij gekt.
Nu is ieders eigenheid nog onbeducht,
weldra met dampige teelaarde bedekt.
Onbeholpen tast ik naast de weg voorbij
alwaar mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
Met mijn zielement tot in dronken barbarij,
het vruchtvlees met denkvaten doorspekt.…
parelende lach
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
939 Dit geluid hield ons gevangen
Wij werden bedeesd en stil
Zij was met vreugde behangen
Wij vonden haar zowel rijp als pril
De blauwe lucht was haar achtergrond
Wat contrasteerde met haar kiezen
Zo te lachen met die gulle mond
Deed ons de tijd verliezen.…
Hoogste leven is de liefde leven
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.348 Liefde is u weten aangedreven,
En u voelen door het ruim geheven
Als een vogel, hij duikt op en neer,
Aan de luchten hangt hij in zijn veer.
Liefde is het onophoudlijk reiken
Naar het onbereikbare en wijken,
Met dit wijkende, tot gij zijt,
In de sferen der oneindigheid.…
Weerloos
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
635 Verrast dat haar ogen de mijne ontmoetten
en ze op mij bleven rusten, alsof er iets in de lucht hing
wat niet meer voorbij zou gaan.
Uitgelaten, opgetogen,
haar lippen die steeds maar zeiden: jij, jij!
Weerloos…
Als was ben ik in haar handen.…
Ik ben het beu.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 De woelige zee en vieze lucht maken ons ziek.
Chemie met vliegtuigen uitgestuurd als gif tegen elk leven.
Mijn lijf reeds ziek, maar ik nog niet.
Daarom die roep tot creëren; verbeeldt en het wordt je deel.
Gedachten verzetten piramiden.
Al gehoord van het Noro-virus? Weg ermee. Toveren is de boodschap.…
INTERMEZZO
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
582 Zware lucht
van zwijgende woorden
benevelt ieder
tot een roes verzonken.
Anderen spelen nu het spel
Dromen dringen zich op
Een baby slaapt
Een hond die snurkt
Een kind die zuigt
de tijd uit een rietje.
En groeit van verlangen
naar buiten.
Wachtkamer.…
Verboden vrucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.004 Jouw muziek in mij,
te zamen met de twee vochten
van lichaam,
verwekten een rijpe vrucht:
zij heeft lucht en ruimte nodig
die ik niet kende.
Ik had haar nodig om voortaan
te herkennen.
Echter, de verboden vrucht smaakte niet het lekkerst.…
De eerste lentezon
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.078 Want o, die strakke blauwe lucht!
Die zucht naar avontuur die tintelt
in mijn bloed, die maakt
dat ik wel kijken moét
naar elke mooie knaap of heer,
die maakt dat ik ze stuk voor stuk begeer.
Maar als een jongen mij passeert,
wat spottend en geamuseerd,
sla ik betrapt mijn ogen neer.…
Begin zomer
gedicht
3.0 met 2 stemmen
9.316 Voor Simone
Begin zomer en de zee
een opengebroken kweepeer
de lucht als een kind
z'n ballon
hoog boven het water
Onder de parasols
als gestreept snoepgoed
mieren van mensen
en de gulle lach van de baai
heeft gouden tanden
Kind met het gele emmertje
en de vergeten vlecht
je mond is zowaar een klokje
de kleine huig de kleine klepel…
Zomerkind
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 jij bent het zomerkind
geboren uit een warme wind
stralend door de zon gedoopt
met het eerste ochtendrood
nog beroer jij
zachtjes flarden mist
die snel vluchtig zijn geworden
nadat zij van jou hoorden
speelt met zee
en kleine schaapjeswolken
laat de stranden snel bevolken
met vroege gasten van plezier
vult lucht met geur
laat vlinders…
storm en onraad
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 spontaan, de inertie vaccineert
bij tijd en wijle de kracht zeer onbeheerst
de natuur defragmenteert de bouwsels
van steen en kapitaal tot een transparant
geweten, het scherpt de hoeder van aandacht
tot onvolkomenheden en willekeur
hamer en sikkel, spijker en riet
hakbijl en mortel het geweende levenslied
doorbroken dijken gelynchte luchten…
Evenwicht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
650 In een penthouse in Manhattan
vermaken zij elkaar glimlachend
De lucht is blauw, balkondeuren open
beiden in ontklede staat
Tere schaamstreek bedekt zit zij
het oude wicht in balans met blote dij
de armen wijd uitgespreid
Zijn haar krult roodblond uit zijn slip
Zou hij zich omdraaien en haar
naar beneden smijten vanwege
levensverzekering…
Oblivion
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
613 Hoor me en zie me kijk me aan
Voel me en noem me bij mijn naam
Zoek me en vind me overal
Spreek me en zeg me dat het kan
Draag me bespeel me met je hand
Hoor mijn hart en voel mijn verstand
Begeer me beken me wat je voelt
Vertel en vertaal me wat je bedoelt
Kom in me, bemin me totdat ik zucht
Dans met me omarm me ontneem me de lucht…
Landschap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
577 Het blauw is de lucht,
De bijtjes van goud.
Ik ben verloren in dit landschap,
Waar ik zo van houd.
Je wimpers zijn lang en zwart,
Zachtjes strijken ze langs mijn wang.
Ik voel je adem als een koel briesje
En ik voel me gelukkig,
Maar ik weet, het duurt niet lang.
En ’s avonds, naast elkaar,
Op onze rug in het gras.…
Speelde blond door je haar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 wij keken uit over zee
wat verder op het strand
gleed de zon over zand
wind speelde blond door je haar
ogen wolkten nog donker
langzaam werd de bui geklaard
snel als de golven
kwamen je woorden
in oneindige stromen
ik liet ze komen
als een tsunami
van ijskoude dromen
het luchtte op
samen te praten en niet
op de vlucht voor jouw…
Zeewaarts verlangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 nu droomt blauwe lucht zich weg
van stilstaand water vandaan
zuurstof, rusteloos.…
Een schitterende lading
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 ze een schitterende lading
stapelde wit
rondde met groen en zwart
het blauw van de hemel
waarschuwde mensen
met donker gerommel
voordat de donder knallend brak
maakte het zwerk tot
toonbeeld van sterke krachten
in het altijd zo rustige weer
zelfs mijn vriend
vlaagt en stormt niet meer
als ik mijn regenboog toon
en zon de lucht…
Interceptie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 zilveruitjes en dagkoersen
het tijdelijk geluid tegen een muur
door zwijgzaamheid gestut
de wanhoop aan begrip voorbij
het excuus voor gezworen twist
de jubel van voortijdige luister
in valse vlucht over hellend vlak
tot fluisterende bossen
zijn uitgedund op doorzichtig maaiveld
tot verder van huis, tot wortels
gelijk armen in de lucht…
Vergane glorie.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
595 Stilte in de bergen, ijle lucht.
De zee is woest en zilte ogen
vol vergane glorie voeden de kilte.
Verdwenen alle hartstocht, de jaren
gebonden aan onverbiddelijkheid,
terwijl menigeen daar onder lijdt.
De wolken grijs, grijzer en de mens
wijs, maar in wezen toch niets wijzer.…
Toch blijf ik graag beneden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
477 dagelijks hun gemis
toch blijf ik graag beneden
om met jou de wereld in te gaan
het ultiem bestaan te vieren
van uur tot uur het leven buiten
en ook thuis te voelen bruisen
de seconden hemel pakken
in je warme lach en ogen
jouw hand en vingers kunnen vatten
in het spel van samen zijn
het avondrood genieten
in de stemming van de lucht…