7557 resultaten.
De zachte krachten
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.148 Dat de zachte krachten het toch halen:
een avondzoen opnieuw na ruzie, onbegrip,
een groene twijg na 't zwart van winterdagen;
een kleine scheut die leeft, voldragen.…
als een adelaar
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.095 Ik vlieg door de lucht,
zie het land van morgen,
zie een rots zo zwart en leeg,
zo kil en kaal.
in een moment
verandert er zo veel,
wordt alles anders,
eerst vreugde dan pijn.
waar eindigt mijn pijn?
waar begint mijn vreugde?
waar vlieg ik heen?
de tijd zal het me zeggen.…
Zin
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
863 zweef dan heel de kamer door
Duik joelend naar beneden
Mijn lieve schat ik ga ervoor
Wijs me de weg naar Eden
Maar mijn duikvlucht spat uiteen
Als je heel afwezig zegt
nah schat misschien een andere keer
Je weet toch dat ik hoofdpijn heb
De tederheid gerantsoeneerd
Moraal van dit gekwansel
Vroeg of laat...en dat zie je meer
Begint de zwarte…
In obscuur kleine kroegen
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
576 je hebt gezucht
onder een zwarte lucht
het kopje laten hangen
zacht tegen mijn wangen
jij bloeide voor
vorsten in paleizen
zag in woestijnen oases
als kleine paradijzen
in theaters
grand gala gedaan
in obscuur kleine kroegen
op de planken gestaan
jouw ster is gaan rijzen
in de glamour van geluk
ik mocht bij je blijven
en toch…
Doodlot
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
694 Ach realiteit breng me nu terug
met open ogen in verre dromen
toen de dreigende zwarte vogel
die onontkoombaar als het noodlot
almaar dichterbij te komen lijkt
nog een klein zangvogeltje was
het pijnlijke schorre krassen
nog een vrolijk kinderlied
het zwaard van Damocles
nog rustte in de schede
de dood nog onbekend ver weg
in plaats van…
Knaagdier
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
741 eeuwenoud en vast stramien
hij wentelt zich in groeiend onbehagen
de chaos is voor hem de haute cuisine
hij vegeteert op vrees en bovendien
zal wroeging nooit zijn zielenrust belagen
bij zonlicht lijkt het beest de tegenpool
van wat zijn schaduw herbergt, in gedachten
bezint hij zich op nieuwe heksenjachten
zijn ogen spieden almaar, zwart…
Er waren eens...
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.438 en de geblakerde zwarte zuchten van het niets
ik miste je al die tijd ..weet ik nu…
kerststal
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.127 nacht
heldere hemel
een stralende ster
schijnt op het herderspad
verlichten
geboren
Jezus gelegen
in geel stro
Jozef, Maria, trotse ouders
aanvaarden
God
de Vader
vanuit verlichte hemel
zendt liefdevol zijn zegen
geven
stal
heel intiem
bevat gouden gloed
dieren kijken vredig toe
ontvangen
koningen
drie stuks
waarvan een zwart…
Weilanden hebben avond
gedicht
3.5 met 6 stemmen
6.383 En daarboven, zwart op witte lucht,
fladderen de doodsbrieven, die kraaien
blijken te zijn, zo slordig vliegen ze:
god laat z'n correspondentie maar waaien.
-----------------------------------------
Uit: De hectaren van het geheugen', 1985.…
Magnifiekjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 gezaaide grassen
kleuren de zwarte aarde
als een groene sprei
in takkenbossen
rust het jonge vogeltje
vleugelstrekkend vrij
een aardhommel zoemt
verstopt zich in een bloemkelk
zuigt de godendrank
het hemellicht reikt
zich vredig in stralen uit
door een wolkenbank
windzuchtjes waaien
rijpe zaaddoosbolletjes
over de akker
vlierbloemen…
Ka! Ka!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 In zwart pak van veren
niets kan hen deren
kauwen zijn koning
Ka! Ka! wat je hoort.…
Illusie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
583 grond ligt
danst zij wild op jong groen gras
en vertrapt meedogenloos nieuw leven
ademloos kijk zij niet meer achterom
geeft hartstochtelijk gisteren een schop
en klein als zij is, schreeuwt aandacht
om wie zij ooit was voor de vernedering
die als een rode draad haar leven beheerste
inkt genoeg om waarheid te verbloemen
laat zij geen zwart…
Met dichterlijke vleugel
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
578 Een handvol akkoorden
drijft neerwaarts
als de muze haar lente lispelt
Het is alsof er woorden missen
in de grootte van tegenpolen
Ik herken de eeuwig vallende traan
als nabijheid van seizoen wisselt
en de verte wenkt
in kraters en zwarte holen
Met een dichterlijke vleugel
dek ik graf en kerker toe
Niet zichtbaar voor een oude…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
Gedichtje voor de wereld
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
666 De wereld is mooi
het leven is lang
er is eten genoeg
en liefde voor iedereen
en daarna komt nog de hemel
voor eeuwig en altijd
maar soms gaat het even mis
maar het komt ook wel weer goed
wel jammer
maar zo is de wereld ook nog eens
goed en kwaad
wit en zwart
geluk en ongeluk
zo is de mens en zo is het leven
het is ongelijk verdeeld…
LASIUS NIGER
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 De alom bekende
kleine zwarte mier
bouwt geen aarden kastelen
of dennennaaldpaleizen
als haar grote verwanten
onder wijde velden
in stadstuinen
tussen straatstenen
zijn talloze
nietige kamers verspreid
die arbeid en adem
van het grondleven sterken
dit onnaspeurbare rijk
der luchtige korrelkelders
vol
krijgshaftige boerenvlijt
streng…
Goya etst de hertogin van Alva met een negerkind
gedicht
3.0 met 6 stemmen
4.132 Maar op dit kleine plekje vond
Hij eind'lijk rust om te gaan slapen:
Hij laat haar over 't zwarte gapen,
Domdwaas onder haar lokkenpracht. -
Een fijne etsnaald schroeit de wond
Weer dicht, bij 't schild'ren toegebracht.…
In de moskee
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.205 Hij kent: de groene vanen en het plein
Waar vreemden naar de goudspiralen staren;
De Koraanspreuken boven ’t deurgordijn;
De egale zon; der schaduwen slagorden,
Die zwart opdoemen, en verwijderd worden;
De stilte, de gebedsroep, en de schijn
Der maan, die als een man met een lantaren
De laatste rondgang doet, en met zijn licht
Het donker oproept…
Mijn inkt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
608 Mijn blauwe inkt, -geen zwart-,
maakt dat donkere wolken,
in het hoofd, verdwijnen,
overtrekken.
Mijn inkt, zo giftig als kan zijn,
is niet te drinken, maar slechts,
juist: tot je te nemen.
Mijn inkt geeft helder licht,
bij troebel zicht.
Ik houd van schrijven,
inkt kan vele eeuwen blijven...
worden herlezen.…
Water
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.363 ik draag boten over zee
ik golf ik schuim ik spat
vissen jaag ik door mij heen
zwemmers laat ik binnen
regendruppels springen op
spetters rimpels kringen
ik knaag gaten in een rots
vuur houdt mij niet tegen
dampig ben ik zacht en nat
of hard als ijs zwart en glad
ik schiet als hagel val als sneeuw
ik kabbel klots en klater
ik…
De nieuwe anchorvrouw
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
822 Haar korte zwarte haar, haar mooie ogen,
Haar sensuele mondje bovendien,
Zij stond bij mij al hoog in de top tien.
Sinds ik haar zag, heb ik haar steeds gemogen.
Al zal ze heus de feiten niet verdraaien
Als zij het nieuws om acht uur presenteert
De wind zal vast wat aangenamer waaien.…
Dement
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
645 Soms buigt zich iemand over mij
waarvan ik denk dat ik herken
en al de pijnen weer ervaar
in het zwart gat van mijn ellende.
Soms ben ik thuis, soms in de hemel
en vliegt ik met de engelen mee.
Een “Lieve Vrouw” verzorgt mijn lijf.
Aan haar voeten lees ik “Lourdes”.…
Wij
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.244 Op een andere plek zwart als vulkaanglas
broertje versmolten met haar rug
kijkt een kind hoe de hemel overvliegt.
De schepper slaapt.
En ook zijn broer.
De filosoof zegt:
de hel - dat zijn wij.
De ambtenaar zegt:
de regels - dat zijn wij.
Een slimme engel schuift ons een bril toe
gedoopt in onbevangen nieuwsgierigheid.…
Oorlog
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
674 Het beeld gaat op zwart.…
Kom schemer met mij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 ik wist je
te wonen
in je glazen huis
lente bracht
haar eerste bloemen
op de wind bij je thuis
je decoreerde en schikte
de kleuren van zon die
in jouw vazen zijn voorjaar vond
op het wiegen
van de eerste madelieven
danste je het prille groen
rustte de middag
in een spiegelende tuin
op het zwart van de aarde
waar het leven dit…
Er was...
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
568 Eind April begroet opnieuw de draak
die als een losgeslagen metrowagon
door de bloedrode groeve raast
geen halte
geen opstapmogelijkheid
alleen zwarte uren springen op het verlaten perron
zwartgeblakerde tunnelwanden
met affiches vol doodsmaskers
diep wortelende bomen schilderen een regenboog
in chaos
in gebroken kleuren
wat ooit vloeibaar…
Chromato
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
409 We beulen ons suf
in verhalen van beoogde kleuren
ijstijdelijk, metabool
zoals zwart, wit…
Verliezen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
714 alles sterft
ja, ik weet het wel
de vogel, een bloem
het hart, een mens
mag ik missen…
mag ik huilen…
als kraaien in
zwarte verenjassen
een herfstschreeuw brengen
steeds, steeds dichterbij
mag ik missen…
mag ik huilen…
om toen, toen
die warme dag
dat de koude wind
een huid kwam schuren
en het verliezen
rond het stille sprei…
Honingzwammen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
475 Daar liggen, een verslagen legermacht,
zwarte schimmeldraden vreten door de stammen,
bomen, geveld door gele honingzwammen.
Nu heel het beukenbos is omgebracht
blazen duivelzwammen sporen
over heel dit continent. Er wacht
het hoge leven een koude nacht.
Schimmels grijpen, vreten, boren.…
Leve de lente!
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
747 Vandaag kies ik bij zwart/wit zacht oranje,
een sjaaltje losjes in een knotjesspeld,
het schuimkoralen snoer van tante Anje
en in mijn haar heb ik een bloem gespeld.
Zinderend danst de lente door de lucht,
er luiden voorjaarsboden in de zon,
de kat miauwt zijn maartse lokgerucht,
dekbedden kleuren fleurig een balkon.…