inloggen
Per 1 maart 2020 wordt de site Gedichten.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@gedichten.nl

voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 50649):

Dement

Traag vergat ik wie ik was
en keerde naar mijn oorsprong weer.
Zelfs voedsel kauwen gaat niet meer,
dus slik ik maar zonder te eten.

Soms buigt zich iemand over mij
waarvan ik denk dat ik herken
en al de pijnen weer ervaar
in het zwart gat van mijn ellende.

Soms ben ik thuis, soms in de hemel
en vliegt ik met de engelen mee.
Een “Lieve Vrouw” verzorgt mijn lijf.
Aan haar voeten lees ik “Lourdes”.

Soms, hoor ik zachtjes “Moeder” roepen
en daal ik uit mijn niemand neer.
Maar kan voor niets nog namen vinden.
Want wie ik ben, weet ik niet meer.

Schrijver: Pierre Van Laeken, 8 okt. 2013
8 okt. 2013


Geplaatst in de categorie: verdriet

4,0 met 1 stemmen 177



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)