9635 resultaten.
Verspelen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 schaarste kleurt de leegte
dromen hangen in de wind
nu de teugels vieren
verliest je geleidelijk alle grip
nodeloos happend
naar ontnomen lucht
verbreken ogen een pijnlijke stilte
smaakt de regen bitter
lang zijn de gangen
waarin gedachtes dwalen
steken verdichte beelden zichtbaar af
bij de schijnwerkelijkheid…
Verveling
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
626 Wat te doen
Verveling slaat toe
Muren op me af
geel, zwart en groen
Stilte alom
Niemand om mij heen
Helemaal alleen
saaiheid slaat stom
Red mij van eentonigheid
Breek door, breek vrij
Verlos mij
van mijn eenzaamheid
Word wakker
uit dit lusteloze bestaan
Sta op, beweeg, ga
Leef
Hee, kom aan…
de smaak van aarde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 als de stilte van de wind
je heeft gegrepen
een ongekende vogel
uit het beeld verdwijnt
als je oren je ogen niet meer volgen
wat verborgen zit
haar rijkdom openspreidt
keer je dan je laarzen
draai je dan je rug
maak je van je stappen
een opgeblazen brug
of laat je je verdrinken
in de diepte van de lucht
in de vluchtigheid van…
STILLE WITTE ZATERDAG 2013
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Tussen dood & leven
ligt
de stilte van het wit
Ijzig stil valt de sneeuw
uit de hemel
op Stille Zaterdag 2013
Maar de grote witte vlokken
zijn aan de verliezende hand
zoals ook
steeds de dood van het leven
Nog een nachtje slapen en dan
is de Heer waarlijk opgestaan!
nog wat meer nachtjes slapen
en het weer gaat zeker omslaan!…
Eilandvriend
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
784 Blauw repeteert stilte
over golven van zee
vrij naar zin van leven
in jouw brief
groeien huizen
naar ruimte
omgeving
stelt zich voor
aan bomen, tuinen, leegte
beweging
neemt niets terug
in kamers, zolders, kelders
op een droomminuut afstand
ligt een boot op bodemloos water
te wachten op jouw nieuwe droom.…
Schaduw danst
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
500 heb de koelte
van het bos gezocht
open plekken gemeden
daar brandt zon
vrijwel loodrecht
haar hitte naar beneden
grote kronen
filteren licht met
lage struiken in het zicht
zij houden
koelte vast met hun
lichtgroene bladerpracht
stilte schemert
tussen smalle banen zon
schaduw danst vertraagd rondom…
Groeipijnen..
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
432 De stilte druppelt op de vloer
en trekt de ruimte leeg.
In het vacuüm van verloren zijn
wandelt het weten rond.
Elke kier of spleet wordt in een ademzucht bezocht
en ontpelt de pijn en het leed
aan een anders lot verknocht.…
neen, nog niet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 samen , hand in hand. stilte omhelst
ze zeker ook, die vertellen soms
meer dan complete verhalen.
waarom echter altijd gevoelens
benoemen ?
liefde … ze is onderweg maar eerlijk ?
neen, ze is er nog niet hoor.…
Hoerig, want gratis is het niet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
746 hoofd en aanhef van borsten
met volle bovenarmen ontbloot
op de huid een netwerk van craquelé
breidt zich naar de achtergrond uit
Wat zijn haar lippen mals en rood
Haar ogen daar kruipt triestheid van
Het haar is onnatuurlijk zwart
geverfd, misschien een pruik
pijn groeit als tumor in de buik
De kijker twijfelt aan haar bestaan
In stilte…
Oase van het hart
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
600 Hier in de oase van het hart
in melodie van verlangen
waar heimwee als jouw stilte is
neemt fantasie de overhand
nu ik dwaal in dwaze somberheid
voel ik de kou als droeve klacht
van bladvallende bomen
waar jouw wortels diepte zoeken
raak ik ontworteld overmand
door diepzinnig leegte voelen
in het stille duister van de nacht.…
Vermoeden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
536 Tussen kale tak en twijgjes
woont een onzichtbare kleurenmenger
hij pelt omgekeerd
-tussen bladeren van 't verleden
en de koraaltjes van heden-
wanden in donsbruin
de schorre zang als een pilaar
onder de stilte
vragend kijk ik haar aan
ze trekt haar geschubde pantser op
alles toont ze
wat ik al lang vermoedde
dan vleugelt ze ijlings…
Haar zilte onverschilligheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
567 Haar zilte onverschilligheid
dwaalt passief
over een dor maïsveld
Haar zachte zoete lippen
blazen frasen
en gewogen woorden
Stuurloos als een wimpel
voelt zij aangename leegte
en zoekt naar stilte
Plotseling met een windvlaag
van verbijstering
daalt zij zelfverzekerd treden af
Haar silhouet tekent
mooi af in de mist
Prachtige contouren…
Mens op de grens
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
728 als uw gedachten gaan zwerven
woorden als sneeuwvlokken smelten
onbereikbaar de wereld in wazen
u tracht om helder te zijn
doch uw ogen verschralen
achter groezelige brillenglazen
o wens…
mochten dan daar in de stilte
onze harten elkaar aanraken
nog even ver van die andere grens
in dat ogenblik, een beetje voelen
vasthouden aan…
Niet vandaag.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
572 'k Blijf maar liever hier
in de lichte kamerschemer,
tot de stilte me troost!
En morgen...
ja echt morgen,
ga ik wel
met leven door!…
Boombaard
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
649 hier ben ik tijdeloos
een koning van het bos
waker van het groene oord
waar bomen mogen groeien
dieren schuilen onder struiken
slapen daar beschut
op de open plekken sieren
varen, bes en mos mijn voet
mens, dwaal tussen mijn lover
geniet van rust en stilte
dan kom je weer op adem
als het leven je benauwt…
tijdloos Westerbork
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 ik heb namen opgevangen
en met stilte gerespecteerd, hun
klanken zijn op sterren
neergelegd
de zwarte lijnen rond een scherp symbool
beschrijven nu wat wreedheid zegt
daar schijnen ze
in weerwil van verdwijnen
door een koude hand
is er een mond die werkelijke
vrede ziet?…
14 18
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
617 even zwegen ze de velden
moegestreden uitgeblust waarom,
een vraagstuk niet te begrijpen
rood dood stil, kwam als de nacht
sterren aan de hemel ondraaglijke kreten,
toch hoop op de handpalm
die reikt naar het morgen
het einde getroffen door
waanzinnig schizofrenie
wachtend op de wijsheid van de stilte,
stil als het was die nacht…
Voor altijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
803 Je wordt gedragen
over heuvels van stilte
over de wilde rivieren
van je pijn...
Je wordt gedragen
door sterke armen
armen vol vrede en rust...
vol tederheid, zekerheid...
voor altijd...…
het rood van ijzer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 toen de rivier
in nevelen was gehuld
dacht hij aan
het rood van ijzer
en aan blauw
het blauw van koper
toen hij de rand
van de rivier naderde
zag hij haar
verscheurde lichaam in
de weerloze kleur van bloed
in het vertrapte gras
hij hief het hoofd
naar de loodgrijze hemel
een rauwe schreeuw
doorkliefde de stilte
hij sloeg de handen…
Was het nog maar even
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
550 ik dek de tafel voor twee
net als gisteren
en wacht
wacht tot niemand komt
in stilte eet ik
de nu nog warme maaltijd
en kijk nog een keer
op een zwijgende iPhone
wetend dat ook jij kijkt
zal ik zwak zijn
de onaangeroerde maaltijd
verdwijnt de vuilnisbak in
het theewater kookt
teken hartjes op het raam
dat naar buiten loert
tegen…
op de rand van
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
703 ik blijf in de schaduw
van het huis
het maakt zich klaar
om het gemis te verzamelen
deuren openen en sluiten
lopen mij omver
terwijl ik op elke tekening
stilte plak
onder een verdonkerende hemel maak ik
het bed op voor nachten
waarin wijzers verfrommeld worden
tot korsten van tijd
ik wil nog even gaan zitten
de dagen vastnemen…
Nog kleurt de woestijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
466 ooit zullen
de geesten zich wreken
op hen die hun laatste
rustplaats hebben verstoord
vermoord is de
eonenlange stilte
vernield zijn de zuilen
en poorten van de stad
die eens het centrum van
cultuur en beschaving was
nog kleurt de woestijn
maar de winden huilen pijn
om wat verloren is gegaan
aan schoonheid en kracht
zij strelen…
ingehaald
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 onsterfelijk waren
al wisten we het niet
rolden de woorden uit
onze monden met de
snelheid van het licht
op een dag haalde
de tijd ons in
we hunkerden naar vertraging
woelden te hooi en te gras
naar brokstukken van toen
we zagen hoe op zee
een storm opstak
onze woorden bereikten het
het uiterste licht niet langer
we oefenen in stilte…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
623 afscheid nemen, of toch maar niet
we zijn al zo’n tijd samen
hebben gelachen, gehuild, gesproken
maar ook gezwegen, vooral gezwegen
over dingen die er echt toe deden
gehuild, zachtjes gehuild om de angst
die uiteindelijk toch waarheid worden zou
wie had dat ooit kunnen bedenken
dat het zou opgaan in een oorverdovende stilte
nog altijd koester…
De onzekerheid over een passende toespraak bij een jubileum
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
871 Maar over de warmte van een stem
de troost van een woord
de zegen van de stilte
de doem van de eenzaamheid.
Dus toch zon?
Dus toch schaduw?
Gelukkig was er de deemstering
die me zachtjesaan opslorpte.
Ook mijn gedachten.…
zoals soms...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
622 zoals sommige woorden zwaar
kunnen drukken op je ziel
zoals stilte een pleister kan
zijn op een pijn die onrust heet
zoals het samenzijn je troost
geeft tot het barst
zoals de lichtheid van het bestaan
je soms nog zwaar op kan breken
zoals tijd van leven je tot
de dood aan toe op de hielen zit
zoals het vergeten van wie je was…
Bedekte gevoelens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
551 Door woorden verpakt in onmacht
met strijd tegen je onwetendheid
gevolgd door de stilte in het donker
van jaren zichtbaar te zijn in de tijd.
Nu de dagen jouw voorbij gaan
in een huis zonder fundament
typeert jouw gezicht in onrust
waar in jezelf niet meer herkent.…
opgelost
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 los me op in de wind
laat me vluchtig verdampen
als de geur van het munt
in het vochtige veld
opgelost laat ik me zachtjes vervoeren
tijdloos, ontastbaar
opengesteld
Omarmd door de rust
vergeven van zonlicht
verblijf ik in stilte
onzichtbaar verspreid
tot jij meer ziet
met ogen gesloten dan open
vanzelfsprekend gelijk bent
volledig…
Genezing
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.039 het dekbed van stilte waaronder ik mij had verscholen
om zachtjes weg te glijden uit dit leven
lichtte zij op met haar fluwelen stem
door mij te noemen gaf ze mijn bestaan terug
speelde de hagel tegen de ruit
een etude van Chopin
zingend ruimde zij de dorre bladeren
die ik had verzameld voor mijn graf
al gaat het donderen
al slaat de…
Boezemvriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
876 het door liefde komt
wanneer dauwdruppels op lentebloemen
vroeg in de ochtend het zonlicht weerkaatsen
en in nachtelijke uren als oren doof zijn
is het vriendschap onder maanlicht
die ons laat weten dat we mensen zijn
misschien heb ik een liefdesband
papieren onschuld van mijn dromen
kan ik niet anders dankbaar zijn
omdat het door stilte…