5638 resultaten.
Warm naastenliefde
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
2.763 aan de haven van verblijf
vind ik zilte harmonieuze klanken
alle vriendelijkheid waait hier rond
langs het witte tij
van zomerdagen
ik reis op mijn moedertaal
gekleurde vleugels
echoën taferelen op hoogte
‘k leen een gevederde veer van de zeemeeuw
schrijf een vers onder lichtblauwe wolken
de hemel weet hoe waar
voor nu
op een gracieuze…
SAIL 2010 Amsterdam
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
881 het IJ leeft, woelt en kolkt van kracht,
de bovenlucht is vol wind, scherpe wolken,
bolle, blozende zeilen verrukken het publiek,
stoer en statig veroveren tall ships de stad,
stilschuimend, ingetogen, glijden ze voort
op de adem van al lang vervlogen tijden,
een golvend eerbetoon aan prachtige schepen,
bemand door Russen, Zweden, Noren,…
Regen
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.777 De bui is afgedreven;
aan de gezonken horizont
trekt weg het opgestapelde, de rond-
gewelfde wolken; over is gebleven
het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen
een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen.…
Wolkentrein
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.916 Op dromen rijdt mijn wolkentrein
door strobolicht langs oosterlijn
met speelgoedvogels voor het raam
waar noorderlicht mijn gids zal zijn
op hemelsporen buitengaats
door stiltes die ik achterlaat
stationnetjes van Nooitgedacht
gebouwd op slechts één spinnendraad
Ik laat mijn zere ogen gaan
op wolken hier niet ver vandaan
waar Kleine Beer…
Passie
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.605 jade
Het vuur van vrouwenogen
Ontketend, geuren zoet en rauw
Kijk mij aan, mijn lief,
Anker je achter mijn hitsige arm
Ga met mij door het giftig groen
Van lenteweiden, fris kreupelhout
Ontvouw je bloem, je lippenrood
Wees roos, laaiend vuur, branding
Naakte passie in een hete zomerdans
De windharp streelt, zingt, verkoelt
Ik zie de wolken…
welkom
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
679 ik kom slechts
om te gaan, mag even op de drempel zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken
soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor…
Alles is nieuw
gedicht
3.1 met 25 stemmen
10.927 kijken en zeggen: wat is het
dit is het, en daar was het, een huis met een haard-
plaats, mensen die daar zoals altijd en altijd
voor het eerst in het nu zichzelf zijn en zitten
met warme handen die een beker vasthouden
bij het vuur en ze praten en de tiktak van regen
is een cirkel geluid en het deert niet, de nacht
de onzichtbare wolken…
In verlegenheid
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 Mijn haar danst caleidoscopisch
op de hoogglans van het licht
als de wind mijn droefenis uiteen dwarrelt
Ik scharrel vol verwachting rond in je timide wateren
en strijk mijn hand over jouw zandkleurige dromen
van ziltige verlangens en schaapachtige wolken
We verdoen onze tijd met onuitgesproken liefde
in een storm van verlegenheid
waar blosjes…
PIJNBOOM
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.007 onder de den schreide zij haar smart
Kilte heerste rond de kring om haar
koude voelde ze en de eenzaamheid
Op haar ziel bloedde een open blaar
van het meisje wat zich vaker snijdt
Somber woonde in haar moede ziel
verslagenheid beheerste ’t innerlijk
Het meisje dat op zichzelf terugviel
achtte aan zichzelf niets vrouwelijk
Grauwe wolken…
NACHT VAN LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
716 t licht
van een flets, gele wintermaan
Het viel ineens op haar gezicht
zodat ik haar hart kon verstaan
We praatten fluisterend zacht
in verliefdheid van ons beiden
Van de liefde, van haar kracht
ons naar elkander toe te leiden
In ‘t steenkoude december kil
versmolten harten in de nacht
Die maan ach ja die lachte stil
die had in de wolken…
A6
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
637 een verblindend tegenlicht tussen wolken
en de stortregen is de koning
al kijkend naar voren
is in spiegelbeeld te zien
een lucht helemaal verdicht
in donkerheid en duisternis
de weg is verdwenen
de korte en de lange lijnen ben ik bijster
oevers zijn verrezen
in deze zeer korte strijd
en ik zie zelfs de golven
verworden tot de regen…
Dolly zegt Goedemorgen!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
608 Grauwe lucht
Winderige wolken
Drijven vermoeid voorbij
De lariks buigt
Alleen zijdelings
Geboeid zijn kruin
Naar het oosten
Op naar weer
Een grijze dag
Dan onverwacht
Zo maar een zuinig
Zonne straaltje
Doorklieft dapper
De grijze donkerte
En dan, als uit
Het niets landt daar
Met een vrolijk
Roekoe...Roekoe...…
Usselo, herbezocht
gedicht
2.0 met 10 stemmen
2.799 gerechtige arm blonk
de spiegeling van lantarens
in de poel met boomstammen,
en altijd was ’t de bloeitijd
van de distels, lasteraars leven
hier niet, sprak het hooiland;
later staken ze de weg neer;
zoete moederkoek van de daken,
polsstokken kruisten hamerstelen;
harde houten neuzen van wagens
besnuffelen het bos, zwepen
doorvlogen de wolk…
Het einde is nabij...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.853 Zij deed de wolken en regen verbleken,
zoals de donkere nacht niet kon.
Vooruitgegaan door regenbogen,
als bannieren van de overwinning.
Helaas won het niet van mijn eenzame strijd,
van lijden en bezinning.
Bedankt Zon voor jouw warmte,
alsook voor jouw eeuwige licht.…
En toch
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.447 ziet haar woorden niet
al groeien ze in schaduw
tegen muren
uit ogen van mensen
de kwispelstaart van een hond
en de grijns van haar lapjeskat
zij zwemt in woorden
woorden als zachte strelingen
woorden glad als een aal
hard als het hoofd van haar vader
en alle vaders na hem
woorden als muziek
als gesels die striemen
woorden als wolken…
Nachten III
poëzie
1.4 met 5 stemmen
2.627 Wij, armen, laten ons weer en weer bedriegen;
Illusie is behaagziek als een vrouw;
Haar sluier veegt de wolken weg tot blauw
Het Niets weer glimlacht, en de sterren liegen.…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Aan de horizon smelten zee en wolken samen,
langs grenzen van het oog, aan het zicht onttrokken.
Omdat zij daar een naderend stiltefront beramen
zullen spoedig tranen dwarrelen als vloeibare vlokken.
Als ik mijn oor te luisteren leg, voelen druppels zacht.
Verre regen klinkt als een knapperend haardvuur.…
't Is stil in de polder.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
735 Ergens brandt nog licht
en tussen de wolken
toont de maan zijn gezicht.
't Is stil in de polder.
Het land is in rust.
Lieflijk de omhelzing:
de hemel die de aarde kust.…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 Lippen van zand, ouder dan de tijd
rafels van een schrale gestalte
vage sporen van zuivere zwijgzaamheid
dolende regen die droogte
als uiterste vorm van schraalheid drinkt
in dit schijnbaar zinloze weer brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier…
Aanroepinge
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.299 waterbaar
over 't zand laat varen, dáár,
vaar ook in mijn zangen;
Hellemende nachtegaal,
gij, gij spreekt de dichtertaal,
laat uw bossen, kom eenmaal
helmen in mijn zangen;
Windje, dat op 't water sliert,
of al door de bossen tiert,
als u God de teugel viert,
wapper in mijn zangen;
Donder, die al dondren komt,
die in d'holde wolken…
Alleen voor minnaars geschapen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
718 leed betwist
schaduwen van de silhouetten worden gewogen
om te verliezen, te spiegelen, te liefkozen en te haten
in de bleke taal van de maan en de gebruinde zon
licht verbreekt het contact van vingertoppen
bij elke stap sluipt de eenzaamheid naderbij
in een laatste gebaar losjes betast , verandert de
adem in koele regen uit verstilde wolken…
HOOP
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.624 Zonder hoop komt de zon niet voorbij de wolken
en blijven de blaadjes vallen.
Positief de strijd aangaan, want hoop doet leven.
In je hart weten, ut kump good!
Vanuit die gedachte de toekomst in.
De therapieën hun werk laten doen en in je hart weten,
ut kump good!…
Schaduwvriend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.097 waarschijnlijk, vriend
zijn we gezamenlijk niet alleen
als droom en schaduw
gaan we samen ergens heen
met alles wat ik
in mijn denken voel
en alles wat jij voelt
in al jouw denken
over beschavingen
en hoger doel
in wat onze vriendschap
ons geeft voor het leven
door het geluk
dat in ons leeft
schaduwvriend
ik beloof je nieuwe wolken…
Kind in niemandsland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
448 onbewerkte grond,
evenwicht in een verzwegen
landschap, broosheid tekent
halo’s rond de zonneogen, die
aan het licht willen ontsnappen,
met deze aanhouder wint de
grond aan eigen dankbaarheid,
dat kind met haar oneindige
dromen zijn onze tolk waarop
de tijd zich opricht, waarvoor
het prikkeldraad buigen zal,
zij berijdt de wolken…
Jacob Ruijsdael, Gezicht op Haarlem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
570 En Ruijsdael pakt de wolken die nooit vergaan,
de stralen die verleden licht voor ons behielden.
Vanaf het hoge duin verbeeldde hij ons land,
verloren paradijs dat wij beschaafd vernielden.…
Dans Met mij Mee
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
677 Dans met mij mee
Op wolken van rozen.
Dans met mij mee,
Zoals in een sprookje van Grim.
Dans met mij mee met een blos die doet blozen.
Dans met mij mee
Zonder woorden de leegte in.
Dans met mij mee in de spiegeling van de ijspaleizen.
Dans met mij mee,
Draai met de kolken in de zee.
Draai met mij mee,
Pirouetten tot aan de morgen.…
Ik zal jou nooit vergeten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.076 Ik weet, jij zult ondanks alles nooit uit mijn leven gaan
niemand zal dit ooit kunnen verdrijven,
geen wolk, geen storm, nee zelfs geen orkaan
zolang ik jou, mijn zon, te zien zal krijgen!…
Horizon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
540 Het is misschien vijf dromen verderop
dat land waar jij verdwijnt in jouw dans
en veel tijd om te schrijven heb ik niet
maar ik vertel je over muziek
over het voedsel van mijn volk
er is geen tijd om na te denken
jij staat daar waar mijn wereld eindigt
en zwaait er naar de wolken
met niets anders om over te peinzen
dan de afscheidsbrief…
Opperdepop
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.087 Met spuitbussen op de wolken schrijven. En dan de liefde
bedrijven. Tot we niet meer kunnen. Geen paniek.
Morgen is het donderdag. Je weet het niet.
Je weet nooit hoe dat zal zijn.
----------------------------------
uit: 'Dat ben jij toch', 2013.…
Arcanum XVIII De Maan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 in het holst van de nacht
drijft een bootje stuurloos
stroomafwaarts
naar het onzekere onbekende
als maanstralen priemen
door een gat tussen de wolken
verbleekt de nacht
tot onwezenlijkheid
want maneschijn is schijn
weerspiegeling
die terugkaatst op het zwarte water
op de linkeroever blaffen honden
op de rechter huilen wolven…