3326 resultaten.
aarde (elfje)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.116 oker
dalende zon
in Afrikaanse woestijn
giraffen zoeken de horizon
magisch…
orangje
hartenkreet
1.6 met 19 stemmen
3.125 orangje
elke dag
maar wel 's avonds
in de mooie horizon
lang…
Vleugels ( R. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 Van jou krijg ik vleugels
dan vlieg ik verder dan ver
verder dan de horizon
ik wou, dat je voor altijd in me kon.…
vertrouwen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.194 De nachten dwalen
in een donker paradijs,
als dan het zwart
zijn gloed verliest,
is daar het onbestemde grijs,
treurend aan de horizon.
De nevel gaat niet weg,
ze ligt omsloten
in een waas van ijle lucht
die nu en dan weer vlucht
naar stil verlangen
van horizon tot horizon.…
de zee kleurt
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.557 de wind jaagt
over de golven
omlijst hen met
bleekwit schuim
aan de horizon
kleurt de avond
jouw dode masker
nacht vervaagt de zee
laat branding
hoorbaar breken
herhalend ritme
van stromen eeuwenoud
daglicht onttrekt de zee
aan het duister
aan de horizon
kleurt de ochtend
vaag herinnering…
De pijn van het achterlaten ( Voor: oom San )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.485 Als ik dan toch, kon,
mocht verliezen,
was het, te kiezen, om te laten,
datgene wat niet kon baten.
Als ik kon bepalen, waar wat te halen,
bij de sjamaan...
die de vredespijp goed rookt.
Wanneer ik, mijn lot erin bestond,
een dieper doel bloot te leggen:
met mensen die zeggen,
waar het in het leven op stond.…
Vervaging in gedachten
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
2.451 grijs is het blauw
van het zilvergrauw,
zoals het baren van trage
golven die nog gelaten
stranden al zijn dagen
als toen hij verlaten
zijn stappen bedacht
hij ze voet voor voet
in het zand bedrukt
achterlaat voor goed
enkel de herinnering
spoelt de sporen naast
het water dat achterblijft
tot de vloed zich haast
en alles weer vervaagt…
naar lijf en ziel
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
866 wat ik bemin
is wat ik achterlaat en wat een beetje
op eeuwigheid lijkt
dromen, vermoeide woorden,
de knuffelbeer van een kind
dat met waarheid
de leugen bestreed en de wereld
verzamelde onder het bed
dat het geen sprookjes waren
omdat de honger steeds luider schreeuwde
hoe dichterbij het lezen ook
de lakens vervuilde
van het…
Zonder emotie
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
1.890 Jou achterlatend,
alhoewel ik enige verbazing bespeur.
Zonder wrok
verlaat ik het huis,
te lang gedragen, te zwaar,
mijn eigen kruis.
Zonder haat,
terugblik op een onstuimige tijd,
was mezelf helemaal kwijt.
Uiteindelijk weer gevonden,
zal mij nooit meer laten verwonden.…
toen je nog jong was
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
503 wat nu nog doolhof is
voert naar ik vurig hoop
tenslotte naar jouw bron
want alles wat nog buitenkant
of overwonnen slechts bevochten
meeslepend of mislukt
als tweede huid nog bij je hoort
ja, dat zou je dan achterlaten
om weer te keren naar je dromen
de passies van weleer
toen je nog jong was en zo onervaren
weer naar die bron
waaruit…
éénrichtingsweg
netgedicht
2.1 met 17 stemmen
1.645 pijn is niet erg
pijn is pijn
dood is erg
en onomkeerbaar
dood is afscheid nemen
en weggaan
van alles wat je kent
naakt
een onbekende weg inslaan
alles achterlaten
uit je lichaam stappen
om dood te gaan
heb je vertrouwen nodig
je durven overgeven
aan vreemde armen
de weg terug vergeten…
Afscheid zonder woorden
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.346 Stemmen verstoppen zich
in de leegte van een afscheid dat niets achterlaat.
Muren blijven en deuren sluiten
als waren ze altijd gesloten geweest
en waar zelfs de leegte een schaduw
krijgt die voorgoed achterblijft.…
Poging tot evenwicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 Het donkere water
weerspiegelt wolkenflarden
in spiegelbeeld met pistool
nog richtingloos onbewogen
in haar ene hand
Onvervulde verlangens
zweven tussen willen en kunnen
wachtend om zich te uiten
in boosheid of verdriet
Tot het langzaam wordt gericht
een knal in echo’s weerkaatst
spiegelbeeld verrimpeld achterlatend
opgelucht op weg…
Moeders-ziel-alleen
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.847 Accepteren hoe ánderen het ervaren;
als een moeder
haar pubers "achterlaat",
op de plaats die hun thuis is
en zichzelf losweekt
uit hun dagelijks leven...
Mensen zouden eens voorzichtig
moeten kunnen kijken
in haar hart
of wat daarvan over is.…
Vergaan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
463 de kleur vervaagt dankzij
tegenlicht dat hem tegemoet treedt
een gedrongen gestalte dringt
zich op aan geest der tijd
volgezogen met levenselixer
vervolgt het figuur zijn weg
hem berooid achterlatend
reikend naar het schijnsel
dat zich laat overschaduwen
door duisternis waaraan
hij zich gewillig overgeeft
kust Moeder Aarde hem liefdevol…
Handen
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
879 Jouw hand
mijn hand
simpel twee handen samen
slechts
een stroompje
kabbelend om de rotsen langs de planten
omarmend, aftastend
koel van buiten
vurig in haar kern
haar afdruk achterlatend
die van drie jaar geleden
van drie maanden geleden
van over drie dagen
misschien…
Als stilte alles verscheurt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 Waar rumoer, herrie
Of, als je wilt, lawaai
Tot dagelijkse norm
Zijn geworden, daar
Voelt de mens zich
Pas ongemakkelijk
Als de absolute stilte
Is ingetreden -
Stilte die oorverdovend
Is, die de wereld die
Tot dan toe bestond
Lijkt te verscheuren
En de mens ongelukkig
Achterlaat die spijtig
Genoeg niet langer in
De herrie…
Het is zo stil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Het is zo stil
Dat we de rest wel horen
Maar ons er toch vooral aan storen
Het is zo stil, dat er geen dag voorbij gaat
Dat het geen verschil maakt,
Of de tijd alleen maar stilstaat
Of enkel rimpels achterlaat
En als het dan zo stil is dat het leven meer de dood is
Ik een tijd mis,
Waarin ik niet heb geleefd
Is er toch vooral…
Oma
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
2.403 doodstil water
In de verte komt het licht
Dan blijf je staan en lacht me toe
Ik neem je in mijn armen geef je een kus
Verder moet je echt alleen
Je draait je om en loopt stilletjes weg
Draait om zwaait nog een keer
En loopt weer verder naar het licht
Langzaam zie ik je verdwijnen
Je geeft me een allerlaatste groet
Als je wegstapt van de horizon…
wat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
88 wat als ik je vertel over het gras
de velden tot aan de horizon
dat jij niet dood was
alles opnieuw begon
zoals in het begin
toen ik dat nog niet wist
dat je daar weer loopt
zomaar ongevraagd
alsof het niks is
de balans hervonden
het ritme herpakt zoals
alleen wij samen konden…
Golflengte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
518 jij geeft mij de zinnen terug
in de lethargie van miscommunicatie
dwaal je verder zonder antwoorden
niet meer op dezelfde golflengte
de vage horizon blijft vaag.…
Aan zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
457 Laat tijd en ruimte door de vingers glippen,
Jaag de horizon, als een vogel zo vrij.
Trek sporen in het natte zand,
die de zee onherroepelijk doet verdwijnen,
als levenszorgen, de jouwe en ook de mijne.
Vloedlijn, levenslijn, volgen wij hand in hand.…
Brand !
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Bij Ulsda
kijken we achterom
een grijze rookkolom
bulkt omhoog
uit de horizon
boven zinderend land
door de wind uitgeveegd
in de vaag blauwe lucht
een akkerbrand ?
richting Winschoten, Pekela ?…
Wolkenbergen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 rijdend op de weg
zie ik
op elke horizon
torenende wolkenbergen
zo ver als ik kijken kon
ze liggen te wachten
ze zijn stil
houden hun regenbui in
raden mijn gedachten
vragen wat ik wil.…
Ochtenddroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 geen zon
vlak wit daglicht
dat me verplicht
alles te zien
te boren door de lagen
van wat daglicht
niet kan verdragen
een kevertje
balanceert op de horizon
nerven in de blaadjes
sprietjes van het gazon
doorzie de praatjes
sms-toetsen
op mijn telefoon
vervormen gewoon
wat ik wil zeggen
tot rare woorden
ik heb ze door
een meisje op tv…
Zielsverwant
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
526 Bij dageraad dobberend in violet
uitgesproken gevoelens in een lege fles
geleid door de deining aan de horizon
reist ons verhaal naar onbekend terrein
gesigneerd met een punt door laatste kus
vliegen wij gekleurd ongestoord uit ons cocon.…
De machinist
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
597 de machinist verveelt me
want hij vernauwt zijn blik
tot de sporen voor de trein
maar zelf ben ik meestal ook zo:
eens je teveel traagheid hebt opgeslorpt
kan je immers niet sneller
eens je horizon bepaald
kan je soms niet meer terug…
Vuur dat liefde heet
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
684 Achter een onbereikbare horizon,
wachten stormen op koude wind.
Altaarkaarsen op liefdesvuren.
Op slapende vulkanen.
Op Noorderlicht.
In mensen.
Pijn wakkert vuur nooit uit.
Liefde blijft in verwachting.
Altijd! Zie! Voel! Luister stil,
wanneer de waakvlam laait.
Zie! Wat waakt wordt vuur.
Vuur dat liefde heet.
Zie!…
Als stof in de wind
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
597 het nog heerlijk stil
ik kijk naar de lucht
en naar het morgenlicht
ik luister naar het bos
er groeit een gedicht
een gedicht over loslaten
en over eeuwigheid
over afscheid nemen
en leven in geleende tijd
ik leef in mijn later
mijn vroeger is voorbij
alleen herinneringen
wonen nog diep in mij
eens blaast de wind
me naar de horizon…
Helaas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
550 Die misschien dan toch ergens anders verborgen ligt dan in die onbekende verte aan de horizon,
beschreven in de eerste paar regels waarmee dit gedicht begon.…