1421 resultaten.
Soms
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
603 Huilen in stilte van de nacht
het was mijn innerlijke strijd
ik hield het goed verborgen
maar jij las het in mijn ogen.
Jouw liefde verdreef de pijn
gaf mijn leven weer kleur
zal het nooit vergeten maar
het heeft een plaatsje gekregen…
Icht
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
606 een open blik was gericht
op uiterlijk gewicht
ik verloor tijdelijk zicht
op een innerlijk gedicht
werd in een droom gelicht
waar zwaartekracht om niet is gezwicht
voor pronkend schaduwlicht:
ik raakte gaandeweg ontwricht
*
de dag stuurde een bericht,
“van ijdelheid wordt u beticht,
als verblind door een nakend wicht,
hervat derhalve…
Tot diep in de avond
gedicht
4.0 met 1 stemmen
8.886 Hun schril protest
versplintert het uurglas
van de nacht, geeft stem
aan de stomme wanhoop
van wie door innerlijk
tumult bezocht slapeloos
in het donker liggen.
--------------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 2011.…
Vast bezit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
560 mij in een cel
Met getralied venster
Uitziend op een blinde muur
Sla mijn handen in boeien
Sluit mijn voeten in een blok
En de deur met vele grendels
Gesel mijn lichaam met een stok
Maar nooit zal men mijn brein
Mijn gevoel en mijn denken
Kunnen vangen in een kooi
Hoe men ook van mij denkt
Mijn mening blijft altijd vrij
Want mijn innerlijk…
Wonderen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
425 Innerlijke stilte,
die ook in herrie woont.
Goed beschouwd zijn het wonderen.
Zoals een hond die blij blaffen kan.
Zoals vanzelfsprekende woorden
mensen raken kunnen.
Zoals druppels ritmisch druppelen
uit een oude kraan.…
Demonen uit mijn verleden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
16 Demonen uit mijn verleden
Bepalen mijn heden
Houden mij gevangen
In mijn innerlijke zelf
De stem van mijn lichaam
Klinkt vaag in de dichte mist
Een mist vol trauma’s
Opgebouwd, een leven lang
De zon zwak aan de einder
Lost de mist langzaam op
Ervaringen opnieuw beleven
Om te verwerken in mijzelf
Een gevecht dat ik wil winnen
Om te…
Zonnestralen verwarmen (niet)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
4 Zonnestralen verwarmen
Mijn gezicht en mijn lichaam
Een fysieke warmte, niet
Dieper dan mijn huid
Zonnestralen verwarmen niet
Mijn gevoelens en mijn ziel
Een mentale warmte, niet
Ontvankelijk door mijn gevoel
Een ieder om mij heen ziet
Mijn stralende uiterlijk
Een ieder om mij heen ziet niet
De innerlijke pijn die mij sloopt.…
EEN OGENBLIKJE GELUKKIG
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
779 Snij jezelf vannacht, klonk een stem
laat je bloed nu gerust maar stromen
Snij, maande haar innerlijk met klem
laat nu eindelijk wat vreugde komen
Snij jezelf, bevrijd je eindelijk even
zet de deur maar open voor je smart
Je wilt toch ook vreugde in je leven?…
Slaap mensen slaap
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
621 Alles wat wij dagelijks meemaken,
laat sporen achter in ons brein,
als stukjes die blijven zwerven.
Stukjes die rusteloos blijven zoeken,
totdat ze eindelijk worden ingepast.
Dat gebeurt terwijl wij rustig slapen.
Dat gebeurde terwijl ik sliep vannacht.
De slaap maakt stukken passend,
terwijl we wakend brokken maken.…
Laatste woord
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
395 Je zult dit lezen
als het te laat is,
wanneer ik al te ver weg ben.
Ik ben niet verdwenen.
Ik ben opgehouden
met proberen aanwezig te zijn.
De wereld merkt dat niet.
Dat is geen klacht.
Dat is hoe gewicht werkt
dat niemand wil dragen.
Deze woorden betekenen niets.
Ze markeren alleen
waar het misliep.
Ik ben geen herinnering
die warm…
senior neemt zich serieus
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.675 hoe blijft de senior
die zijn ogen graag
stevig de kost geeft
zijn blik laat dwalen
zonder enig fixeren
te innemend staren
of inhalig gebaren
naar schoonheid frivool
en luchtig gekleed
toch recht overeind
het leek de juiste tijd
mijn strategie terzake
nader praktisch te bepalen
door me te oriënteren
want al sta ik stil
ze tellen de…
Een man is maar een kleine man.
gedicht
2.8 met 208 stemmen
51.894 Een man is maar een kleine man.
Hij valt in slaap,
zijn mond valt open,
zijn dromen ontsnappen hem zonder spoor.
En 's ochtends niemand die zeggen kan
welke naam er op zijn lippen lag,
welk gezicht hij daarbij amper trekt.
Hij neemt zijn lege koffer en vertrekt.
Mensen zeggen naar zijn werk.
-------------------------------
uit: 'Apenjaren…
De breekbaarheid van vrijheid
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
493 Voor iemand die diep voelt
is het geen vanzelfsprekend bezit, maar een
innerlijk terrein dat telkens opnieuw bevochten wordt — door
trouw te blijven aan wat kwetsbaar is, zelfs als dat betekent dat je alleen blijft staan.…
Optillen in stilte
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
542 Zonlicht op water
stilte draagt mijn zachte hart
wortels diep in rust
Ik wandel door het
woud, waar het zonlicht teder danst
op waterrimpels, raak alleen wat zich openstelt — mijn
tere hart voelt stilte als een zachte stem die mij optilt nog vóór het woord.
In de adem tussen de
bomen vind ik rust, een stille kracht die
mijn ziel omhult…
Ik mag er zijn
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
324 Lichte adem zacht
fluistert in mijn innerlijk
ik mag er zijn, ook
De ochtend draagt haar
adem als een sluier van licht die de huid
teder omhult. Ik luister naar de trilling in de stilte van
het hart, waar elke nieuwe dag zich opent als een ongeschreven gedicht.
Zoals regen het dorstige
land liefdevol kust, laat ik adem stromen.…
Betekenisvol leven
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
360 Stil pad in het groen
een bank wacht op gedachten
het hart wijst de weg
Het leven strekt zich uit
in kleine momenten; ik voel de lichtheid
van intenties. Elke stap vraagt aandacht, een stille
overweging, waarbij betekenis zich opent als een bloem die langzaam bloeit.
Wat werkelijk telt ligt vaak
verscholen, tussen de drukte van doen en…
Liefdespad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
281 langzaam ontwaken
een ziel zonder leeftijd
een kind dat ontdekt
knisperende bladeren
doorbreken stille stilte
hier en nu
vogels zingen
anders luisteren
zacht, melodieus
levenslied, liefdeslied
dansen in een plas
neuriën als niemand luistert
verrijkt, bereikt
ommekeer
op een liefdespad
langzaam ontwaakt
de ziel van liefde
binnenin…
Sterker dan ooit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
223 voor wie moedig is
maar kwetsbaar mag zijn
voor wie zich zwak voelt
maar sterk is
voor wie vliegen wil
met gebroken vleugels
ze genezen
om hoger dan hoog te stijgen
om alles te overzien
om met diezelfde vleugels
jezelf te omarmen
je warm te houden
als er kou is
en je denkt dat je zwak bent
maar sterker dan ooit…
Verloren en Gevonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
289 Verloren dwaal ik rond,
mijn geest gegijzeld en gewond,
op zoek naar een morgen
waarin vreugde en deugd
uit hetzelfde vuur ontstaan.
Aan de rand van zelfgenoegzaamheid,
blind voor vergankelijkheid,
sta ik in een arena van schuld en spijt,
strijdend zonder publiek.
Mijn ogen worden canvas,
mijn gezicht marmer en glas.
Dromen vervlakken…
Thuiskomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
404 Een thuis heeft kamers die stilte ademen
met ramen die naar binnen kijken
en zon doorlaten waar het donker is
De woonkamer hoeft niets te bewijzen
Gedachten mogen rustig rondlopen
Gevoelens mogen zitten waar ze willen
De klok tikt oneindigheid
De kelder bewaart wat vergeten is
Op zolder ligt stof op de namen
Scheuren in muren kennen…
Het volstaat om lief te hebben
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
365 Zachte vlinderkus
de bloem buigt haar licht hoofdje
verder niets meer nu
De dag komt ongefilterd, in
felle kleuren, een stroom van indrukken
die niemand ziet. Ik vang de trilling van een ongezegd
verdriet, terwijl de wereld buiten onverschillig aan mij voorbijraast.
Mijn huid voelt dun, de muren
lijken verdwenen; elke blik en elk geluid…
De Kamers van Mijn Hart
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
288 Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels
langs mijn verhitte, rusteloze wangen
Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet,
en gekoesterd in stil verlangen
Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan
waar het hart totaal is verwrongen
Geschapen als een sculptuur van ijs en steen,
in duisternis bedwongen
Wanneer het kloppen…
De reiziger
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
544 Stil in mij beweegt
een reiziger zonder stappen
die toch doorgaat
Hoe ik beweeg door de dag,
door een onbekend landschap waar elke
indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige
wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt.
In mij lopen paden die zich
langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen
van herinnering die onder…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 Geen strijd van goed
of kwaad
maar lagen waarin
stilte staat
een schaduwvorm
een lege huid
een naam die langzaam
dooft van binnenuit
geen wolven in het
innerlijk veld
geen tanden door
verhalen geveld
slechts gestalten
zonder gezicht,
bijna mensen
in tegenlicht
de donkere kreeg
de meeste tijd
gevoed door zwijgen,
angst…
Als het licht dooft
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
189 Een brandend, fel lichtje,
In mijn kwetsbare hoofd.
Stralend op mijn gezichtje,
Dat langzaam dooft.
Als de vlam verdwijnt,
En de kille avond begint.
Dan is dat het eind,
Dat mij in stukken verslindt.…
Eindeloze stroom
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
414 Tussen lucht en meer
drijft een stilte zonder haast
licht ademt in mij
In de vroege stilte van
mijn gedachten wordt elke indruk
een lichte golf die door mij heen beweegt, een
trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt.
Als het licht verschuift
in mij wordt elke nuance groter dan
ze lijkt, een fluistering die…
Wat nog achterblijft
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
149 Donkerblauwe lucht
boven stille boomtoppen
nacht ademt zacht
Onder de brede
avondhemel waar het blauw
zich langzaam verdiept, valt de stilte in
mij open en ontvouwt mijn aandacht zich naar het licht.
In de koele laag
die zich tussen silhouetten
van bomen verzamelt, beweegt iets zachts
door mijn lichaam, een trilling zonder vraag of richting…
Nonstop
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
374 Nonstop
bruisen mijn gedachten door elkaar.
Geen controle.
Geen pauze.
Geen rust.
Een wereld in mijn hoofd
waar anderen in leven.
Maar niet ik.
Alsof iedereen zijn mening telt.
Behalve de mijne.
Mezelf altijd moeten bewijzen.
Wat moet die denken van mij?
Waarom zei ik dat?
Waarom keek die zo?
Piekeren.
Piekeren.
Piekeren.…
Ongeschreven
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
242 In het hart een stem
onhoorbaar, maar vol van kracht
waar liefde stil leeft
Er ligt een ongeschreven taal diep verscholen
in kamers waar het ritme eindelijk rust,
een zachte ademhaling na de zware storm
die alle twijfel langzaam uit het donker draagt.
Je zoekt naar woorden in de leegte,
maar wat zich niet laat noemen, blijft niet stil.…
Waar het licht de stilte raakt
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
22 Het licht schuift sidderend over het stille water,
een dunne schemering die de horizon losmaakt
en het zoute fluisteren van de branding wekt,
zonder dat een mens de stilte hoeft te verstoren.
De lucht rekt zich traag uit in blauw en zilvergrijs,
het open water ademt diep de koelte in
en draagt de dag op de rug van trillend schuim,
waar elk…