5650 resultaten.
op kindsbenen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.073 steeds meer en meer
schrijft ze de dingen aan elkaar
het onmiddellijke voorbij
weg van het donker
de oude dichteres
en al de rest
is te zwaar voor het
papier
haar taal gaat steeds trager
of ze zwijgt of legt liever
haar kinderen dingen in de mond
alsof haar herinneringen
stranden
in de vijver van haar jeugd
het echoot daar
als druppels…
- Alles wat jij bent -
netgedicht
4.5 met 50 stemmen
640 Stuit op grove taal van onwil
rem hard aan de kant,
slip sterk met mijn bruine open ogen
over mijn eigen gevoelsgrens
open gaapt voor mij een grote afgrond
achter harde wilde golven voel ik wand
doorvoed mijn hartje met het begin
van wat ik seconden lang stil herken,
ik begeer niet langer wat ik krijgen kon
en mijn luiheid toch weerhouden…
Afgesloten boek
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
555 is een goed teken
wanneer stilte de muze draagt
langs de lijnen van je smalle gezicht
tot aan je ruggegraat
ze stopt al het oude hartzeer onder de vloer
vergruist de molensteen van oude dingen
naar de zeebodem
(want hier wordt je zo moe van)
gelukkig, stilte ontspant op ogen en lippen
tussen taal en inspiratie
oud zeer laat ze los, voor…
Zilveren bladeren
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
633 vernieuwen
aan levende bomen
die bewegen
over en weer terug naar boven
dat bindt mijn gedachten
van wat ik zie
door middel van hun groei
schoonheid verspreid via de aarde
de plaats van kracht om witgroen te bloeien
als zilveren bladeren
in een tuinruimte vol leven
volkomen vrij
daar voel ik me thuis, waar ik ben
waar het leven is
zonder taal…
Dichter bij de bron
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
597 Een rimpeling in zachte ogen
waar het levenswater uit
zuivere liefde stroomt
Ze spreken een zelfde taal
als die van de waternimf die
aan de rand van mijn geheim woont
dat diep in het hart verscholen ligt
en alleen toegankelijk is
voor de zachtmoedigen en
voor de stille zielen
Hier ontspruit mijn oorsprong
de dans die het leven verbeeldt…
Moederweelde
poëzie
2.5 met 6 stemmen
1.195 O toen ik mijn kindeke droeg in mijn schoot,
Hoe groeide mijn hart zo reuzegroot
Als kon het de wereld bevatten
En de stralende goudene zonnebal
En de sterren, die flonkeren zonder tal
En de zilveren maan in de hemelhal
En de aarde met al haar schatten!…
De waakvlam in een zee van verdelgend vuur
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
531 Ogen turen onnavolgbaar
als zwijgende diepten
Sluimerend op de dag
schijnend in de nacht
vonkt een halfgod -geheimzinnig-
op het beslissend uur
Zijn silhouet wisselt elk moment van gedaante
om niet gekend te worden
Hij openbaart
creëert iets uit niets
schept nieuwe taal uit stille bronnen
slecht heilige huisjes
steen voor steen…
The lark ascending
gedicht
3.3 met 3 stemmen
14.948 zoekt het verdwijnen terug en waar
het verschijnen begon precies hier precies
in de rapsodische vlucht van de soloviool
heeft een man het in zijn goddelijke verstand stervens
koud, heb je het nu al koud, vraagt ze tiri
tsirrie, vanavond of bij slecht weer zitten
wij op een aardkluit of een hoeksteen gaan
onze voeten meebewegen nu is alle
taal…
Koor van ongehoorde waaibomen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.495 En nu we planken zijn
in deze vloer, horen ze
ons voor geen meter,
terwijl we bij de minste
beroering vervaarlijk
kraken en zij tijdens
koken of woorden tal
van voeten verplaatsen.…
Op een huid van Indisch goud
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 over het doodgeboren kind, lang geleden
Moeder borduurt - half blind – haar littekens,
op een huid van Indisch goud
Vader bouwt zijn onzichtbare Bersiap
met een ondoordringbaar doodzwijgen
Hij drinkt zijn verdriet van harde tranen
verslikt zich en barst
Hun oudste dochter is reeds het huis ontvlucht
Bekleed haar ‘ vrijheid ‘ met taal…
MYCENE
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
678 Het is een eigen vondst
Agamemnons gouden masker
waarin ik Ensor zie
gij erkent hem niet als nazaat
van uw vergane macht
waar leeuwen brullen mijn gelijk
reeds eeuwen later na uw sterven
ontstond hij in het nieuwe land
waar men hun taal verdeelde
zwakker dan uw stenen poort
doch o zo schoon van stem
zij overtreft nu Klytaimnestra
zo…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Verandering.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
661 Jouw lach, woorden, het verhaal,
de taal gesproken en geschreven.
Anders is de wijze van spreken,
betekenis, de geschiedenis, de
ontwikkeling van een kind.
Alles wat elkaar uitéén drijft en
verbindt.
Anders is de stemming, de tram in
de stad en het lesrooster op school.…
Uitgeblust
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
529 In het blanco spreken
vormt zich een stilte van on-uitgesproken taal,
waardoor in reflectie
de mooiste droom-ver-halen verschijnen
die aan een nog ongekende illusie
vorm gaan geven
uitgroeiend tot een nog onbekende bloem.…
Tanend licht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
508 In de aanrollende golven
van de winter, tot in het holst
van elk gedicht, ben ik er letterlijk
door bedolven,
meegezogen de doordraaiende
wiel van het tanend licht,
gezwicht
voor het enige wapen dat mij
kan verslaan
doormiddel van de taal zelf.…
't Begon zo goed
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.985 Integendeel, als schoon kleinood
bied ik u dit keer zoeter taal.
Vol blijdschap zing ik in dit lied
hoe 't vrolijk straaltje zonneschijn
reeds met dit middelste kwatrijn
verdwijnt in 't nevelig verschiet.
Waar is 't gebleven? jammert u.
Achter een wolk? Hoe moet dat nu?
Of smolt dat zonnestraaltje soms?…
Het is nog te vroeg.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
479 Ze verbreken de dromen met
zwaaien van hun kraaienvleugels
sissend in hun taal door vooruit
gestoken snavels van geel kraakbeen
Geen eenling die vredig liggen gaat in
het nachtelijke blauwzwart van een weiland
de zwerm zoekt hun heiland van de slaap
wat nog donkerder wordt in het maanlicht
van vervoering, het vriest, het kraakt onder…
Mijn ondeelbare deel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers en door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritmisch
in taal en woord verstijfd in een
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het doen laten een constante druk
van wurging als ik binnen kom.…
De bel ging, wij dachten aan een bommelding
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.682 De bel ging, wij dachten aan een bommelding
maar kregen een rondleiding in alle talen
van een rolstoeldame. Elegant wielde ze
de zalen door, de haren zwiepten
alle kanten op terwijl ze over Jacob
en diens ladder sprak. Balanceerde,
naar ons even later bleek.…
Diffuse?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
389 Zelf sta ik op de rand
van een innerlijke beschaving
verklaart zich het onwrikbare
van deze telg, hierin zijn de
melancholieke glitters
niet weg te denken,
verstrooiing heeft zich in
formule van de taal vastgelegd,
Het zwijgt, maakt stil,
de duisternis wordt diffuse
en is mij kwijt, ik zie de schaduw
die met zijn ego vecht en bedriegt…
Waarover zal ik spreken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Zal ik spreken
over tijdseenheden:
uren, dagen, weken,
maanden, o jaren wel,
gevuld met onbegrepen zinnen,
met raaskal, oorlogstrommels,
met slachtoffers zonder tal.…
is wit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
589 waar ik een bestand open verschijnen letters te groot voor het oog
ik leef in een wereld van taal waarin de ene zin de volgende breekt
het beeld wordt gevormd door de loze elementen tatata en tititi
de context is wit, is achtergrond, is mijn blik, ben ik zelf
waar ik een document open word ik van belang voor het bestaan
ik bewoon een wereld…
Zwijgend landschap
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Het landschap lijkt te zwijgen
over de stilte van jouw dood
maar in alles is vergankelijkheid
te voelen en te proeven
onze vriendschap
die door niemand werd herkend
zal nog jaren in mijn heimwee
woelen door mijn dromen
de taal die jij mij leerde
woorden van beminnen
in herfst onder hemel uitgeschreven
blijft geestverruimend tijdens mijn…
Een nieuwe stilte ?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
521 het “zijn”, feilbaarheid
gedoopt in stromen van inkt,
bevaren door gekozen muzen
die daarin verdronken
onweerlegbaar toont de tijd
zijn ware aard de essentie,
in het alles of het niets, de zingeving
bewaart in oude en nieuwe dromen
tot de dood ons de maat neemt
waarop men zich blind op staart,
verlegd het de wegen
van de taal…
Het ondeelbare deel?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 Ten laatste raakte ik verzeild
in afgesloten ruimten en buiten
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot, de geest te nauw, ritmisch in
taal en goederen vergrijsd in een roman,
de plaats verkrampt in het scharlaken
rood met alleen de tijd als onderkomen,
het doen te laten als constante druk van
zwaartekracht…
Jaren later
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.500 Omdat ik nooit één vers verzonnen heb
dat zich om jouw schouders leggen liet
als een warme arm of als een sjaal,
maar je pover in mijn taal onthaalde,
waar het altijd tochtig was,
omdat ik door de eerzucht werd verteerd
om 't plechtige verdriet van dikke kinderen
of 't sjofele gesjacher van een meisjeslijf
te spellen met een overspel van…
Zuinige Zeeuw
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
517 Reve en Hermans wist hij wel
met egards binnen te halen,
hij gaf ze drank en lellebel,
bewierookte hen in alle talen.
Met zijn pseudoniem RJ Peskens
schreef hij puntgave boeken,
en met zijn volgezopen pens
bleef hij naar toppers zoeken.…
In krankte.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
830 Maar van de vogels altemaal
Zingt wel het teerst de Nachtegaal:
En, als ik krank en peinzend dwaal,
Roept hij mij toe, in zoete taal:
'Wel-op, mijn kranke vriend, wees blij,
Daar is het zoele Jaargetij! -
Ook in Uw ziel is melodij:
Och! 'k bid-je, spiegel u aan Mij!…
Romantikuss
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
649 Geen beeld of klank, eng ook beangstigend zielig, ledigheid
Tal van jaren waren we net een paar handschoenen, twee-eenheid.
Mijn Engeltje, ik ben niets zonder jou, diepe rouw
Pijntjes, verdrietjes blijven binnensmonds, zo trouw.…
LIBERA NOS, DOMINE!
poëzie
4.8 met 5 stemmen
2.205 Ik dierf niet vragen wie hij was
En hij gaf teken noch taal;
En ik noodde hem niet, maar hij zat aan
Naast mij aan 't avondmaal.
Mijn lippen trilden en in mijn hart
Laaide hittige haat;
Maar hij glimlachte en hief tot mij
Zijn bitterschoon gelaat.
En 'k sprak en zei: Ik ken u niet!
Wat, aan mijn haard, zoekt gij?…