9414 resultaten.
Liefdesklimaat
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
971 eens stuwden zij ons voort naar later
op golven van genot en hoop
maar weerstand brak hun vloeien
in een verkillende samenloop
nu zijn de woelige woorden van jouw hart
verstard als moleculen in bevroren water
ik ril alsof – in enkel tule
de kou ervan mij ijzig vat
en hunker eens temeer
naar het vertrouwde geklater
van jouw bruisende…
De Lotus en de roos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
676 Door de wind gestuwd,
schaatsen pluizen
over gestold water.
Ochtendzon zaait,
de lotus komt op
tussen vroege rozen.…
Vluchtend zand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 Geen goudkleurige akkers
met bloemgele korenaren
maar diepgebogen spijt
toen ’t spreken mij nog toebehoorde
in talen wereldwijds
het gezucht van falende duinen
en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos
de afstanden schiep werpt nu
stroken nevels met aan de randen
het stoffige vluchtend zand
zelfs het water krijt strepen
aan de horizon en…
Ilusie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
436 Met water op mijn huid
ontwaak ik in een vlammenzee
hoofdpijn zonder zorgen
je lijkt zo dichtbij.…
Mijn tante
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.175 't Is echt geen gewone kat,
zij springt zomaar pardoes,
omdat zij houdt van water,
bij tante in het bad.
Mijn tante lust ook heel graag wijn,
zij drinkt zichzelf ladderzat.
Een fles en enkele glazen later
zitten ze alle drie heel fijn
gezellig samen in het bad,
mijn tante, haar poes en de kater.…
Papieren bootjes
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
891 kinderkopjes onder mijn voeten
mossig omkaderd in het zand
glazen ogen ruimen mijn blikveld
in de verte dampt het grazig land
groene golven deinen langs water
van een kroosrijke poldersloot
mijn oren vangen gesnater
de honger van een snoek is groot
daar, waar herinneringen spelen
met pluizen van een paardenbloem
en ik papieren bootjes…
Bloedbaan
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
503 Aanschouw het geluid van stilte
en de geur van zwaartekracht, als
druppel leven uiteenspat op een
espenblad als ragfijne nerven mist,
de scherven worden opgedragen
als bloedbaan in een bladerdak,
waarlangs geen water is vermorst,
in toegewezen grond, waar de
moederkorst hem wacht, brak in
tot de natuurlijke schoot, de
toegang tot de…
over alles wat ik heb gehoord
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
1.147 ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend
ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar
of tot zee verwend
blind voor minder
en de dagen door het blote tij
zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water
het geschreeuw nog maar net voorbij
ik zei onder donkere daken…
Watersnood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
995 Ik drink water naar zee
pleng en plons tranen
blus de branding bloot.
Werp zand in de golven
schuim al mijn kragen af.
De horizon is geen dorst
die ik zal kunnen lessen.
Strooi alle krachten murw
mok en mors scheutig energie
laai dan de laatste vuren op.
Ik zwem dit lijf aan flarden
steeds dieper het leven in.…
Zomeravond- verlangen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
596 De oranje gloed achter de bomen
kondigt de avond aan
door geruisloos zachte schemer
is geen donker of licht
Witte zwanen statig
vergrijzen in het niets
het water met lange stroom
vloeit naar de einder
De kelken dichten hun hart
wat blijft is de geur
stemmend geroezemoes
verstomt, de stilte valt
de schakering regenboog
tinten, als…
Lief
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
655 venster danst
spreekt hij met tere kleuren
de tinten sterven uit op het einde van zijn zinnen
lichte lettergrepen als zangerige toverspreuken
de rustgevende klanken voelen aan
als een zachte warme knuffeldeken
ze voeden mijn honger naar tederheid
woorden zo dun zo breekbaar zo vluchtig
als meeuwensporen op het strand
zo meegesleurd door water…
Een brug te ver
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.087 en ik sta daar maar
verloren
kijkend over het water
en weet het zeker
dit komt nooit meer goed
maar toch zal ik ooit weer glimlachen
weer geloven in de liefde
weer vertrouwen in de toekomst krijgen
hoopvol zijn
maar nu nog niet
zelfs de wind biedt nu geen troost
zacht fluister ik wat namen
en de lenteregen legt een rouwsluier
over…
O Gij, in weedom neergebogen
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.225 Het water, in 't metaal bevroren,
Splijt wel het zwaarst kanon vaneen,
Waar 't vloeien kon, is niets geleên:
Zo breekt hem, die zijn leed wou smoren,
Het hart door opgekropt geween.
1879…
zoals stenen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
527 liet ik gedachten keilen over water, het was vuil
maar
de oppervlakte schoon
ze droeg er lelies die hun onschuld bloeiden, rijker
door de vroege zon; het klaarde op
en overal liep leven
kleine vogels zochten tussen blad en boom
ze zongen dat de dag er was
en ook
dat alle zomers nu nog geuren
in mijn slaap
slechts een enkele…
Parelmoer.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
612 Kijk, het water ademen waarvan we
zijn gemaakt, nog aarzelen onze lippen,
eens zullen we elkaar drinken, maar
misschien zijn we morgen al te oud.…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
geschenk
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
560 met de rechterhand
schreef hij zijn verzen, angstvallig
de toekomst vermijdend
alsof
lijnen voorspelbaar waren
de linker bleef gesloten
voor de wind die met de bomen mee
langs het water huilde
herhaaldelijk onderstreepte hij
tot het punt waar een ouder wordende horizon
de regen wilde opvangen:
“als een zon breekt
tel ik de bloemblaadjes…
In de gulle wind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
515 heb je me gelezen
geprezen en mij ter
schrift gesteld
me bewaarheid in
vloeiend inkt dat
mijn woorden
onbetwist als zijden
rozen die in ’t water gelegd
zich drinken aan de hand
van de naaister, ik had
gekozen voor ’t steriele
onderlaken, maar jij verpoost
liever in de gulle wind
waarvan jij denkt te kunnen leven
ga maar mijn trouwe…
Mijn weg
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
816 je trok strepen door mijn lucht
ik zag het met ogen dicht
heerlijk dobberend in vogelvlucht
herkende ik jouw gezicht
wanneer de tijd rijp is
laat mij dan uit drijven gaan
geleid door water gelijk een vis
op eigen wijze deze weg inslaan
zodat ik jouw gelaat weer vinden kan
mij mag voegen bij al degenen
die in mijn hart wonen maar allang…
Waar toch.
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
862 Waar toch zijn de tijden
dat jij sprak over liefde,
waar is de tijd
dat wij wateren doorkliefden?
Toen wij samen spraken
over alles, vooral over ons,
toen wij samen
leefden zonder 'n enkele frons.
Waar is die tijd dat wij samen
uitdaagden het lieve leven,
toen het ons niets
kostte elkaar liefde te geven.…
familie
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
772 en zie
daar zijn we weer tezamen
om de afstand af te leggen
met een steeds zwijgzamere verbeelding
misschien zullen we weer vertrekken
en verder leven
achter het gebarsten raam
van de stamboom
het schateren hebben we immers
achtergelaten in kinderlijven, geen kus meer
die nog vruchten schudt
uit het koele water dat tussen ogen…
Koude schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Een maagdelijk witte nacht
geschilderd door van Gogh
met duizenden stippen
in reflecterende verf
geluiden dempen hoorbaar zacht
en in de verte bast een hond
wind streelt het dorre hout
langs contouren van boerenerf
van zilver schijnt de grond
in licht van wassende maan
die glans gaat in verstijfde water door
alsof alle leven stil blijft…
Woorden die kruisen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
615 van wat ik schrijf zijn woorden
die telkens haken, die zich kruisen
met waangedachten en
nooit gedane zaken
er is telkens een bevreemding
een tegenlicht in de zoete smaak
van liefde, niets kan bestaan zonder
een offensief van medeplichtigen
mijn woorden zijn als bruisend water,
prikkelend en onbestendig
misvattingen, zoveel als er sterren…
sfeerstad
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
548 er hurken huizen langs de dijk
iets verder richten spitsen
torenhoog en blauw, de wolkeloze hemel
een skyline
tussen toen en nu
daken kaatsen terug
water reflecteert de grote bocht
nog mooier, nu er spiegelramen
zacht ontwaken
in de intocht van de morgen
zorgen dwalen weg
wandelen vergaat met uitzicht langs
de winkelstraat
die noordelijk…
Sieraad van welsprekendheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
521 toch zijn ze er
de kleine klompjes erts
die ik probeer te zeven
uit jouw woordenvloed
jij hebt ze meegekregen
maar de snelle stroom
slijt kanten af maakt
water ondoorzichtig
ik heb ze tot een sieraad
van welsprekendheid gegoten
vloeiend blinken zinnen
in een schitterend juweel
de strofen strelen ieders oor
in ritme en balans
wat…
emailleren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
500 nu nog in het vage later
kabbelt water zachtjes naar de kant
het boerenland belooft weer groen
met rijpe boterbloemen
als bijen vrij de lucht bevolken
krijgt mijn zomerdag weer kleur
mijn neus bevat de geur
van roze zomerwolken
en de open deur tot alles wat we
warmer noemen
ik voel me thans de emailleur
die al het goud slechts mag…
leer me dan zwemmen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
578 op het gladde ijs
schaatst het leven
elk water heeft zijn afloop
tussen hoogte/laagte
wat zal het worden?…
schaduwpijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.124 vlieg
verkleeft in haar web
en langzaam maar zeker
vermorzelt
met haar kaken
zoals de schaduw
het lichaam achtervolgt
en in tegenlicht
uitvergroot
zo kruipt pijn
onder huid en leden
onvoorspelbaar
hardnekkig
geen pil noch spuit
sterk genoeg
om haar te verdrijven
alleen meegaan
niet tegenspartelen
als drijvend op woelig water…
OUD ZEER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Hoog spatte het water op
Twee vuisten sloegen in
Op elkaars weerspiegeling
Twee monden verweten
Twee ogen uitten smart om
Wat men elkaar voorhield
Zonder dat ze het beseften
Was hij haar, zij hem
Reflecties gingen aan scherven
Zelf gesneden beelden braken
Harde taal ging aan diggelen
Man en vrouw weken uiteen
Om elk een mozaïek…
wakende rust
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
574 ik spreek zoals angst
niet is te rijmen en volle wolken
mijn bestaan dreigen te overvallen; de dagen
zijn de psalmen uit een onware bijbel
trots is als water zonder zichtbaarheid
ergens waakt de rust en stilt
mijn honger naar driftige lusten
het leven raakt het vuur en omhelst
het gevoel in een diffuus ogend licht
gelaten zegent het gemoed…