5363 resultaten.
Ze bloeien nog
gedicht
4.0 met 27 stemmen
34.309 O Heer, vergeef mij, dat ik zoveel jaren
Uw aarde liefgehad heb en Uw zon,
Uw vogels en Uw bloemen en Uw blaren
En nooit Uw liefde daaruit leren kon.
De grote zee en alle wijde wegen
ontstuimig heb bemind; alleen het lied
van wolk en wind, en zonneschijn en regen
heb aangebeden, maar Uw liefde niet.…
Herdenking.
poëzie
3.4 met 35 stemmen
5.039 't Werd stiller; 't groen liet af van droppen;
Geen vogel zwierf meer om;
De dauw trok langs de heuveltoppen,
Waar achter 't westen glom;
Daar zong de Mei zijn avondlied!
Wij hoorden 't, en wij spraken niet.
Ik zag haar aan, en, diep bewogen,
Smolt ziel met ziel in een.…
meeuwbericht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
962 lang staarde ik uit over de onstuimige zee
de wind nam moeiteloos mijn zorgen mee
het repeterende ritme van eb en vloed
werkte heel rustgevend op mijn gemoed
intuïtief luisterde ik naar mijn gevoel
mijn ogen zochten telkens hetzelfde doel
daarginds aan het einde van water en lucht
zag ik donkere strepen van vogels in hun vlucht
mijn gedachten…
De bosduif
poëzie
3.2 met 11 stemmen
2.738 Der vogelen wildzang zij zo blij
Als ooit, ik word niet blij
Alleen uw koe-koe-roe-roe-roe
O, dat gevalt mijn hart.
----------------
gaaike: gade…
verboden liefde
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.893 Buiten hoor ik een vogel, die klagend zingt.
Maar hier heerst rust,
Onmetelijke vrede
Ik kijk naar jou en proef opnieuw
De zoete smaak van mede.
Ik druk me zacht tegen je aan.
Ben ik een dief?
Fluisterende gedachten
"ik heb je zo lief"
En warme lichamen zoeken traag
Elkanders vorm.…
Kinderkersttijd
netgedicht
4.1 met 36 stemmen
3.152 werd
en vlak voor kerst werd dan de boom
door mijn vader opgezet
die kerstboom stond bij ons in huis
vlakbij de warme haard
heel stevig op een houten kruis
mam schonk chocola met koek erbij
en na dit jaarlijks ritueel
gaf zij de huishoudtrap aan mij
en dozen vol met kerstversiering
glinsterend en o zo veel
werden dan mijn deel
de vogel…
Saudade
poëzie
4.3 met 21 stemmen
6.058 Ik heb zoveel herinneringen,
Als blaadren ritslen aan de bomen,
Als rieten ruisen bij de stromen,
Als vogels het azuur inzingen,
Als lied, geruis en ritselingen:
Zoveel en vormlozer dan dromen.…
Tegemoet
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
939 Als ik een vogel zou zijn
vloog ik jou tegemoet
nam je onder mijn vleugels
en deelde het luchtruim met jou.
Als ik een roofdier zou zijn
sloop ik je tegemoet en sloeg
opeens een poot om jou heen
en deelde het oerwoud met jou.
Als ik een rund zou zijn
loeide ik jou tegemoet
sloeg een staart om jou heen
en deelde de weide met jou.…
fantasia pax
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
706 vogels in hun nesten slapen
- met opgewaaide kraagjes -
een vloeipapieren slaap.…
Jij en ik - de dood - en alles daar tussenin
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
1.429 je elke dag opnieuw
toch zie ik je overal en altijd
jouw blik raakt me meer
veel meer dan zoveel woorden
jij bent zo mooi dat je er
overal wel de echo van zou willen zien
jouw lichaam was als de mal
waarin het mijne zich sloot
als het heelal al een hart heeft
wist ik dat het van jou was
daarna, de stilte is overdonderend
een vogel…
Droom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.156 van geluk overweldigt me
met een warme hand streel je heel zacht mijn wang
ik wil zeggen dat ik van je hou
maar je legt je vinger op mijn lippen en kust me opnieuw
ik draai me op mijn rug en sluit mijn ogen
ik zie jouw gezicht en mijn gedachten slaan op hol
het is als een droom zo warm, zo fijn
ik open mijn ogen en zie dat de zon opkomt
vogels…
Los in het Amstelpark
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
648 Je moest er bij hangen
om mee te wapperen
te kunnen meepraten later
als ze je gedicht
met zorg en knijpers
weer van de waslijn
hadden ingehaald
Nog leuker
zittend in het gras
de mens naar je toe kijken
om te gallen en te strijken
Ik zei meneer mevrouw
jongelui wat wil u horen
liefde vogels bloemen
bijen die liefde zoemen
vrijen…
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 Vallende vogel, scheur in de schedel. Ach
al het aangetrapte, al het bezworene.
Al het vergetene. Verbeten was je het grind.
Je schuurt de zerken met je laatste tranen. Alfonsina
gaat naar Tarragona: Adieu, adieu. Je harkt het pad aan
naar het noorden, begiet de bomen in een kring
en kijkt omhoog, niet achterom.…
Voor jou
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
2.461 De zon schijnt blij door het raam
En haar straal streelt heel zachtjes de bank
Verwarmen, verlichten van binnen
Gevoel van berusting en dank
Gevoel van intens dat beleven
Waarvan ik ontzettend veel hou:
Eén zonnestraal, toch zo gewoon, maar
Heel eventjes denk ik aan jou
Een vogel vliegt hoog in de lucht
En draait boven het bos even rond…
zonneleen 14 en 15
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.137 vrijdag 14 december 2001
gedachtenis van san juan de la cruz 1
zonneleen 14
passer solitarius
(een kleine eenzame vogel)
hij zoekt mij om den brode en nu pas
zie ik die grijze kap de vleugjes wit
en hoe de veren mahonie glanzen
na onze sobere communie hipt hij
het schrijftafeltje af en vliegt
naar de hoge boog van walvisbeen
daar…
Hoe zal ik u toch noemen!
poëzie
3.7 met 10 stemmen
2.304 Wanneer gij in het kruid verscholen,
waar vogelen vol liefde in dolen,
een liêken zingt zo engelachtig,
zo los, zo fijn en toch zo krachtig,
dat mijne ziel begint te springen
en niets haar vreugde kan bedwingen:
Hoe zal ik u toch noemen?
Hoe zal ik u toch noemen?…
Gustav Mahler
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
865 Op de altijd stille Karel Lotsylaan
kon men zich arcadisch verstaan
verwijlend wandelen bij Beethoven's genie
luist'ren als naar zijn Pastorale Symphonie
vogels krekels klonken in alle toonaarden
Vanwege sportavies aan de bezetter
besloot de Gemeenteraad tot herdoop
Gustav Mahler gaf hier nu zijn naam
nimmer bevroedend als toonzetter
in…
en de ontmoeting vind plaats
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
717 Door de zuigende rode lichten
op de wolkenkrabbers, omhelsd
speelden we met de schaduwen
van hoge bomen van Yoyogi park
en we dansten als vogels
roken het ontstaan van de lente en
werden weer mens.
II.
Zoals de metro golfden we
ritmisch op het lawaai van bewogen lucht.…
Hysteria
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
714 Hij blijft alleen achter
niet alleen
zoals in een rij onmondige lotgenoten
rood aangelopen van schaamte en kou
daar staan ze voor uitgekleed, te kijk,
voor schut,
maar vooral als in een bos
waar elke andere boom onvindbaar is
en je uitgestorte grimas eindeloos
weergalmt op eeuwenoude doofheid
en dat je dan merkt
dat de laatste vogel…
Leidens Ontzet 3 October 1574
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
988 stad
standvastig op haar zware pad
in aangezicht van honger en de pest
massale sterfte en valse glippers
die de vuige spanjolen berichtten
dat Leiden stond op zwichten
Valdez briefde als belegeraar
wees zeker dat ik de bevolking spaar
dus opent nu maar snel de poort
de stad zond stoer het antwoord
“De vooglaar, op bedriegen uit,
den vogel…
Meer van Geluk
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
936 water zou de pot verteren
en de zon zou er van zuigen
op haar uitgebrande dag
toen hij een laatste maal zijn gang nog ging
langs witgestilde meren
en besefte dat volledigheid
de dood was die hij zag
Want de koningen verloren
er hun rijk om te regeren
en de kardinaal verkeerde
met de duivel naderhand
ook de dolende bleef dolen
als een vogel…
Uitgevaren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.288 meegenomen
op een wereldzee van dromen
die je koesterde zolang je
naar me zwaaide met je hand
omdat jij zo graag wilde leren
van dat wat jij hier ontbeerde
en niet vinden kon in dit
door jou en Hem verlaten land
Dit land waar wij gelukkig waren
in ons eeuwig navelstaren
was het land dat je in vrijheid
als een kind hebt liefgehad
om alle vogels…
Kom op met uw boodschap
gedicht
2.3 met 32 stemmen
15.581 't Is jammer nu dat het zo regent en vies is
de vuilnis daarbuiten de roestige fiets
maar spoedig verwacht ik weer vogels uit Ghana
ondergronds stroomt al het sap voor de bomen,
't is schijn slechts die winter ik weet wel
het echte is bezig maar wacht nog op later
opdat het vervuld wordt zoals het bedoeld is
er komt nog iets groots wonderbaarlijks…
Muziek
poëzie
3.7 met 11 stemmen
4.327 Als 't avond is, avond aan 't strand en de zee,
En de nacht weekt mij af van de schamele aarde,
En bevleugelt mijn ziel als een donkere vogel,
Dan wil ik grijpe' al de sterre' en de stede' en de golven,
En dan luidt mijn lijf als een klok op de duinen,
En dan wil ik leven en kussen en zingen en zingen -
En dan gilt door mijn hart
Een wilde…
winterhaiku
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
620 ook in de winter pikt ie
bij het leven
winterwit de kust
en een vogel in het donker
neemt mij de maat
in stukken
smeltend als sneeuw voor de zon
de grote pop
op de breuklijn
breken blinde krachten door
wie ziet nog toe?…
Het bomenhuwelijk
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
756 stille getuigen
bomen zwijgen over ons huwelijk
terwijl wij niet zwijgen over de bomen
want wij zijn natuurkinderen
volwassenen met zwerversbloed
wij zwerven langs oevers van rivieren
hoe zou ik zijn als eik vraag je
maar ik voel me meer een eikel
hoe zou jij zijn als es vraag ik
maar je voelt je meer een bespit
hoe voelen de vogels…
afwezig op de curve van wellevendheid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.022 fictieve glas en wat hersenplaten
die zich buitenaards wanen
het strekt zich in de genoeglijkheid
van mijn schoot en het uitwikkelen van repen
chocolade in Hollywoodverpakking
het forum het plat
het platform van verhalen
met het hoofd, het hoofd dat halfrond is
de heilige eenledigheid in tweeërlei dimensie
op de buis spelen sprekende vogels…
Een goede morgen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
569 In gedachten neem ik me zoveel voor
zo gaat dat iedere nieuwe morgen
maar bij het openen van het raam
stroomt frisse lentelucht binnen
en dan zijn er dromen
die worden aangedragen
dan is het of het fluisteren van de wind
me zoveel beloftes doet
ik zie de bomen bloesemen
de vogels vliegen met twijgjes
in hun bekjes, anderen zingen lokkend…
Oud hart, dat niet bemind en heeft
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.327 Maar elke vogel at uw brood
die, kloeg geen enkele u zijn nood,
't genoot tot op de laatste korste;
en gij, die geen beloning zocht,
wist dat gij niet begeren mocht
de min die klopt in mensen-borsten,
oud hart, dat niet bemind en heeft
dan als een bedelaar, die geeft
om eigen armoe te vergeten;
en voelt, ter laatste rust gestrekt…
Emotiesurvival
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
600 De vogels tsjilpen vriendelijk.
Ik ben blij.
Het begin van mijn tocht.
Het gaat heel goed.
De wind juicht me toe.
Ik ben trots.
Ik ga verder met mijn tocht.
Bijna val ik.
De diepte staart me aan.
Ik ben bang.
Zo gaat mijn tocht.
Gewoon doorgaan.
De eindstreep houd me bezig.
Ik ben moedig.
Mijn tocht gaat door.…