7704 resultaten.
wintertelg
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
589 zal lente koude verjagen
zwarte knopen lichter maken
metaforen in vraag stellen
weer en steeds
wanneer transparante rozen
onverteerbaar
illusies bouwen op een horizon
zoals het meisje
dat met roze plastic emmertjes
een vochtig huis naar zich toe praat
verdorde bloemen plukt
uit lijf en leden
kringsgewijs
lintjes knoopt rond…
Blijf bij me
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
552 een ballon
herhalingen in het doolhof van bestaan
zoekend naar de allemooiste dagen
ik vond ze waar ik het niet verwachtte
terwijl ik verstrikt was in mijn eigen vragen
maar die dingen lijken niet meer belangrijk
wanneer mijn adem gelijk loopt met die van jou
en er is geen betere manier om dit te zeggen
dan met de geborgenheid van inkt, zwart…
Slapende vrouw
poëzie
3.2 met 4 stemmen
3.548 kruin en peluw —
en dekens die haar slaap bedekken
welven het maanlicht tot een landschap,
een keten die zijn tere bekkens
van zilverglans doet overstromen —
hoe lieflijk droomt het hoofd daarboven:
de mond, die vlinders niet zou wekken
is vaag geopend en de ogen
die overdag het leven vingen
liggen behoedzaam nu geloken
tussen de ijle zwarte…
Duister
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
724 In het zware zwoele duister
doet de zwarte nacht zijn intrede.
Hij gaat gepaard met 'n warm gefluister
hunkerend naar 'n ontmoeting,naar wat vrede.
En in het duister dat wordt beantwoord
door de lichte adem in serene sfeer.
Is het zuiver verankerd
in de hunkering naar meer.…
Tweezijdig ontleed
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
511 ik staar naar de letters
die stemmingswisselingen
beschrijven, de snelheid is een raadsel
want mijn pas is louter traag
verheugd euforistisch, ontdaan van alle moed
de schans te hoog de hemel zwarter dan zwart
soms in mij een chemiepark weliswaar
zonder witte pakken maar het beeld ervan
splijt mijn spiegelbeeld in twee, hoe verder
draagt…
Boven alles uit
gedicht
3.2 met 10 stemmen
4.500 Totdat
's avonds alles achter een zwarte wolk
verdwijnt, wegdommelt met de doden mee.
Dat boven alles uit schoonheid ontbrandt,
het uitgestrekte, noordelijke land, doordrenkt
met duizeling van eeuwen, zo innig hier
omhelsd.…
Het mooie wandbord
gedicht
2.5 met 4 stemmen
4.857 Maar als Noorderlicht straalde
daar het wandbord, bol als een drinkend oog,
blauwe en rode bloemen op zwart hout.
Ik zweer niet zo bij wandborden, maar deze
ernstig op hout geverfde verbeelding toonde
een samenhang die voorheen ooit bestond.
blik van 't innerlijk oog en van de bergen.
---------------------
uit: 'Vuur', 2008.…
Draad
gedicht
3.4 met 8 stemmen
5.284 ik loop op de weg die zich doorknipt, mijn been leest het zwart.
Al het zien zien zien, waar is het goed voor,
wat is er dat ik zie dat ik niet weet,
wat ik niet zie vul ik in, ik merk geen verschil.
Ik loop op de weg die zich doorknipt, ik dek één oog af.…
Een brug te ver*
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
4.546 Ik zie een stad, een stroom, de zwarte spijlen
van overspanning, die oevers verwant
doen zijn aan vlakken van een diamant,
glansrijk ontsnapt aan separaat verwijlen.
Een bliksemschicht onttrekt het vergezicht
aan naderbij komen: mentaal spervuur
schermt de toegang af: een giftige muur
van kruitdamp schuift voor het volle zonlicht.…
Lage streken*
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.526 De zwarte wolken waarvan het krioelt,
verdrijven zicht. Onaanhoorbaar de klank
van mijn coryfee, die zo rank en blank
de zee met tranen van onschuld doorwoelt.
De waterspiegel die daardoor stijgt, toont
omkijkend wat de machtigen niet baat.…
Is vergeving óók vergeten?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Daden in verleden bedreven
misschien zwart of ook wel grijs
ze vragen deemoedig vergeven
vergeten als menselijk bewijs.
Vergeven zal zo moeilijk niet wezen
maar doen of er niets is gebeurd
terwijl in vele ogen nog is te lezen
dat men om de wonden treurt.…
Waarom ik hier ben.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Om hoe mijn vader me leerde fietsen
op die zwarte tweedehands,
voor twaalf gulden vijftig gekocht
van Flip, verderop in de straat
Om hoe mijn vader me leerde
de wormen op het haakje te doen
en me zei niet te praten
bij het vissen met de dobber
Om hoe mijn broer me leerde
mijn handen met zand te wassen
om zo de palingen die we vingen…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Te midden van ontginningen der woeste gronden
liggen kanalen van vloeibaar zwart
als primaire aderen aan geboortegrond gebonden.
Nauwelijks hoorbaar zijn fluisterende verhalen
over een week gedempt hart
gelegen op de waterscheiding langs de palen.…
Houden van mensen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
614 Mensen groot of klein
In een dorp of in de stad, de bus of in de trein
Mensen zwart of wit
In alle werelddelen, een mens waar pit in zit
Mensen slecht of goed, in de zon of in de regen
Wie goed doet, goed ontmoet
Mensen jong of oud
In de wieg of in bejaardenoord, voor beiden geef ik goud
Mensen lelijk of mooi
Van binnen en van buiten…
Tegen de afgrond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.101 Dat betekent: een sterrennevel,
drijvende paddesnoeren, een parcours d'accidents
een zon die in het zwart verkeert,
napalm, Reihung, een nevengeschikte wereld
en we schrijven entropie.
Het is een woord,
hart,
tegen de wereld.…
Venus en Mars
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
724 Hij lokte haar met sterrendromen
en vuurwerk in een leeg heelal
tot zij tenslotte viel voor zijn komeet
en hem verlustigd traag besteeg
nu baart zij daaglijks sterrenregens
en voedt hen onderweg
met altijd verse melk
hij bewaakt zijn kleine sterren
spreekt hen vermanend toe
als zij uit hun baan willen gaan
blijf altijd weg van het zwarte…
droeve schimmen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
557 op
pijnlijk in onrijpe uitdrukken
tot bloedens aan toe snijden onze woorden
de ziel kapot en al wat rest is een teruggetrokken fragment
jij wordt de foetus en ik de ongesteldheid
het spijt mij de liefde zo te misbruiken
het houden van in de mond te nemen
we spugen het uit
en troosten het wanneer de twijfel kalmte wordt
en het zwarte…
Jouw lege plek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 je bloeide aan de beek
in een flauwe bocht
wat hoger op de kant
tegen het groene mos
zag je altijd spiegelen
in bewegend rood en zwart
nooit was er rust en stilte
op de lange zomerdag
het oogstseizoen
heb jij niet meegemaakt
in zware regen zijn
de oevers los geraakt
zag hoe je wortels
werden ondergraven
terwijl jij trachtte
jouw…
toch aanwezig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
849 wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist
het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten spelt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag
wij met…
Gif
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 - de oude vrouw zucht -
Nu is een flits door het heden,
een geldversnipperde levensmoeheid
die zwart niet meer onderscheid van wit.
- haar wandelstok tikt langzaam -
De straat maakt geluiden
die niemand verstaat.
- op een kruispunt staat ze stil -
Uren zijn te klein voor woorden
en lossen op in een lege ruimte.…
OM JOU HUIL IK NIET MEER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.036 Om jou huil ik al lang niet meer
dat ben jij waarachtig niet waard
Van jou kreeg ik een maagzweer
dus liggen je brieven in de haard
Mijn tranen zijn nu opgedroogd
ik schrapte je naam uit mijn hart
Verdriet dat zich had opgehoogd
kleurde mijn dagen louter zwart
In al je brieven leek je de schat
die voor mij ‘t einde moest zijn
Een mooi…
Van onder as en stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
528 Tenslotte is de teerling geworpen
en is hij er overheen gesprongen
om uiteindelijk te kiezen voor zichzelf
de schepen nu echt te verbranden
te wentelen in de resten puin en as
de restanten van zijn wereld
ziet hij in de spiegel achter zich
geen kleur dan zwart en wit en grijs
een keuze voor jezelf
is nog maar het begin
jezelf terug te…
Zonder haast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
559 De bladeren bewegen traag
als de wind even ruist
een eenzame zwarte kraai
krast schor zijn eigen lied
achter de heg loeit een koe
als antwoord op een andere
met in zijn snavel een worm
rent een merel hippend langs
Lang staar ik naar de overkant
van het beboste dal
gehypnotiseerd door een roofvogel
die zweeft met de stromen
tot hij langzaam…
Dode wortels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
569 tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen
het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van
weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei
men draagt het mee
over de horizon heen
zonder…
Zoektocht langs een rivier
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 huwelijken sloten, want daar
verbonden aarde, lucht, water zich
met het vuur van de hartstocht
Een ijsvogel vloog in het blauw voorbij
met een vis in zijn bek, opgeschrikt
een forel plukte een vlieg uit de lucht
viel in een cirkel van golvend water
voor toeschouwers aan de kant
Een vlinder met vier gekleurde ringen
vlinders in blauw met zwarte…
Watergroeve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
522 gratie, haar speelse beweeglijkheid
is stilgezet, versteend en toegedekt
als ijspegels hangen ze stijf en verkild
in reflectie over de dekplaat van de watergroeve
niets beweegt en elke tong is vastgeklonken
met de ketens van het herinneren
de uren glijden weg in het gebluste licht
het water weigert elke beweging
alle tinten op weg naar het zwart…
Bleek dat hij haar helemaal niet kende
gedicht
3.7 met 12 stemmen
4.487 Was zij als afwezige wel bij te benen,
met prioriteiten uit het ongerijmde
waande hij zich in Atlantis, doof en blind -
waar stilte leegte dekt en zwart straalt wit
en niets rest dan ons te laten drijven tot het komen gaat
als het gaan begint.…
In het heelal
gedicht
3.0 met 16 stemmen
5.213 Lekker ineens verdwijnen
in zo'n sympathiek zwart gat:
eeuwig geborgen. Maar dan.....
Een twee drie supernova hoepla,
daar ben ik weer.
Daag.
-----------------------------------------
uit: 'Aan het eind van het begin', 2001.…
Dichters leed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
765 Wanneer zijn verzen zwart op wit,
zijn diepste ziele roerselen
in snippers vermalen
tot pap verworden,
om papier te leveren voor een andere dichter,
wiens stem niet gehoord,
wiens roerselen niet gezien
en wiens verzen niet gelezen worden.…
Ode aan de Leegte III - Het Ondode Land
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
641 Aan het einde van de route
wacht het gapend, zwarte gat,
Knaagt des werelds karkas kaal,
ontbindt de Aarde in atomen:
verwaait het stof, primordiaal
tot afgestorven sterrenstromen
Als doler over ’t dode zand,
voorbij de weg geslonken tijd.
Doelloos dwalend over ‘t strand
langs grijze zee van eeuwigheid.…