5388 resultaten.
Herinnering
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.174 De Cerf is de maan, ik hun schaduw.
Zij zijn de zee, die mij op het droge hielpen.
Zij zijn het eten, ik de smaak.
Wij zijn aan elkaar gewaagd.
De Cerf heeft mijn leven veranderd.
Een andere dementie gegeven.
Ik was vroeger de wind,
nu de orkaan
niet meer te stoppen!…
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 inspireren, misschien
Als we vallen, vallen we samen
Als gelouterde druppels in de oceaan
Waar we eindelijk gelijk zijn
Maar groeit voorbij de golven gras
Dan zoeken we de hoogste berg
En baden ons in ambrozijn
Uitkijkend over de archipel
Met zijn veel te hoge horizon
Daar zul je het voelen
Eindigheid, sterfelijkheid
En in de schaduw…
TE ZWAAR TE LICHT
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.442 Opzij van haar weegschaal
zat ‘t meisje ineengedoken
Trillend met ‘t gezicht vaal
leek ‘t meisje wel gebroken
In haar ogen blonk ’t zwart
als viel schaduw van de ziel
Had ze in feite wèl een hart
‘t voelde echter niet stabiel
Zwaarder leek zij vandaag
doch ze kon ’t niet geloven
Niets raakte in haar maag
toch ‘t gewicht naar boven…
ik wil
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
765 dag een marteling
waarom kijk je niet om
in spiegels die de waarheid zien
is jouw verdriet dan zo verstoord
wil je nog meer misschien
ik wil zon ik wil zee ik wil strand frisse lucht
ik moet er echt uit
heel relaxed met een groot glas koud bier in m'n hand
lekker onderuit
ik verdring het gevoel want de volgende dag
werpt z'n schaduw…
Bij het krieken…,
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
587 Kan nog steeds niet zwemmen, eb
en vloed vloeien mij te vluchtig,
vermijd dat ik staar naar de navel
van de onvoltooide tijden, waaruit
mensen hun kansen haakten uit de
lentezon, schaduwen getooid met
gekleurde linten, geschetst in
aquarellen van hun vragen, waarin
schade en schande ballancerend werd
gedragen op een zilver blad, in…
Aan een gevallen makker
gedicht
2.2 met 164 stemmen
27.623 Een witte roos bloeide op het vale veld,
roos van de dood te midden der gewonden
een jong gezicht had in zijn laatste nood
de vage schaduw van een lach gevonden.…
ZIJ (SHE)
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
716 hel
zij kan de spiegel van mijn dromen zijn
haar lach reflecterend in een beek
zijn kan zijn wat niet zo leek, heel in zichzelf
Zij, die altijd zo gelukkig leek bij iedereen
haar ogen zo gesloten en zo trots
niemand mag ze zien als ze vol tranen zijn
zij kan de liefde zijn, die hopelijk blijft bestaan
en naar mij toe kan komen
uit de schaduwen…
Hoor alleen die stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
782 beseffen dat je echt bent weggegaan
Verder met je leven zonder dat ik naast je loop
Ik heb zolang gehoopt dat eens de dag zou komen
Dat wij voor altijd bij elkaar zouden zijn
Zonder grenzen, zonder alles wat ons tegenhield
Zonder afstand, zonder pijn om alles wat ons dierbaar is
Maar die dag is nooit gekomen, het is al nacht geworden
Een schaduw…
Agathe
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 wie van jullie herinnert zich Agathe
donker springhaar
grote bruine ogen
een oh zo zachte mond
welvend buikje ingesnoerd
en handen die almaar bewegen
langs de lijnen van elke schaduw
met ieder geheimzinnig woord
kom op wees eerlijk
wat maakt het nu nog uit
na al die jaren
wie van jullie hield echt van haar
of ergens liefde vluchtig
op…
Zolang jouw hart de hemel draagt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
748 I
Karbonkels* spreiden zich
als gloeiende kolen
over een schuivende aardkorst
Jouw tere hand morst schaduw
in genadeloos zonlicht
te fel voor jouw geopende ogen
En droogte schuurt mijn mond
waarbij mijn gekloofde lippen
jouw overvloedige tranen drinken
II
Het gekir van jonge krekels
weerkaatst in het nachtelijk ruim
dat geen…
altijd alles
netgedicht
4.4 met 41 stemmen
2.166 achterliet
de - in de loop gestuite - passen
hoe rekbaar vraag ik je
in dit gekmakend refrein
zwem ik wanhopig rond
verken ik andere oorden
waar niets wordt beantwoord
niets meer aangeraakt
niet onder mijn huid
noch aan mijn zilte ziel
aan de rand van die afgrond slaan gedachten dood
en duizendmaal duizend pluk ik jouw naam
uit schaduwen…
deze wijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 een prachtige dag vol van zon en wolken
een witte streep hoog in de lucht, zweet op mijn rug
gewerkt en gezwoegd, geharkt en geploegd
zwarte aarde op de schop, vieze handen
mijn hoofd vol met plannen die rijpen als ik handel
ruimte hier, een varen daar
het begint al wat te lijken, schaduwen worden minder
het licht komt op plaatsen waar…
De storm der gedachten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
602 daar schend ik het zere been
de tere wonde en iets van waarde
torn ik aan de gulheid van
de drukkende kracht der zwaarte
Hier keert het tij, hel ik tegen slagzij aan
Woest en ledig vlammen de golven
een rijzige macht waaraan ik niet
kan ontsnappen
en spuwen ziltige zinnen
over de doden die dolen en eeuwig
schimmen in de schaduw…
Maatbeker van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
697 Waren het mijn oude vrienden of
de schaduwen van ongrijpbare
taferelen uit het verleden die
mij de rust niet gunnen om uit
de zwarte veren van nacht het
jeugdig elan te herbeleven?…
Oog in oog met de Bouwer/ Vernietiger
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
659 standbeeld
staat hij daar, ongeschonden
als een Omen in de tijd
Zijn ogen ruig, maar overtuigd
van oeroude wetten over goed en kwaad
over pijn en strijd
O, zo nietig sta ik daar, vermorzeld
door zijn aanblik die oneindig priemt
in m ‘n zwakke lijf
Door zijn alles vernietigende macht
daar waar ik eens stond, rest slechts
een smalle schaduw…
Land waar ik van droom.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 'k Droom van een land dat geen schaduw kent
waar een wolkenloze hemel de dag tot aan de avond brengt.
'l Droom mij een land waar iedereen gelijk is
waar men zonder vrees als vrienden leeft.
'k Droom van een land waar de zon altijd schijnt
waar een wolkenloze hemel de dag tot aan de avond brengt.…
Wiegelied
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.018 In uw schaduw strek ik
mij neer in de kille lucht.
Mijn armen, mijn armen rek ik
tot haar, die mij is ontvlucht...
Ruist zacht, ruist droef, mijn bomen,
ruist, gij, mijn smart in slaap.
Zweeft neer, weeft rond, o dromen,
weeft mijn arm hart in slaap.
Mijn hart kent geen ruste:
dat is als een heel klein wicht.…
Appelboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 's Zomers zorgde je voor schaduw,
zodat ik onder je kon lezen
en ook je appels groeien zag.
De waslijn wurgt,
en ied're kat doorkrabt je bast
toch gaf je manden vol en veel,
en deelde 'k je vrucht met vogels.
Van je valappels maakte ik azijn,
van de grotere een appeltaart en sap.…
GEËTSTE PRENTJES.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.059 . —
Als 'k etsen kon zou 'k van dat vrouwsgelaat
En van die waaier in de slanke hand,
Van rode wijn en van wat zomerwarmte,
Met schaduw van een etsnaald schetsjes maken
Op koper — zo, mijn vriend, wie etsen kan,
Beproev' te vatten wat ik vatten zou.…
Als zout kristallen worden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
674 Dan stap ik dapper uit de schaduw
Durf te tonen wie ik werkelijk ben
Niet louter leven maar béleven
Wat ik van mezelf, stiekem, al wat langer ken.
En toch lijkt nu alles anders
Gevoel alsof ik leef voor twee
Béleven tot de diepste bodem
Draag ik voortaan met me mee.…
Vakantie-ontmoeting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Op de heuvel, in de Waldecker Hof van weleer,
gelegen in de schaduw van de burcht,
vertoeft nu Moeder Meera
en geeft darshan in deze fel geflipte era.
Zij vaart als een Avatar, zij mint als een Godin
en geneest van ieder zijn gekrenkte snaren.
Zij ontwart de knopen, zodat alles kan verlopen.
Zij heelt mijn hart dat heftig klopt.…
Heel ver.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.440 De avondster
Zou wel onze vriendlijke leidsvrouwe wezen,
Als over dagmoede landen rezen
Avond- en nacht-
Schaduwen zacht.
Ik zou je voeren langs rozenheg
En vogelwoning.... heel ver weg....…
Het is een blijde dag
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.206 Het is een blijde dag: wij twee
Gaan dicht en veilig naast elkaar,
Met ogen hel van één geluk,
En onze schaduws zijn vereend
Een wazen koude blauwte, waar
De sneeuw in glinstert fel en vreemd.
En onze stemmen zijn gebenedijd,
Zo klaar en zacht en zoet en vol van zaligheid.…
Voortschrijdende Kerst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
850 Ergens in het winterse duister
der ruige Lage Landen
warmt een knapperend houtvuur
de gerieflijke aarden hut
van een gezellige stoere Germaan
hoopvol kijkt het hele gezin
naar de kleine spar die trots glimt
in het kleine vertrek
waar licht kringelt en schaduw danst
de frisse groene takken
beloven voorspoed en vruchtbaarheid
voor het…
Moeder bij der wiege.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 ‘Ons zijvertrek is alree door de zonne verguld,
Hier zijn we nog zacht in schemer en schaduw gehuld,
Mijn zoontje rust in zijner wiege zo stil,
Dat ik het lieveke liefst nog niet wekken wil.
Vandaag is mijn dromerke jarig. Een keurig tooitje
Omgeve en siere mooi zijn schommelend kooitje.…
Plataan in Catalonië
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 Naar stam en takken ging de aandacht uit
dragers van schaduw in de zomer
een koele plek voor rust,
of bij avond, feest te vieren.
Mensen, van jong tot oud
somtijds groot en sterk,
de boom hij zag ze, gaan en komen.
Seizoenen daarentegen keerden weer,
door zonnetijd bevolen.…
tien voor tien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 in een natuurlijke ovaal
tussen dikke beukentakken
beweegt een houten mast
met vage wimpel zonder vlag
waarschijnlijk een toeristen tjalk
die voor even in de haven mag
in het zonlicht, in de schaduw
van de vol gegroeide kronkeltak
door het ritme van de rode pannen
en het hangend groen gebladerte
ervaar ik op balkon met koffie en gebak…
DODENMARS VOOR ROTERDAM (Aan Gerard Zalsman)
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.774 Daar staat de dood nog op de brug,
een zwarte schaduw, recht van rug.
Och broeders, hij bleef ongedeerd
terwijl uw schim hier langs marcheert.
Links, rechts...…
Gebed van een godsloochenaar
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.693 Ik huilde in de nacht en beet de ketting die me had gebonden
uit vrees voor eigen schaduw waarin mijn beestig hart was opgebrand.
Ik geloof niet dat w’uit Uw melkachtige hand werden geschapen,
ik ben een zwarte duivel die een valse vrome Vastenavond speelt.…
Uit twee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
783 in de zon van de zomer in Rome
in de zachte lenteregen te Parijs langs de Seine
Ik ben door jou verlokt, een weemoedige vrouw
het opgestoken haar ros en lijf rank van bouw
maar jij kunt altijd langer zonder mij
dan ik, ja ik zonder jou, ja jou
Deze vrouw betekent minder dan nul
blijft een bron van voortdurende zorgen
Zij zwerft als de schaduw…