959 resultaten.
PTSS
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 In de groep zijn woorden niet nodig,
voeren ze dezelfde strijd,
gedeelde onmacht werkt ondersteunend,
herkenning biedt geborgenheid.
Maar 't houdt niet op, het gaat maar door,
een eindeloos refrein,
vannacht hoorde hij weer schreeuwen,
hij bleek het zelf te zijn.…
Silhouet uit de as
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
312 Wie wekt mij uit de omtrek
van vergeten gezichten,
wie leert mij mezelf weer herkennen?
Bevrijd mijn geheugen
uit de nagalm van verbrande salvo’s,
til mijn naam uit verkoold papier.
Verweesd ben ik, niet gewist.…
Auditief vangnet
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
391 restanten
menselijke geluid
klinken nog ver
boven het
pandemonium
van de wereld uit
van wolken
gedreun
en gebrom
daar kijkt geen
mens in herkennen
meer van op
nieuwe tonen
zijn altijd op proef
tot stamboom en
afkomst zijn bepaald
zonder dissonantie
is aangemaakt
en het
bestaande
orkest duidelijk
niet ontregelt of
gefrustreerd…
Zoon
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.673 En eens, op een dag ontdek je
het land van herkenning.…
Dicht bij jou
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.699 Ik wil jou zo graag herkennen,
ik wil alleen maar wat dichterbij.
En wanneer jouw lichaam
het mijne herkent,
worden we gesust
door het warme gevoel
dat liefde heet.…
Namen in het zand
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
862 De zon brandt op mijn huid
zoals verlangen branden kan
ik teken namen in het zand
en schelpjes leg ik daarbij uit
De zee van eb golft nader
rustig maar bewust en sterk
tot aan de namen in het zand
die zijn getekend in een kader
Speels glimlach ik naar mensen
die reflecteren mijn geluk
want door die namen in het zand
herkennen zij mijn…
Kudde geuren
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
497 als er iemand sprak
speelde er altijd de
lach van herkennen
rond je mond
jij kende de
frames vol woorden
die bij elkaar hoorden
voor een geijkt effect
zo voelden de
aanwezigen zich
meteen al warm
en goed ingebed
het leek thuiskomen
in bevestiging dat
alles ging zoals zij
dat ook verwachtten
jouw specifieke
aandacht was gericht…
Plicht
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
850 Ook is er sollicitatieplicht voor hen die een uitkering
genieten, of het nu ww is of de bijstand,
doet er niet toe, maar je moet je wel kunnen legitimeren
dan kan men je herkennen aan je gezicht.…
bevalling gewenst
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
5.437 schreeuw komt
toch nog onverwacht
een voetje op zoek naar steun
vindt de schaar, waarmee zij
net drie keer ingeknipt is
zij wacht totdat haar boreling
op haar rust, bloed, taai slijm
bevochtigen haar uitgezakte buik
de zachte onderkant van een stad
waar de riolen afvoeren waar men
geen behoefte aan heeft
soms wenst men zich niet
te herkennen…
mijn sluiers zijn wat nevel
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
668 ik dans een bloementuin
kleuren zingen om me heen
mijn sluiers zijn wat nevels
de zon verdampt ze een voor een
bomen zien mijn naaktheid
in het groen en ruiselen verheugd
hun takken wuiven want
in mij herkennen ze hun jeugd
de middag zindert in het
driftig zoemen van de bijen
geuren vlagen in de wind en op
bankjes gaan verliefde…
mijn landschap
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.021 ik kom
dicht bij jouw innerlijke
schoonheid, ze vloeit uit je ogen
over mijn open lijf, ontvangend wat
je ziel mij zo naakt laat zien
je komt
uit een landschap van
meer dan wind en wolken waar
het wonder van herkennen zich strekt,
vanuit je slanke vingers naar mijn zielengewoel
je rust blijft helder woorden schrijven,
laat vogels…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
’s avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik vlucht verder
ver weg van de sterren
om het sterven
in mijn woorden
niet te herkennen…
wie niet weg is, is gezien
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.300 wolken vallen op daken
en langs de kant van de weg,
in plassen regen, kijk ik terug
naar dode bloemen en gezichten
achter ramen, die ik nog steeds
tel, van één tot tien
ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts
naar het zwarte huis
en de appelboom, mank
door het sterven van seizoenen
bij elf zoek ik mezelf…
Zondagsrijder
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
1.402 Op de A0 is een zondagsrijder gespot met bebloede ogen
verkrampte hersenen herkennen oranjebitter op afstand
akelamoeders dragen dagelijks kloeke rokken en halsdoeken
die knoop je niet zonder bezwaar vast aan Heras hekwerken
Welke afslag de moordenaar neemt is volstrekt duidelijk
Afslag Vangrail, derde rotonde rechtdoor naar…
ik zou je willen houden
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
849 nu ik het dromen heb opgegeven
lijkt de wereld
eens zo luid
ik trek me terug
schik het huis naar het noorden
genoeg tot alles
en tot waanzin naast geraamtes;
het lege staren, de weg terug
het verwensen van herkenning
en de diepte binnenin
mensenvreemd
en daarna verdwenen
draag ik het gevloek op heupen
of waarin ik ga geloven…
God verwart mijn zekerheden
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
589 In het wit van palingslijm
lees ik de laatste sacramenten en
bewierook de lege flessen met de geur
van smegma en oude etensresten
God, lijkt dan de enige etaleur te wezen
laat maar, ik vind mijn nagels te kort, zo kort
dat wanneer god me ziet bidden me niet
eens zal herkennen
zonder prik zegt mijn vrouw
terwijl ze de sinas uit de koelkast…
In alle vroegte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
602 De kinderen en de wijzen ook,
herkennen zich in 't lied
en weten diep vanbinnen:
alleen het hart dat ziet
wat ogen blijft verborgen.
Wat dwaas lijkt voor de macht,
dat is pas echt van waarde
en schittert in de nacht.
De sterren glanzen vrolijk
en alles baadt in 't licht,
vandaag toch is het Kerstmis:
een Kind dat vrede sticht…
HET RODE VERLATEN
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.028 morgen roept oktober
rond de ochtend kleuren nachten valer
eenzaam, gestorven in dat loze uur van wachten
vanuit het oosten raast de herfst al eender
met een open dag
de blik door het raam verraadt herkenning
en gespitste oren vangen reeds de oude roep
uit vroeggeboren nevels
overal
waar afscheid blaast
leg ik rode bladeren neer…
Omstoten.
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
519 Ik zal struikelen en alles omstoten, alle mensen
zullen omkijken en me uitlachen en bespotten
en op straat zullen ze me
nog dagen herkennen en nawijzen.
Maar niets is minder waar:
mijn hart bonkt weliswaar alle dagen van te voren,
maar elke keer zodra ik jou zie veranderd dat alles.…
Wassenaarse Slag
gedicht
2.7 met 35 stemmen
13.267 Want wat je wilt, is dit: niets zien en niets
herkennen, dat je bent niet merken.
Uitgewist, niet vermist. Vooral maar niet vermist.
-------------------------------
uit: 'Met flinke pas', 2003.…
lagune
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
925 op het klamme strand van haar huid
waar de lagune zich opent
huist het weekdier
in wier dat deint
op de hijgende ademhaling van een zee
die het akkerland verkleint
spiegels waarin wij herkennen
spatten uiteen en in scherven dalen wij
langs atonale toonladders,
happen naar licht dat zich nestelt
in haar vergezicht
jij, stamelt zij
met…
Licht en schaduw
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
532 als verwachting
bij daglicht sterft
kent ademen
nog steeds de plaats
waar een bloeiende bloem
zonlicht verwerft
door bladeren te spreiden,
zich openstellend als van zelve,
keert zij naar het licht
zoals mijn liefde zich
naar herkenning dicht
mijn vriend de schaduw
dekt soms onbewust
doch met hemelse genade
voor even…
Gescheiden
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.015 Een strelende arm die om een hals zich snoert
Is wel een band, maar niet voor het geweten:
Zij kunnen zalig zijn van de aarde ontvoerd,
En verder nooit iets van elkander weten,
Maar eenmaal komt een zomernacht als deze
Dat ze in een ster of in een vogelkreet
Het uur herkennen dat geheel hun wezen
Deed rillen van een bovenaards genot,
Om…
Verboden vrucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.004 Ik had haar nodig om voortaan
te herkennen.
Echter, de verboden vrucht smaakte niet het lekkerst.
Het waren en zijn de rijpere vruchten
van mijn solitaire boom, die zich
begonnen, beginnen af te werpen... steeds meer.…
Foetus, oud negentig jaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 De tijd heeft je
Gebeente krom getrokken
Als een halve hoepel
Lig jij scheef over
Je bed gedrapeerd
Een balkje bedekt
Je ogen om herkenning
Te voorkomen van hen
Die jou niet kennen
Zoals jij jezelf al
Niet meer kent -
En als ik dan je
Lippen aanraak met
Mijn vingers begint
Zonder dat jij het
Beseft de zuigreflex
En ben…
Camouflage
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
620 separaat en adequaat
onafhankelijk allemaal
hun eigen Checkpoint
maar hou ze in de gaten
het is wel even wennen
maar zo’n ding in je armen
vervult je jongens droom
je eigen oorlog
ik roep ze toe
die onvolwassen zakken
als je dan zo stoer wil zijn
doe dan je masker af
dan kan je vrouw je kind
vader of moeder
jou herkennen…
Vissen en vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
597 Het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
in zijn handen ligt vaders favoriet…
Kerstlicht
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
594 Beseffen wij dat ieder mens
geboren wordt uit liefdeskracht,
en dat het licht dat leven geeft
hier is en op herkenning wacht?…
het verlangen naar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 lange straten spreken telkens in de
taal der trottoirs tegen het beeld dat
ik volg, terzijde van de lantaarns die mij
de schaduw geven van mijn vlucht
ik hunker naar stille tijden waar het
bewegen gewaarborgd ijlt in de koorts
die mijn lichaam warmt, het sterven slaakt
een kreet van herkenning
de gang van het alledaags verlangen
ontdoet…
Kinderhart
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 oh wee
spanning in
jouw hoofd
bovenal
zo meteen
komt je
kind op
bezoek hij
die zijn
pappie niet
herkennen zal
de moed
zakt in
je schoenen
toch let
jij op
de deur
dapper stapt
jouw kleine
ventje over
de drempel
geen verwijten
noch gezeur
het kinderlijk
verlangen graag
een fijne
pappie kijkt
bij het
voorlezen met…