1231 resultaten.
Het zit in mijn geest
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
470 ik ben bang
niet voor een vlieg
maar voor iets
dat je vanuit de ooghoek
nauwelijks ziet
het beweegt
geeft onrust
omdat het leeft
zonder dat ik er
macht over heb
ik veeg en
probeer het te pakken
maar kan het niet vatten
het zit in mijn geest alsof
het er altijd is geweest
als ik de ogen sluit
dwarrelt het voluit
groeit steeds…
IN STILTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 het is er nog steeds
komt langs op vergeten momenten
de onrust het verdriet
de verwarring is
er nog steeds
stiekeme tranen
wachten op mijn zware hart
maar niemand die het zien
mag, of horen
een brede glimlach
lopend over straat
altijd alert
om niet te vallen
de zorgen
die mijn zuurstof stelen
me doen verstikken
ik ben radeloos…
Aarde stort in
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
521 De aarde stort in zee
de zee bespoelt de aarde
zekerheden storten in
onrust, chaos, alles weg
westers Japan
verschrikt
bang.
Plaatsloze emotie
gevoel geruïneerd
hoe te redden
wat te redden
verstoorde wereld
opgeschrikt.
Watervloed na watervloed
Tsunami ongekend.
Niemand weet
wat deze stroom
nog later doet.…
Sporen van mijn ziel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
568 De waterkant, met spiegel van de zomer
bood weinig soelaas tegen de innerlijke onrust
die zomermiddag op het adolescentenkamp
voelde ik de heimwee dieper dan ooit
naar het land waar ik geboren was
als klein kind verkocht aan Hollanders
maar door ‘t Indische bloed in mijn aders
stroomde rivieren van weemoed
voeren zielenboten tegen de wind…
Striemt haar gladde huid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
436 waar golven rollen
en gestuit worden door basalt
striemt de zee haar gladde huid
kolkt met hoge witte kuiven
onrust in het tij
zuigt en trekt haar eigen weg
in mui en onderwaterstromen
weet zij de agressie in te tomen
om daarna hoog de kanten op te komen
met een donderend geweld
gaat zij de confrontatie aan
zoekt een nieuwe vrijheid…
Mooie vrouw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
800 Zonder twijfel is er geen onrust
geen dapper moment om de droom te verkennen
jouw avonturen woekeren als onkruid
ze vergaan niet, blijven dapper
zonder kerk, of economie, bestaan
daarom plak ik je vast
aan de nagelmaan, mooie vrouw
in schemerjurk van ochtenddauw
ik vertaal het fladderen van jouw ziel
met mijn eenvoudige lichaamsbeweging…
Verjaren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
657 De buurvrouw veegt haar stoep en daarbij
haar onrust in de goot, ze kijkt de bomen kaal
van 's ochtends vroeg tot avondrood.
Ze heeft hem al zo vaak bij ‘t oud vuil gezet
ook nadat hij is weggegaan, ze zoekt haar jas
en voelt, de winter komt er aan.…
Rozenboog
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
500 Zo stekelig ooit
Jouw ranken waren,
Zo pijnlijk het contact
Terwijl ik het overbodige
Bij je wegnam, weggenomen
Wildgroei die alleen
Mijn eigen ik ten goede
Kwam waarvan ik geleidelijk
Aan vervreemd was,
Onthecht van de mens
Die ooit ik heette -
Ben jij na eeuwen van
Onrust een bloeiende oase
Van orde en regelmaat
Geworden…
Zonder controle
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
484 Net toen alles onder controle leek
sloeg het noodlot weer toe
altijd dichterbij dan verder weg
onvoorspelbaar als een voorspelling
onbeheersbaar als een natuurramp
Meegaan in de vloedstroom
van onrust en negativiteit
is primair de reactie
evenals vechten tegen het lot
dat altijd een sterkere vijand is
Ben je een controlfreak
in het diepst…
ZORGVULDIGHEID
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
670 De zorgvuldigheid ligt in de met
zorg vervulde eeuwigheid
waarin de onrust tot rust
de zorg berusting zal worden
in het waardevolle even
dat het leven vertegenwoordigt
in de aanwezigheid van de naaste
die het begrip heeft, dat nodig is
om het leven te vervolmaken
zo huldig met de bloemen des velds
neurie de hemelliederen
die door hun…
Alleen verder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.000 Mijn gedachten
onrustig
vragend
niet levenslustig
Mijn gevoel
verdrietig
waarom
alles zo nietig
Mijn doen en laten
afwezig en stil
waardoor
het is koud en kil
Want jij
moet nu zonder
je lief, je maatje
hij was bijzonder
Alleen
blij om wat er is geweest
alleen
verdriet om hem het meest
Je moet verder
maar hoe
de tijd…
aftakeling
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
534 vandaag trekt de wind aan
hij blaast deuren heen en weer
het bovenlicht klapt onrust
door de gang
buiten loopt een regenjas
gevuld met de terloopsheid
van een regenachtig uur
aan het stuur van en passant
vecht een tas
om stil te blijven
hangen is een werkwoord
dat zijn lading dekt
vanuit de natte bomen trekt
een koppel spreeuwen luidkeels…
Niet zichtbaar
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
521 ik voel dat
je tegen beter
weten in de
tijd bent vergeten
dat zijn sporen
zich even niet
zichtbaar in je huid
hebben vastgebeten
dat je gewoon
degene bent die
uit de spiegel zijn
glimlach herkent
nog steeds
bevrijd van de
donkere schaduwen
uit de laatste tijd
toch heeft de
onrust van de nacht
je niet echt uit
balans gebracht…
Elk moment opnieuw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 Voorbij onrust
heerst innerlijke vrede.
Voorbij tegenstrijdigheid
groeit saamhorigheid.
Voorbij de tijd,
voorbij gisteren en morgen,
leeft eeuwigheid.
LUISTER! aandachtig,
naar vogels die blijven zingen.
ZIE! met open ogen, hart en ziel,
hoe witte wolken blijven drijven.
GENIET! van het wonder van muziek.
Elk moment opnieuw.…
Rondom mij
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
483 Als ergens donder raast
Bliksemflitsen klieven duister
En gierend briest de storm
Denk ik aan jaren terug
Toen ik angstig wegkroop
In een hoekje van de kamer
Mijn handjes beschermend
Voor mijn ogen
Maar donder raasde boven al
En ’t licht zeefde
Tussen mijn vingers
De onrust was overal
Om mij heen en in mij
Nu is er
Zelfs ook zonder…
Midnacht gedachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 observerende ogen
niks dat hun ontgaat
Ze proeven van mijn verdriet
ze leven van mijn angsten
en voeden zich aan mijn wanhoop en machteloosheid
Ze zijn genadeloos
ze kleineren me en beangstigen me
tot ik alleen maar kan verlangen naar het einde van de nacht
Ik vlucht niet meer
ik wacht geduldig tot ze gaan slapen
en mij in stilte en onrust…
Hij wil zo graag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 met divans en tuinen
om me neer te vlijen
mijn schoonheid te vieren
met zijn liefde
en mij weg laten glijden
naar de zevende hemel
hij wil zo graag
met mij wonderen
ontdekken in de wereld
waarvan hij droomt
(nergens ligt er iemand
in nood of in tranen)
Hij wil zo graag
nooit wordt hij oud
want hij is nog te jong
met zijn onrustige…
Tijd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
407 De nacht was te kort
Tijd ging te snel
Volledig ontspannen
Lekker in mijn vel
Draai de wijzers
Terug naar elven
Normaal zo onrustig
Vannacht de rust zelve
Genoten, maar voorbij
De dag is weer begonnen
Het geluid dat we straks weer horen
Wie heeft de tijd verzonnen
Stilstaan bij dit moment
Is alles wat ik wil
Het is nog even donker…
DE STAF.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.219 Onrust en donker alomme,
Bang als een dove-en-stomme,
tastend als blind ga ik omme -
Waar is mijn staf?
Ik lijd en moet velen verdrieten,
ik geniet ook en doe wel genieten,
maar alle vreugd zie ik vlieten
in een graf.…
leven heeft een soundtrack - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 als het leven een soundtrack heeft
dan klinken toegenegenheid en liefde
doorheen hartstocht en drama
klingelt aandacht verfrissend haar bries
door teder betoverende klanken
die onrust en angst trachten te ontmoedigen
dan prikkelen de elan blussende noten
van verdriet en melancholie
vriendelijk maar zelfbewust
de verrukking van optimisme en…
Mist
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
1.711 Zo ’s morgens in de mist
Een sluier van zacht wit
Daar kijk ik naar en denk
Aan wat er was en
wat er komen gaat
Wat er nou in verborgen zit
Soms schemert het
Soms waait het hard
Dan regent het weer dat het giet
Dan is er iets van onrust bij de mensen
Een heldere dag
Een openstaand vizier
Begrip en medeleven
Zonder geweld
Als dat eens…
De vissen vliegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 zee
schuimt onstuimig
De schepen worstelen
zich er doorheen, duiken
steeds weer op uit de golven
op weg naar de haven
die het wilde water temt
De vissen vliegen
uit de handen van de schippers
snel aan wal, tot hoge stapels
onder de bruinrode hemel
van de ondergaande zon
en de schepen veren op
Aan de donkere horizon
droomt onrustig…
Mijn Grote Liefde ...
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.650 Weer die onrust in mijn donder
weer dat jagen in mijn lijf
waarom ben ik niet wat blonder
scheelt mij toch een hoop geschrijf !…
leven volgt de vloedlijn
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.211 leven met d'overgang
is onrust
aan de vloedlijn
stormen woeden
eb is onbekend
van alle kanten
slaat ontketend golven
op je teder ongestel
steeds wilder aan
nooit uitgerust
reeds lang naar
verre doemeilanden
weggewenst
resteert d'uitwijzing
naar nieuwe oorden
zonder woorden
weg met d'herinnering
onweg gewoven
vrijheid moet…
De fobische wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 gevoelens het spreiden
van strak geleide emoties
naar een glad
oppervlak dat rust in zijn
spiegeling had waar niets
zomaar buiten zijn oevers trad
een diepe zucht
gaf eindelijk lucht
aan al tijdenlang steeds
weer oplopende spanningen
even vrij zijn zonder belaagd
te worden door de fobische wind
die in een niet te traceren
onrust…
(onder) indruk van IJsland
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.010 enorme bergen
als slapende reuzen
in zwarte woestenij
van as en lava
verwrongen gesteente
uitgespuwd door vurige monden
vertellen verhalen
uit een onrustig verleden
grimmige wolken
hangen boven een dessolaat landschap
felle stukken groen
omringd door een muur van ijs
rijdend tussen
beeldhouwwerken van moeder natuur
bekruipt mij…
Sonnet voor een koele avond vol bevrijding
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
894 Koel kust de avond
en mijn ogen, open, sluit ik
vaag vervloeit
een zinderende dag
en over de blanke lissen
van mijn geloken ogen,
wipt de ijle vogel,
die onrust heet, naar ver
over de verre vijver
glijdt een lied en mijn
keel ontglijdt een langgerekte klacht
dan, zo langzaam, opent het donker
de maandoos, mijn ogen, mijn oren,
mijn…
Hanenpoten
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
710 op hoge stelten door het donker
wachten tot de zon doorbreekt
de wolken uit elkander schuiven
en zelfs het roodste rood verbleekt
al bij het allereerste straaltje
gooi je je kop in je kippennek
schud je al je veren los
en opent zelfvoldaan je bek
het geluid zit verborgen in de diepte
tot jij het naar buiten zwaait
onrustig ga je weer zitten…
ZORGVULDIGHEID
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
607 De zorgvuldigheid ligt
in de met zorgvervulde eeuwigheid
waarin de onrust tot rust
de zorg berusting zal worden
in het waardevolle even,
dat het leven vertegenwoordigt
in de aanwezigheid van je naaste,
die het begrip heeft, dat nodig is
om het leven te voltooien
zo huldig je met de bloemen van het veld
zing de liederen van de hemel,…
Vergeet mij niet
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
889 genegenheid uit mijn hand
ik fluister in het riet:
“Vergeet mij niet”
zucht een wens door het lied
van de kleine karekiet
ik zie hoe planten uiteendrijven
of dicht bij elkaar blijven
hier is niets wat me kan beklijven
mijn hart nog doet verstijven
ja, knikken de wilgenbomen
blijf nog maar even dromen
laat het water naar je toekomen
de onrust…