7669 resultaten.
NOURRICES (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 De vrouwen van houthakkers en flotteurs
Begonnen toen het gas zijn entree maakte
De toevoer van de bomen daardoor staakte
Te denken hoe vul ik mijn platte beurs?…
Pech
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
570 De Dagpauwoog net uit de pop gekropen
Keek met verbazing naar de warme zon
En vouwde toen voor ’t eerst zijn vleugels open
En merkte dat hij ook al vliegen kon
Hij dwarrelde langs bomen en langs bloemen
En rustte even op een Ribesstruik
En dacht: ~Wat is dat wat ik hierzo ruik~
Al leek het goed, hij kon het niet benoemen
Maar hij had…
November
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.750 De holle boom is weer bewoond.
Vriend kraai kwam bij ons terug,
betrok de plek van vorig jaar,
de vertrouwde. Ook ik zoek nu
een plaats om te waken.
De stemmen in het riet
zijn tot zwijgen gebracht,
de doden rusten in de akker.…
Het hijgend hert
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
827 Verdriet en droefenis is niet aan te ontkomen,
melancholie druipt uit de kale bomen.
Slechts één ding doet me goed:
Het lezen van dat hijgend hert
dat schittert in de zonnegloed.
Maar zie daarna, met ogen wijd gesperd,
de zwijnen, ook aan de jacht ontkomen,
een einde maken aan mijn moestuin dromen.…
Kerstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
897 Als de donkere dagen zijn gekomen,
en de kerstviering mij verplicht;
laat ik mij leiden door mijn dromen
en de engel die mijn boom verlicht.
Als de donkere dagen zijn gekomen,
en de kerst reeds op mij wacht;
wordt ik geestelijk meegenomen
door het wonder stil verwacht.…
Achter mistgordijnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
449 telkens als ik wolken veradem
smaakt lucht naar grondig water
klinkt tijd tussen vroeger en later
in cadans van lijdzaam metrum
dan voel ik weemoed wellen
fijne druppels door poriën gaan
blijf ik achter alle bomen staan
om drentelloos te versnellen
tranen keren tot condens weerom
met zilveren sluiers die 't gezicht
verhullen, want alleen…
HET MISVERSTAND
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.525 Zijn makker sprong hem na en redde hem het leven,
Maar vruchteloos: de man, bij 't knellen van 't verdriet,
Wist niet, wat aan te vangen,
En ging zich aan een boom verhangen.
Zijn makker zag het aan en nu weerhield hij 't niet.
Men riep hem voor 't Gerecht. -„Moest ik zijn opzet keren?"
Zo sprak hij; „'t scheen mij, vrome Heren!…
's nachts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de maan, slechts als een kleine sikkel,
sluimert in haar glimlach tussen
talloos twinkelend vertier
hier, op deze koude aarde
ligt het water onder vorst
de bomen hebben zich teruggetrokken
in hun schaduw, met schorsen als
een harde korst op eeuwenoude
wonden
maar daaronder kruipt het leven
zevenspikkelig omhoog
gevangen door een wrange…
Ik wilde dichten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
632 de stilte begrijpen
met mijn vingers tasten
om de schors van
een krachtige boom
letters nestelen
bekorende woorden
pennen als milde poëzie
soezen in een dagdroom
duizelen van rijke
ontluikende bloesems
spikkeleieren bewonderen
in een liefdesnest
ik wilde dichten
maar…
er is
raadselachtig gekras
veert op en voegt zich
driftig…
Brief in een nachtkastje gevonden
gedicht
1.0 met 1 stemmen
2.124 Ik zou willen zeggen dat de aarde beefde,
de bomen schudden, struiken struikelden,
de hemel zon en maan tot botsen bracht,
dat onontwarbaar werden dag en nacht.
Dan kon ik menen dat ik huichelde
of vragen: 'Weet je of ik toen nog leefde?
----------------------
uit: 'Hohner', 2015.…
Het verboden spel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 waar bomen
zich tuigen met
groene wazen en
bloesemende luister
speelt de wind
het verboden spel
in tintelfrisse vlaagjes
opent hij de dag
om met een lach
koesterende warmte
van zon als deken
gratis mee te geven
hij verlost wolken
van vorm en kleur
droogt de lucht
tot in het blauw
kou zijn witte lijnen
recht kan schrijven…
bronsgroen eikenhout
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 op de landweer prijken bomen, ze
komen uit een tijd vol kracht
hun blad verliest nooit meer de glans
die aangebracht door sterke handen
alle tanden van de tijd trotseert
daar liep de Peelman, immer trots
geen dassenburcht, geen hol
waar vossen schuilen, is er ooit ontsnapt
aan de stoere aandacht
van dit mooie mens
een gouden blad, een kale…
Zij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
798 veegt uit
haar ogen
waarmee zij
verwonderd ziet
Haar stem
praat in
geheimen
die zij alleen
begrijpt
en weet
Zij beleeft
wonderlijke
avonturen
in een wereld
van haar
hoe die ook heet
Ze spreekt
en zingt
in vogeltaal,
rent
met de vogels
als zij vliegen
Vlinders en
bijen dromen
haar dromen mee
Samen met hen
zullen bomen…
zomerstorm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 De wind blaast uit volle borst,
zijn adem in de bladeren
van struiken en bomen.
Het wordt onheilspellend donker
ik tuur naar die botsende wolken.
Plots een harde klap,
had het licht voordien niet gezien,
dus kwam het onverwacht.…
die lente zo fleurig
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
707 vogeltjes zingen, verwelkomen morgenstond
het zonnetje priemt zwak door de bomen
vroeg uit de veren is goud in de mond
mensen kunnen nu opnieuw gaan dromen
de lente springt dansend door het land
ze laat al terug zovele dingen bloeien
natuur en heelal smeden een ware band
de kinderen willen in bossen gaan stoeien
het lachen verschijnt, het…
Een weg door nevel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
471 Blindelings ga ik door de laan der nevelen
Voetstaps tastend naar het pad der wijzen
Ontwaar bomen als mistige schimmen rijzen
Die bedreigend boven mijn hoofd prevelen
Laat mij slechts leiden door mijn intuïtie
Geen vermoeden waar ik ooit stranden zal
Bereik ik de top of kom ik eerder ten val
In wanhoop beraad ik mij op mijn positie
Waar…
Ons hart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
505 gure winterdag
Kleurloos, hard, grauw bedekt door wolken
Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag
Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken
Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag
In stralende zonneschijn geboren
In glans die men aan de horizon ooit zag
Met vogelzang die elk mens kan bekoren
Laat elk hart zijn als het groen der bomen…
Dat zwart oogt
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
549 ik heb het woud gehoord
niet alleen zijn buitenkant
in het ritselen van bladeren
maar de oertaal van de vaderen
de krak waarmee hij
zijn jarenlange spanning
laat vieren in hervinden
van evenwicht en macht
het ven gezien dat zwart oogt
bij een helder blauwe lucht
en doodstil kleine bellen gas
aan de spiegel laat ontsnappen
bomen praten…
De Octoberwind
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
821 Als de octoberwind
zijn stervenslied zingt
doorheen bomen en hagen
zuchten en klagen
rukt hij aan ieder tak en blad
keert kermend terug
als hij iets vergeten had.…
De gastvrije doden
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.745 Prenten
met punaises op een boom geprikt.
Een man prevelt voor een naam met jaren,
aan zijn voeten groeit een schaduw.
Een hoed ligt op het hoofdeinde
van eengraf, in de deuk staat regenwater.
Het muurtje rondom neemt laag
na laag af, de toegang gevormd
door een enkele rij stenen,
om de levenden door te laten.…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…
Wanneer alles hopeloos lijkt
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
542 Een nieuw soort democratie is geboren
De democratie der blinden
In een wereld waar eenoog koning is
Het andere oog knijpen we dicht
Als onrecht geschiedt
Of in Brussel een bom ontploft
De schaamte ver voorbij
De graaicultuur
Men weigert het boetekleed aan te trekken
Terwijl de bedelaar buiten sterft van armoede
Over alle partijgrenzen…
Echoot in het water
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
511 ongrijpbaar was
de lach waarin ik het
eerste sprankje lente zag
een glinstering in oogcontact
de groet die kaatst
in spiegels van de ruiten
die buiten door het
eerste prille groen van
bomen raast de takken af
en dan op straat
licht echoot in het water
van de wallekant waar
ook de zon zich
glinsterend laat zien in de
nog wat…
Begraven geheimen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 voet
loop ik af, het duister in
van begraven geheimen
aan de rand van de oase
Twintig treden, vijf voet
loop ik in de opgraving
naast de ondiepe greppel
die ooit vijver was
Ontdekt vanuit de hemel
vaag aangestipt in het zand
door afwijkende meetwaarden
van de ondergrond
Het licht weer in
waar een man op de wortels
van een oude boom…
Laatste lied
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
427 Jouw warme hart slaat
het ritme van mijn voet
wandelend op straat
op plaveisel van bloed
het lijkt wel een dans
ik kijk naar het raam
van waarachter jij kijkt
jij zwaait en ik zwaai
terug met een draai
is dit dan de kans
die bijna voorbij lijkt
ik hoor zacht je naam
fluisteren in bomen
in een lied vol dromen
in het hemelse…
Ogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
529 Iedere dag een nieuw Dillema
om jouw ontrouw te maskeren
het uitzicht fraai
zie hoe het genieten is
landschapswaarden, lijvige heuvels
ruige rivieren, bibberende beken
bomen die langs lanen staren
bladeren melodieën
logboeken vol groen
en in het bij je zijn klinkt
een lied van hetzelfde gezicht
ogen die naar een verte staren
is…
Merel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
486 Merel
Vanmorgen vroeg floot
de merel hoog in de
boom zijn lied.
Waanzinnig
is het als je er naar
luisteren mag in alle
stilte.
Fris was het nog wel,
maar gelukkig liet de zon
ook haar glimlach zien.
We hebben het nodig,
een oppepper.
De dagen zijn nu toch
geheel anders.…
Weegboom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
445 Ze heeft me, ze zal me
opsluiten met slangen
of spinnen of levend
villen, roosteren, leegzuigen
of beheksen, ik ben verloren
Waarom waagde ik me
in de boom, wurmde ik
me door de spleet
nieuwsgierig, misschien
al betoverd
Wat zocht ik hier?…
De vleermuis dol van woede
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
555 er is een boze kracht
die mij mijn
eigenheid wil ontnemen
hij volgt mij dag en nacht
wat niet bevrijd is
houdt gevangen
omringd door wereldse
belangen
zon valt op
kruinen van de bomen
de vleermuis
dol van woede
verscholen
in 't hol hondsdol
het woud vervult
van klagen rondom
haar plagen
zon schijnt
op onze kruinen
terwijl…
Het struikje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 jij voelde hoe
bloemen struiken
en bomen hun
dromen kleur gaven
geaard en reikhalzend
naar de hemel met
energie en licht
je glimlachte
naar de prilheid van
knoppen en blaadjes
ontlaadde hun
spanning door ze
in warmte te
laten ontluiken
had oog voor
het struikje tussen
tegel en muur dat
bij iedere bui leek
te verzuipen maar
al…