35281 resultaten.
Grieks
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
734 Een land met Griekse mensen, gestrand in de ellende
Schreeuwend om hulp met centen, het is een grote bende
Bij mij groeit de gedachte,ik sta me af te vragen
Heeft het nu nog wel nut, water naar de zee te dragen
De put vol helpend water, heeft zoals men het bekijkt
Na rijkelijk geklater, zijn bodem nu bereikt.…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Van de zoute zee
in woeste drift.
Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.
Van verneveld water
dat als mist rondwaart
en in de lucht rust vindt,
of gewoon het water van de vaart
dat beide oevers verbindt.…
Gebed voor een eenzame II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Als dansende schimmen
gaan wij
langs gekwelde herinneringen
nog
horen wij
dond'rende vleugels
stampende laarzen
schreeuwende zinnen
kon ik je keren
ons lot keerde niet weer
stormboot
keer je boeg
op
de slagen der zee
droeve geluiden
ontstijgen
schaduwloos de ruimte
de aarde
wordt
rood als
het bloed der doden
de golven
schuimen…
Titanic
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
492 .
---------------------------------------------
Zo ‘n dertienhonderd mensen gingen boeken,
Die hielden van een mooie cruise op zee.
De nabootsing door de Titanic II:
Het is of je de goden gaat verzoeken.
Die imitatie is niet goed gedaan,
Want allen kwamen nu behouden aan.…
Toch niet weten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
559 Nu en morgen,
langs de rafelrand van dit ogenblik,
langs de rivieren die naar de zee stromen,
langs het bloed dat kolkt en beeft,
langs de stilte
die alles omringt
met geheimen en die voltooit
nu en morgen,
langs de rafelrand
van dit ogenblik.…
Het magnifieke vergezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 ik wist het vlakke land
zee en openheid
polders en het eindeloze strand
ontdekte heuvels
en rustieke dalen op mijn
levensloop in jaren
botste tegen rotsen
bergen die met scherpe kammen
wolken snijden aan de horizon
zag ravijnen die het kleine
van de mens vergrootten door
de angst van het begraven zijn
ken het magnifieke vergezicht…
Gebed
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
663 Maar soms kijk ik omhoog
en zie de roekeloosheid
van Uw vluchtige wolken,
gestegen uit de wijde zee
waaruit men dit maatwerklandje maakte.
Vergeef ons heer:
Uw rijk verknoeid,
ons land geschapen
naar ons rechtzinnig beeld.…
Verlangen
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.829 Maar de wind zingt,
waait over de zee
die is prachtig azuur.
waait verder, naar daar,
waar niemand nog luistert.
Verloren haar greep.
Rust eindeloze rust,
in mijn hart, mijn zijn.
Onvindbaar verlangen,
dat op de klanken van
een troostend lied,
misschien vindt...
De rust.…
PLATANENTAAL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 De boom van de kust
der Middellandse zee
verspreidt door Drachtens winkelbuurt
met zijn opwekkende bladerglans
bruisende lust tot zoekend
kiezen besluiten en kopen
geeft verkwikkende schaduw
aan hen die zich verpozen
genietend van drank en goede spijs
brengt uit Zuid-Europa
gezonde levensdrift
én
lome gemoedelijkheid
naar 't geweldige…
Onuitgesproken ontstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 verwachting meer
van woorden
oneindig
onuitgesproken
ligt de fragiele grens
ver weg aan de horizon
waar eens mijn leven begon
in pijn van eeuwige leugens
daar vermengde bloed
groep met groep
in onzeker onzichtbaar bestaan
hoe kan ik verder gaan
als wind niet meer ademt
in balans tussen dag en nacht
regen het zilte zout niet meer naar zee…
Mijn eigen lied
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
559 kan hoog
en laag springen
mijn eigen lied gaan zingen
maar de lezers bepalen
wat zij uit mijn
beeld en melodie gaan halen
laat ik bloesems kleuren
ontwaken jullie vlinders
spontaan door het gebeuren
als zon de aarde
op zijn zomers kust
zijn zand en zee een lieve lust
ik zoek schelpen bij de waterkant
leg daar mijn woorden mee…
Wat ik je wil zeggen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.051 zee zo oneindig
de kuststrook lijkt verdwenen
als opgegaan in een nevel
het twistend bootje
in een eenzame cirkel
vaart zo ver van een thuis
meeuwen schreeuwen
vechten zich een plaats
in het bestaan
jij roept naar een haven
het vuurtorenlicht
je zoekt een baken, een zicht
waar zijn toch de liedjes
de golvende woorden
van je…
Schoen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
478 Zie de wind op de golven
fel blazend op de kust
De kustlijn van ontzettend veel schuim voorzien
met daarin verwrongen schatten van de zee
door schepen
gelost, gedumpt, maar bovenal verloren
zijn eenlingen, zoals daar is die schoen
versleten zool en zonder veters
Wit van het zout; ietwat uitgeslagen
helemaal niemand meer die hem past…
Eeuwige sneeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 achteloos, in het voorbijgaan
zomaar flarden van schone schijn
verder niet iets om bij stil te staan
bij waterdruppels hoog in de lucht
maar dan wazig en buiten bereik
ben liever voor regen beducht
zo gaf men van zorgen blijk
ik dacht in mijn onschuld
dat het bergtoppen waren
in zwijgende nevelen gehuld
of drijfijs, op drift naar open zee…
Alleen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
986 In stilte van het alleen zijn
probeer ik te verwoorden
wat geschiedenis ons vertelt
en ik bevrijd mezelf
in zelfgekozen schemeringen
kleine kunstzinnige details
op de tekening van de avond
liefde geniet de rol van eenzaamheid
schepen bevaren een papieren zee
wanneer ik aan je denk
voel ik mijn ondubbelzinnige hart
ik mis de schaduw…
Waar stil toen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
15.076 Nu,
terwijl herinnering met zich
doet wat zij wil, beginnen
wij opnieuw met bijten,
haast tegelijk, tussen
de maïsplanten: zij in haar
abrikoos, ik in mijn abrikoos;
terwijl de kleine vossen nog door
de wijngaard sluipen, en de zee,
fluisterend: bij mij is zij niet;
nee, hier vind je het niet;
in mij is zij niet.
----------------…
Gedachteland
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
488 wanneer ik niet aan je denk
voel ik me eenzaam
want je bent er niet
in mijn droom
en de werkelijkheid is
slechts een film
in gedachteland
aan de oevers
van mijn denken
schep jij letters
uit mijn woordenzee
bedek jij de stranden
van mijn eenzaamheid
mijn eiland, met jouw ego
in dit nergens zijn we niemand
alleen gebleven voor de zee…
Na schooltijd
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.044 Hoe bloemen bloeien, hoe een vogel leeft
en waarom water van de zee beweegt.
Er komt een vlinder even zitten op een bloem.
Ik plaag hem met het puntje van mijn schoen
en sta weer op: ik moet nog huiswerk doen.
-----------------------------------------
uit: 'Vannacht zijn we verdwenen', 1993.…
Liefde is.....
gedicht
5.0 met 1 stemmen
17.398 Ja, hoeveel maal verdween de zon in zee?
En hoeveel teer bleef achter in mijn longen?
Op hoeveel fietsen reed ik daaglijks naar je toe?
En hoeveel smoesjes zijn er in je opgerezen?…
de zeezwemmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
694 In ’t diepst van zijn gedachten
brandt altijd het verlangen
naar zeewater van 15 graden plus
zodat het saaie zwembad dus
kan worden vervangen
door zee aan wenkend strand
door vloed omspoelde palen
door tenenknersend zand
door sterke stroomverhalen
door verre zichten grijs
door brutaal meeuwgekrijs
Ja, voor wie graag in golven klauwt…
Jij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
493 De regen drupt
Een warme gloed vervult mijn dagen
Ik weet niet hoe ik moet vertellen dat ik van je houd
Dat ik je liefheb
In de lengte van alle jaren
Dichterlijk geluid
Is ver weg van de huizen
Het leven gloeit voorbij
Ergens in mijn hart weet ik dat je er bent
Dat je stil bent in het geluid van de zee en van de bossen
Diep van binnen weet…
Zangeres van het duisterbiotoop
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
637 Zij weet hoe de nacht in het duister ademt
door heengaan van heimwee kust zij de zee
alles dat verloren lijkt
is niet langer zeewaardig
neemt het vulkanisch landschap
in haar dodendans mee
voel hoe de wolf huilt
in het duisterbiotoop
in dierlijke commercie
van het landenconflict
bemerk hoe tranen zich banen in beekjes
terwijl het…
lief
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
475 als ik ontwaak met jouw handen
op mijn buik, je lippen aan mijn hals
het verlangen zichtbaar aan je borsten
weet dan dat ik mijn ogen weer sluit
en de hemel verleg aan de akker van je hart
de warmte van onze huid
zal het gemis bewenen
in elke porie waar een herinnering
in staat te lezen
lief, jij bent de zee op wie ik vaar
het water dat…
Roepafstand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
460 de avond is tot de nok met
nachtblindheid gevuld
ons beider ogenblik
is de schemer al voorbij
maar er is meer, wat scheelt
het eigenlijk, wat is deze plek
in de zintuigen van ons
heelal, waar komt het licht
uit sterrenstof vandaan, water
naar de zee, schaamrode
golven voor de boeg, alsof
zij voor hete adem wijken
dit voorgordijn…
dichterbij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
487 Dichterbij
Luierend aan het strand
bedacht ik lieve flessenpost brieven
welke door de onstuimige zee
de golven zouden doorklieven
met woorden doordrenkt van verlangen
hoe wij destijds onbevangen
onze liefde voor elkaar beklonken
die opnieuw nog steeds lonken
Met deze gedachten vol genegenheid
genietend van de voorbijgaande wolken
in het…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 je leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en…
Laat dan los!
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
635 Zoals rivieren stromen naar de zee.
Laat dan los!…
Het Hoge Noorden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
788 Als kind al ben ik vertrokken,
naar die hoge landen aan de zee.
Zwervend in mijn warme bed.
Mijn Bosatlas, daar sliep ik mee.
Ik hou van oude, stoere schepen.
Van ijs, van storm en van zonneschijn.
Het Noorden infecteert als virus.
Een vriendelijk virus in mijn brein.…
Water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 Water is ondeelbaar
zelfs één druppel blijft water
net als de zee een geheel
Zo ook het heelal met
z’n sterren en planeten
De aarde en al wat zich
daarop bevindt
een geheel in het geheel
God is als water alomvattende
alle druppels ook ik
ben van al die velen één
Zo zijn ook wij allen
ook al voelen we ons soms alleen
allen zijn en…
Aflandig tij
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
549 de rots en jij
kameraden in status
bewegingloos en vrij
samen een eiland
in het woelige water
van aflandig tij
het was jouw plek
waar de wereld verging
terwijl jij droomde
jij kende het stromen
keek ook niet om
wist wat er zou komen
jullie contact
was een plastische relatie
gingen er samen voor
waren een baken
in zee waar…