7749 resultaten.
Als jij huilt
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
1.668 Dat is een pijn die kent even zijn einde niet.
Als jij huilt,
Dan bouw je luchtkastelen van kristal
En maak je belletjes van lucht.
Da’s een slecht moment dat beteren zal
Dat waait wel over met een snik en een zucht.
En toch
Heeft dat moment van zich even minder voelen
Voor jou een beetje weg van schoonheid brengen.…
Pakket
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
459 In Congo wordt een bloedbad aangericht
en Nederland kan in recessie raken
en Ella gaat met Wouter ruzie maken
dus sprong ik van mijn stoel bij het bericht
dat alles goed komt aan het einde van dit jaar;
De Kerstpakketten lopen géén gevaar
----------
'Kerstpakket niet in gevaar'
DEN HAAG - De financiële crisis…
benauwenis in vroeger tijden
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.361 in de droesemige lage landen
al aan de woelige Noordzee
zuchtten wij ons potje mee
de praal lag nog aan banden
grachten in steden waren berucht
stonken een eind in 't rond
alom gevreesd verre van gezond
velen namen speciaal de vlucht
voor natte zomers in ons Amsterdam
voor waar niet te harden klef klam
men bad om frisse wind uit den west…
het juiste spoor
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
867 Iedere dag is anders, verandering voert de boventoon,
Geen moment kan het blijven, sluipend tot het verdwijnt
Cellen verdwijnen, ouderdom spant de kroon,
Kreunend en steunend tot het eind.
Naarstig wordt naar middelen gezocht,
Op zoek naar ontkenning en schijn.
Zo aan het leven verknocht,
vluchten voor waarheid en pijn.…
ultraviolet lokt in letterbak.
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
595 te hakken
rots uit steen voor beeld
alles is ooit
uitgesproken voorzegd
tot oren steeds gesloten
onvrij gemaakte hoofden
ongezegd opgeslagen
ordeloos in breinen
zoekend naar verwoording
in dichters gisting
van Dale stort goed
bergen woorden schuren wrijven
in vermaledijde brij
waar oh hoe waar
te bezweren het ongerichte
ten einde…
het afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.700 mijn hart bloedde zachtjes terwijl de aarde
de laatste tranen ving in haar warme schoot
er was de zon, hoog aan de wolkenloze hemel
en de kilte van het marmer aan mijn handen
ogen vastgeklonken aan het einde begon ik
te lopen in de richting van jouw eeuwigheid
er was een schaduw, achter de gesloten ramen
de bergen die meekeken over mijn schouders…
wilde haren op papier
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
703 zwoele stem
hoe groen het gras kon zijn
stroopte teder onschuld langs
een hardheid die geen gene kende
adonis was mijn vriend
zijn schaduw sliep veel uit
hij versierde dames zonder
schroom en ik mocht vaak
mee als spelende schavuit
mijn jeugd heeft boeken
dichtgedaan met diploma’s
ging ik aan mijn eerste baan
onbezorgdheid nam een eind…
Zomervakantie
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
2.988 Einde, voldaan en blij, jammer
voor deze zomer, alweer voorbij.…
Onvoltooid
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.464 tweeën op het doek
en ik, ik voelde me koningin
en filmde al je bewegingen vol ijver,
gaf je m'n dik gebreide witte vest
met capuchon en noemde je
mijn Rembrandt
Schubert, hoe teder
vol verwachting, een iets melancholiek
klonk zijn onvoltooide door de kamer
Ik zei nog tegen je
laat de liefde tussen ons nooit voltooid zijn
want dat is het einde…
uit de hoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 koud betegelde gangen
eindeloos in hun lengte
van de strengste meesters
in de hoek een jongen
met zicht op twee muren
wat plafond en een stukje vloer
nog meer van die fletse tegels
het zwart in vierkant gegrijns
en de tijd als gezelschap
op het hoofd de ezelsoren
de wangen mochten rood
de schaamte van het laten vangen
toen nog het einde…
Nagels rood gelakt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
730 heb je vingers geteld
in tien kon ik
het werken van
je leven zien
nagels rood gelakt
aan artistieke einden
in lijnen rond je pols
vond ik verhaal
in jouw heelal groeten
planeten stemmingsvol
je marst kordaat in
eerlijk rechte lijnen
verfijnt als venus
gaat verschijnen
je rondt apollo's
zachte kant en sfeert
in jupiters geheime…
Een waarlijk gedicht
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
739 vandaag doe ik mijn best
oprechte poëzie te schrijven
het ligt niet echt in mijn handen
slechts goden bepalen of mijn verzen
ten einde in lyrische zin
aan uw superbe ziel zullen beklijven
die zo met waarden en normen
van de letterorde is begaan
en zij, strofisch als gezegd,
in uw edele gemoed wensen te landen
ik spreek thans…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
671 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
824 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Deze nacht is naakt
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
708 Kaal tot aan het naakt
is deze nacht zonder stem
en ik mag slechts hopen
dat de sterren komen kruien
gelang het getijde dat zonder
voorwendsels gelegen is
tot zeer diep en aan het hart
zodat het spreken mijn taal
zal wezen totdat
de vroege schemer
mij de weg zal wijzen
vanwaar ik kwam tot
aan het eind van mijn vaarwel
‘k wil niet…
Triade
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 aan het eind van de dag
maak ik de balans op
ik tel en reken uit
hoeveel seconden
hoeveel minuten
of zelfs hoeveel uren
ik mezelf heb verkocht
3.…
Haar tijd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 Zo is ze aan het
eind van haar tijd
anno 2009
nog velen tot zegen.…
Uitstel
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
809 wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen
doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd
dan wel onderhavig
aan de afsluiting der luchtwegen
zodat de veronderstelde ruimte
vooral niets bijdraagt
even zullen de ogen nog
bollen en staren naar de einder
eigenlijk hangt u daar al
einde…
De zwaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
493 Eind van de dag door zon gevoed.
Horizon van einder tot einder verguld.
Toekomst, die zich in het donker hult.
Over donker water een witte zwaan,
Zoals gedachten door ’t duister gaan.
Een schim die in het duister licht.
Een gedachte, zich naar de toekomst richt.…
Vrij en ongebonden
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.376 Hij begreep, dit is het einde van de fles,
hij had zijn dorst gelest..…
Lekker bakkie
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.122 Lekker bakkie hè - zei hij
terwijl hij rondkeek naar de meiden
met hun veel te strakke billen
die zij holden langs de pier
en zij knikte - keek er naar de lucht
waarna zij niets meer zeiden
in gesprekken zonder woorden
met zichzelf - drie kwartier
Het is hier mooi hè - zei zij toen
waardoor een eind kwam aan hun zwijgen
en zij pakte hem…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 Ze staat ernstig alleen en wacht
kijkt naar het einde van de straat
waar juist een fietser rechtsaf slaat
hij keek niet om, zoals ze al dacht.
Een lichaam kan hoe klein het is
eenzaamheid uitdrukken voelbaar
alsof een hand op de schouder ligt.…
Het kind in glas
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.482 je beletten
om te spreken
over vroeger dat niet meer telt
doch wel het gevoel dat de rode sintels
van het pas aangelegd terras doet schreien
en nood zich aan liefde hecht
die verstoort in een
couveuse ligt te ademen
waar brengt mijn religie mij
wanneer ik verwoord dat
vele levens het anker kan laten
vieren met het touw dat zonder eind…
In zwart zonder grijs
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
613 onze dood
te sterven in rood
bang niets meer
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel is vergeven
waarheid heeft haast
ik durf niets te vragen
want alles lijkt schijn
is het echt te verdragen
ik denk mijn spiralen
in zwart zonder grijs
de tol is mijn einde…
zon
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.015 groot wil zijn
moet klein blijven
in je hart en ziel
wie onzichtbaar blijft
onbereikbaar zonder fantasie
blijft hangen zonder geluid
in een ruimte
leeg
in het donker
verlangen naar het licht
lila
met grijze wolven
huilt het bos samen vannacht
geen kier laat mij doorgaan
zodat men verder kijkt alsjeblieft
nooit meer lief
klopt het einde…
Casco zonder afbouw
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 ben op de wereld gezet
met handen vol idealen
en wat restjes gebed
heb de muren geslecht
voelde hun pijn maar wilde het
casco zonder afbouw weer zijn
vrij in ruimte en tijd
het eind van de avond
brengt zeker mijn bed
opstaan wassen en plassen
aan het begin van de morgen
op een vrije etage gezet
eten gebeurt op de geur
de trek van…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.023 op een oude foto in sepiabruine tinten
boven de kast
waarop ze te midden van wie haar dierbaar waren
het leven nog rimpelloos toelacht, met een open
blik betast en verkent
hoe zij me woordeloos vertelt dat haar dagen
leger en eenzamer worden, haar aanwezigheid
stilaan overbodig lijkt
dat er niets meer beklijft, haar bestaan ten einde…
eb en vloed
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
469 eindeloos ver, komen golven
ruisend, over het strand
dat glinsterend als kristal
de koelte graag ontvangt
een witte slinger van plezier
spoelt over kiezels en rotspartij
kust kleine kreeftjes, en stoeit
met het gifgroene wuivend wier,
daar waar het zijn einde vind
huppelend als een spelend kind
spoelt schuimend het water door
tot waar…
Ontbinden
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.257 Ik kan zien dat je gaat huilen
Omdat je weet wat ik kom doen
Ik moest kiezen, ik heb gekozen
Geef me nog een laatste zoen
Ik moet nu verder, jij moet verder
Hier stopt de weg, eindigt ons pad
Nog wat tranen, nog wat strelen
Vandaag blijven de ogen nat
Hoe is het toch zover gekomen
Waarom altijd een eind
Wanneer is de twijfel ingeslopen
Wat…
op kale grond
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
701 er blijft niets meer over
niet van mij
of hoe, tot het einde toe, de werkelijkheid
nadert
in een schrijn van gebroken weerstand
de dansers, ze dansen niet
jij draait je om
en ik kan slechts onthouden
dat de klaver die je gaf in verloren momenten
te zwaar beladen was
strakgetrokken
door het gewicht van eigen bloemlezing
onschendbaar…