5642 resultaten.
Geloof voor later
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.051 hij de Bijbel lezen
Dus mag hij extra gruwel vrezen
Want die paar rare misstanden
Waarin de moderne Islam belandde
Komen in hun ver verleden tijd
Overeen met Jood en Christen beid’
Reinheidsgeboden van de Joden
De vrouw achtergesteld
Een en al bruut geweld
Ons in de Bijbel geboden
Afkeer van openlijke schoonheid
Bejubeld door de dichter…
Meibok
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.023 Bont gesponnen beeld van mooie woorden,
raadselachtig boeiend, 't is soms te vol,
Te veel, te groot, te overdadig, ja,
wanneer ik drinkend met mijn ogen,
Langs 's dichters gouden regels ga.
Zo vol van klanken, kleuren, geuren,
Een Mei te kort, één groot gebeuren.…
ijs
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
908 je staan in fleurige kleuren
Het enige wat ik kon zeggen is hallo
Ik zie je overal
mijn handen wijzen naar jou
En als ik je alleen zie lopen
Bewonder ik je
Als je kijkt blijf ik geloven
Als je lacht lach ik met je mee
Je ziet mij
Ik zie jou
Ik hou van jou
En in gedachte jij ook van mij
De zoete versnaperingen brachten ons dichter…
Inspiração por Alberto Caeiro
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
758 (18. 8. 2012)
*inspiratie Alberto Caeiro: heteroniem van de Portugese
dichter Fernando Pessoa
Zie ook
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa…
Het land Duimeloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
646 Het land kreeg eindelijk weer filosofen
en ook veel dichters kwamen in dit oord,
ja in dit land schreed zonder dikke duimen
in een hoog tempo de beschaving voort.
Richteren 1:6…
De mot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Ik kom dichter- maar de zon brandt te fel,
dan brandt het mijn hart, onder mijn vel:
dan stort ik neer.
Maar een mot sterft slechts een kleine dood,
landt liefdevol in zijn moeders schoot.…
In Zwitserland.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.603 Dát is de weelde van 't leven
Aan de dichter toebedeeld;
Dát is wat hem doet zingen
Zijn eigen tomeloos lied,
Als een bergbeek die schalt naar de afgrond,
Als een ster, die stralend verschiet.…
DE GLIMLACH VAN DE BRUID
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
589 achtergelaten
ook al lijkt voor jou niets meer te baten
Voor even is de zonneschijn gestuit
Alleen voor even stopt de speler op zijn luit
En voor even bot de rozenstruik niet uit
Reeds wacht voor jou de glimlach van de bruid
Elk uur komt voor jou je redding nader
Nog even en je zegt: Papa, vader
De priester luidt de klokken in de kerk
De dichter…
onderwerpen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
440 abstract (uitvoer):
elke stap die je zet is een stap dichter bij het graf.
reserveer tijdig want de plaatsen zijn beperkt.…
Tour de force
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
540 van de man
Dennis' hybris dadendrang
en zijn pandemisch geluid
turelurosso die
op strooptocht twist,
toen de teerling
werd geworpen
was zijn sprong
een brug te ver
alea iacta est
Zing van de man
die zijn simple things
in een etude zingt
voor Jellie maanvlinder
de kunststofkoningin
Vallende engel
uit het noorden
die dichter…
De langste nacht van het jaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
661 Ik hou je voor altijd dichter.…
20/04/2025 Pasen, Pascha, doornen kronen en kransen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
804 Hoop verlichte dagen
op standing
uit een diepe slaap
't graf verlaten
ei-sprong Paaseieren geboren
Beiaardspel in alle koren
de Paashaas zet het
op een lopen
nacht merries dagdromen
Klankschalen in echo
De Grote Manitou
't slurfje toont
Levend water
de bizon drenkt
de eland wenkt
't gewei erkent
vogeltjes schuifelen
dichter-bij…
DE MACHT LIGT BIJ VROUWEN EN BIJ VROUWEN ALLEEN
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
338 Café Eijlders, Amsterdam, vanmiddag, dichtmiddag
Dames en heren met de nadruk op de dames
De Duitse componist Brahms spreekt mij bijzonder aan als componist
die gebruik maakt in zijn LiebesLieder van de volgende tekst
van de hand van Georg Friedrich Daumer een Duitse dichter en filosoof
O vrouwen, o vrouwen,
hoe verrukken zij het hart!…
DE JACHT VAN CUPIDO
poëzie
3.5 met 46 stemmen
8.215 Beiden, mensen ende Goden,
Haast vernamen, door dees boden,
Wat kwale hen overviel,
Tot beroering van hun ziel;
Maar eer zij konden ontvluchten
Dezen schutter, ’t pijnlijk zuchten,
Werden zij, in korter stond,
Van zijn pijlen wreed doorwond;
Gelijk ’t nachtegaaltjen jeugdig,
’t Welk, in ’t kwinkeleren vreugdig,
Onverziens zich vindt bezet…
Bedelbrief
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.614 Des zomers heeft de rijkaard ijs,
Des winters heeft hij fruiten.
Dat doet het goud, die zegen Gods,
Te dwaas veracht door valse vromen.
Genot, geneugte en rang en eer,
En nog veel meer - nog vrij wat meer
Kan men voor goud bekomen.
Wij gaan met schaal en bussen rond
En kloppen aan. Doe op! doe open!…
Meester-zangers.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
965 Mijn hert, betoverd, wil in 't grensloos gaan:
Ik zie der liefde en ook des lijdens traan.
'k Wil liefde met de zielegoedheid helpen,
'k Wil smerten troosten, elke ellende stelpen...
o Meester, leer mij trouw uw wondren klank,
Gevoel, leert hij; gevoelen leert gezang.…
LAIS CCXXXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 LAIS is stil, haar klank is visueel:
het hoort haar met de snelheid van het licht.
Het ziet haar in de klank van het geheel.
De vingers typen haar, zij wordt gedicht.
In tijdloosheid maakt het haar speels en licht.
Als het haar voelt, raakt de tong aan kleuren,
en ’t schrijft haar neer in bloesemgeuren.
Het is haar lijf, zintuiglijk één met haar…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Niets. Het schrijft haar weg in de geschriften.
Geen pen met inkt krast door het perkament.
Zo’n scherm is een kleed om op te lichten.
Het typt het uit: is het zo’n nare vent?
‘Het lijf had lust’: is dat zijn testament?
Lyriek is nooit wat er geschreven staat.
LAIS is vrij zodra zij het verlaat.
Hebben kan hier niet, dus wil het geven.
Het telt…
LAIS CCLXXXIV
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Het is haar het, van nietigheid heelal,
der stelsels sluier vliedend van het nu:
het is het, een niets en van niets het al.
De tijd is teken slechts, een residu,
want eeuwigheid is nu, niet continu.
Waarheid omarmt het als een warm gebeuren.
Schoonheid zweet en danst in zang en geuren.
Het is haar poort, van vrede het gebaar,
het is de code…
LAIS CCLXXXIII
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 Een volte van eenvoud keert zich in haar.
Het licht verschuift, stralen dagen het uit.
Donkere tranen parelen gevaar
en schaduw glijdt dreigend af van haar huid.
Het git wordt wit, de kleuren breken uit,
hun weelde laait op lippen, vlammenzucht.
Handen doorwoelen een witte wolkenlucht,
de lijven wentelen van zij op zij.
De zang komt los, het…
LAIS CCLXXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Het is als ruimte buiten elk bereik.
Het is een vallen vallend zwart in zwart.
Het was gebaar, het smelt als sneeuw tot slijk.
Het is een woord dat niets tot lid verhardt.
Het wordt gezegd, gedicht: een het is hard.
Het wordt gebruikt als stoplap van bestaan.
Het regent, het gaat, het wordt niet gedaan.
Het zocht begin dat nooit begonnen was.…
LAIS CCXXIX
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 Het wil schoonheid schoonheid laten raken
wimpers zien langs lippen glijden, het oog
stormstil, het lichaam zee, de ziel een baken:
beweging wil bereiken dit betoog.
Zij is moment waarin het nu bewoog,
straal waarin het licht zichzelf betekent,
stroom die zich in de stroom vanzelf herkent,
parel in het wak van het verlangen,
geheim dat met een…
LAIS CCLXXVII
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
493 Badplaatspromenade, noorderwind. Schril
als de meeuwen krijst haar stem. Nijd brandt
haar zuur in de slokdarm. Het slikt haar wil
die met naaldhakken klakt. Het nijpt op zand
dat stuift uit de hand. De tijd is een wand
met tongen aan de andere kant. Niets
gaat nog open, dit licht is van kant. Iets
heeft de schoonheid als van papier verbrand.…
LAIS CCLXXVI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 'Dag jij', zegt het en het kust de parel
in de leugen die zich sluit. Het draait om
en om de eigen droom, een opstand, rel,
een vlechtpartij, het voelt zich heerlijk dom
en slecht want dit gaat naast de waarheid om.
Die ochtend dan. Zij blijkt ook echt te bestaan,
haar lach is goud, de zon blijft er in staan.
Er is de nevel van haar zijden kleed…
LAIS CCLXXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Als de dag sterft, in de klem van de nacht,
zal het als een ster verschijnen, minnaar
van haar al. Rood kleurt het haar wangen, zacht.
Het licht is jurk, glijdende zijde daar
waar haar oker zich onthult: huid, gebaar
van haar, één glimp ervan geeft het bescheid.
Het laat zich door haar leden leiden, scheidt
hemel van aarde, water van hel…
LAIS CCLXXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Er is geen god die slechts voor ons bestaat.
Er zijn geen wetten die ons leiden kunnen.
Er is geen vijand, geen duivel die ons haat.
Er zijn geen woorden die ons redden kunnen.
Er is leed dat wij met wrok verdunnen.
Er is nijd die nijpt in onze billen.
Er is weelde die wij blind verspillen.
Er is de schoonheid in de lelijkheid.
Er is een zucht…
LAIS CCLXXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De steen der wijzen is een dode klomp.
Een hart van goud dat sterft, wordt weer orgaan
dat in het lichaam klokt, slokt, blind en lomp.
De hemel is een dunne laag bestaan
in ’t leeg heelal dat ons is aangedaan.
De groene nijd bevrijdt met nijpend zuur
de winst uit onze lijven en elk uur
verschrijft men vast tot data in metaal.
De mens verkoopt…
LAIS CCLXXII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 In de droom van de daden, de wilde
stroom van het echte, waren de dagen
nog vol zon en velden. Die verkilden
onder de wet van strakke wil, jagend
naar de hoogste winst, het nu verdagend
tot ooit, een hier of daar of dan maar nooit.
’t Verleden dat zichzelf nu droomt was ooit
daad die het vlak van nood en wet doorbrak.
De schim die nu met verlangen…
LAIS CCLXXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 In het verdroogde oord van dit bestaan
horen mensen hun naam, en ze steken
een licht aan, jaren nog van hen vandaan:
gekromde stralen geven letter-bleke
schijn van wat nu handig wordt ontweken.
Die ster blijft staan, als eindelijk eens iets
echts in dit onwezenlijk verhaal. "Past
jouw hand niet in de handschoen van dat niets?".
"Is dit dan hoe…
LAIS CCLXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 December. Bomen staan naakt en bevrijd.
De huizen glimmen en de spin gaat dood.
De kale maan houdt niet van narigheid:
zij wil haar aarde echt en recht en bloot.
De zon loenst schuin, zijn gluren is van lood.
De mens loopt krom, kop in de kast en koud
zijn de gedachten, lelijk, dom en oud.
Niemand heeft haar licht gezien. Hier ging zij…