Netgedichten over lightverse

Linker neusgat dicht, oor vol fluitgeluid en op mijn hoofd hamert een kingsize heikraan wijl ijzervijlsel mijn keel schuurt. Het brood is op, en de honing, en er is nog één aspirientje. Als ik stil blijf liggen, voel ik amper de nachtelijke kuitkramp en elke wervel in mijn rug creëert torturen die blijven duren. Maar het brood is op,…

Woorden zijn rare dingen. Soms huppelen ze zomaar door het landschap en vang je ze moeiteloos met het kleinste vlindernetje. Dan weer heb je de zwaarste wolvenklem van doen om de buit binnen te halen. Toch ben ik dolletjes op woorden… … en zij soms ook op mij.…

oud en wijs paraboolt hij door de nacht, de maan. hij waakt over de aarde en spant zijn stralen, tot sterren toe en kijk hoe rijk ze zijn daar boven. het duizelt van zilver en goud maar onbereikbaar als mooiste meisjes zijn ze. gedoken in mijn dichtersjas droom ik van vederlichte lichtgedichtjes. over de maan welteverstaan.…

Onweerlegbaar in bescheiden termen gaat ze liggen elk kwartier in schaars geklede wegen van het schaduwbeeld sta ik gedompeld in haar krijt, wat klinkt in onvoorzichtigheid te besluiten, want de gekozen draad ben ik weer kwijt maar zij draait er middenin, zij keert zich van de binnenkant naar buiten , er bestaat geen enkele weerstand…

Bladergoud van dekens markeren het verouderd bos wind in koperen regens, nevels beheersen de gedachten oktober spreidt z’n ziel in het eerste schrale licht, Schaduwen, nog begraven onder het natte mos, ze woelen als tentakels tussen wortels, hongerig naar voedsel wat de laatste zomer heeft gebracht, roerloos drapeert de mist zijn vitrage…

Ik zag je schrikken geheel ontkleed van al die strikken je zag me sjansen zoals het scheen ik had nog kansen je liet me voelen want mensen weten voor open doelen ik hoorde roepen omdat je dacht dat ik moest poepen je liet me weten diep in jouw web dat jij moest eten ik kon niet weg ik zat verpakt en jij liet scheten jouw…

Die Mannschaft hat uns Fussbal sehen lassen ja saag nun selbst, das waar kein loos gepiel, die Brasilianer sind den Arsch gewassen mit sieben - eins, mein God das waar ein Spiel! Fünf eingeschossen –Jungens was ein Klasse- im eerste Spielhelft, mens das waar subtiel. De Mannschaft hat uns Fussbal sehen lassen nun sage selbst, das waar…

mijn GSM! dus neem ik op ik hoor: 'met mij' en ik denk... tóp! maar jee o jee die mij van mij dat kan wel zijn maar wíe van bei' ?…

(vrij naar J.C. Bloem) Frituur is voor tevredenen of legen. En dan: wat is frituur nog in dit land? Een zak patat, te zout en niet krokant, Een frikandel die rimpels heeft gekregen. Wel krijgt de snelle hap van mij de zegen, (Slechts vijf minuten op de hoogste stand) Die zorgt voor glimlach en gewatertand, Door zogenaamde kenners doodgezwegen…

Gijsje Gijsje Gijsje Wat zing jij mooi dit wijsje Het kan me steeds bekoren Ik wil het alsmaar horen Teuntje Teuntje Teuntje Wat zing jij mooi dit deuntje Het galmt maar in mijn oren Het lijken wel drie koren Pietje Pietje Pietje Wat zing jij rot dit liedje Het is niet aan te horen Het klinkt als tien motoren Gottegottegotje wat…

Met regelmaat heb ik een trieste dag zo zwaar als lood en haast niet door te komen gevuld met bitterzoete onderstromen en zoute tranen, soms een wrange lach. Zo’n dag waarvan ik enkel maar kan hopen dat hij voorbijgaat zonder ongeluk of ander soort ellende aan mijn juk; hij kan niet vlug genoeg zijn afgelopen. En ’s nachts in bed -getreiterd…

Met het schudden aan de boom treuren tranen in het vangnet van de voorjaarswind, het zijn de wilgen die het lot bepalen tot de waterspiegel hen vindt De witste seringen uit het verhaal tonen de geurigste kleuren van het avondrood in het groenste kroos gaan ze ten onder in de ademnood van de onvoltooide dingen De hemel richt zijn bühne…

Regen kennen we, het wast de ogen open, het reikt naar de hals en hoofd voor de rimpels zijn verschenen het maakt kleiner dan het origineel het steekt de vingers uit de handen het vult de dorst tot lust en legt het koudvuur aan de schenen vervult de holten in de knieën, verzacht en laaft de zolen, draagt de voeten waarop men zich…

een helden epos op papier hoe schrijf ik dat op een a vier het draait om macht klein tegen groot het rijk van geld en arm als de goot toch zal de underdog geprezen worden voor slagvaardigheid als de ander zich in het stof verbijt in dit gedicht is magistraal de wonder inkt waarmee het vers gloedvol drie d zal worden uitgeprint…

Door de witte schaduw op mijn rug besta je en ik niet, al was het maar heel even les je de zilte dorst uit jezelf, voortgestuwd, aangevuld met ander leven ben je mijn vriendin, zwanger in een schuimende golf toren van levend licht veraf, nu angstig dichterbij, wie niet wil winnen, heeft al verloren, kom aan mijn borst spat…

Zomaar op een morgen als alle andere in het vrome licht, aandoenlijk zonder stekeligheid van de nacht en nevel, waarin de dagen hun bitsheid hebben afgelegd het duister zichzelf met zwart fluweel heeft gedrapeerd, waarin een minstreel zijn fluisterwoorden onbelemmerd uit het hart en luit laat stromen en in alle toonaarden na jaren…

Een dierenpension te Naarden had schokkende normen en waarden. DIERENPENSION stond op het bord. Niets aan de hand, krachtig en kort. Daaronder - en dat is het hem - stond: Dierencrematorium.…

Wanneer het kwik des winters onder nul staat en ieder loopt te barsten van de kou de ogen tranend, wangen lichtjes blauw; dan zegt de weerman ons dat het om vorst gaat. Maar als het kwik alleen maar plussen zien laat - het zweet loopt je met straaltjes langs de rug, je snakt naar een koud pilsje, liefst wat vlug - geen weerman met verstand…

Maar als eerste dan de finish gepasseerd, maakt zich een enge vent aan je bekend. ‘Ik ben official hier. Ik zweer dat u mijn man bent. Wees niet bevreesd. Ik ben immers zelf gedrogeerd. Ik heb u afgeklokt. Het was een mooie tijd. Nu wordt het laat.’ Dit met de stem van een castraat. Je merkt hoe een knieschijf aan het trillen slaat en vreest…

De stad heeft zich weer gemeld de balkondeur open, straatgejoel zwelt aan door jengelende logistiek, scherp gedrein van tramrails snelt door de sirene geest en ijle lucht. De linden werpen met een hoofse neiging in hun kale kruinen elkaar de zwarte jassen van de kraaien toe, boven de daken van deze verbale dramatiek schildert een…

Volharding 1 Met de Volharding 2 fiets ik een eindje mee. Een plons en luid gesnater. Daar lig ik in het water. Volharding 2 Daar lag ik in het water. Het werd later en later. Op de Volharding 8 heb ik maar niet gewacht.…

Het rijtjeshuis u weet wel ~aanelkaar~ daarvan staan er in Nederland zo velen, je vindt ze zelfs aan plein en boulevard, haast nooit architectonische juwelen. Ze zonnen door, ja dat is vaak wel waar en hebben tuintjes waarin kinderen spelen. Het rijtjeshuis u weet wel ~aanelkaar~ daarvan staan er in Nederland zo velen. Het groeit maar…

Je denkt ~Nou dit geheimpje houd ik onder eigen pet~ maar ondertussen mail je ’t wel naar je vriendin Janet, want die is te vertrouwen vanaf A tot en met Zet; dat is ook zo, maar onderwijl zit je op ’t internet. En daar is waar het misgaat, want je waant je onbespied. Dat had je maar gedacht want diep in ‘t virtuele riet verschuilt zich de AIVD…

Het jaar doet er weer toe, de teugels van de toekomst zich nestelen op de takken van de avondschoot en hun kwetterende muzen…

Als een larve sluip ik door het januarilicht de klok van maangoud kruipt langs de ramen hel verlicht wordt de cocon van mijn winterslaap waarin de liefde zich langzaam kan verstoppen Ik schuur en stamp tegen een rupsenhuid van ijzer het lichaam door de seizoenen vastgesnoerd waarin de ziel zich ongestoord kan verpoppen ik blijf een wezen…

Een versje schrijven, was allang mijn wens Bij deze dus maar eens begonnen 'k heb zo wat zinnen bij elkaar verzonnen Die zoetjes zingen voor een lezend mens Zo'n versje schrijven, nee geen hindernis Een kwestie van wat woorden brullen Om daar de lijntjes mooi mee op te vullen Zo simpel is het, voor mij kattenpis ..............…

Het meisje is een jaar of zes en speelt heel leuk viool. Ze gaat nu al een poos op les, beheerst knap de triool. Haar vader groots van ijdelheid, daarbij gefortuneerd, ziet wond’ren in de kleine meid: zij wordt geadoreerd. Dus geeft hij haar op heur verjaar een prachtig instrument. Een eeuwen oude Stradivaar. Hij kijkt niet op een cent…

Koud en onvruchtbaar als de polen wordt mijn glazen aardbol gevuld met winterlicht, in de draaiende bewegingen van de mooiste wensen ontkiemt het noorderlicht. Wolken kunstsneeuw drijven behoedzaam binnen, het zijn de souvenirs van openbaringen, gebloesemde herinneringen van een laatste rustplaats aan de buitenzijde van mijn…

Ik zie het ding nog in het schuurtje staan; op zondagavond werd ie aangestoken, een nachtlang stond er wasgoed op te koken want ’s maandags moest en zou de was gedaan. Ook op het keukenaanrecht stond er een, een groen geëmailleerde naar mijn weten. Een kleintje, nee ik zal het nooit vergeten. Het was een éénpits ~Beccon~ naar ik meen. Ma…

Ik zeg u, wat mij zo aan Kerstmis stoort, -’t is wel niet veel maar toch moet u het weten, al is ’t alleen maar dat ik word gehoord- is dat er zo godsgruwelijk wordt gegeten. Iets extra’s met die dagen, nou akkoord, maar wat er niet naar binnen wordt gesmeten, is wat mij met de kerst toch danig stoort en dat mag u van mijn part best wel weten…