782 resultaten.
ik word oud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Nog meer barsten en ik moet de stukadoor bellen,
daarvoor bel ik een goede vriendin,
zij helpt mij wel aan een vakman.…
De wind en de liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
524 oost naar zuid west
ze vangt het op met beide handen
haar voeten dansen vrede
ze wil dat verder dan over de horizon
fluisteren tot waar
nu nog de bomen kaal van tak
in de wortels lente vergaren
straks zullen ze die laten ontspruiten
in een zacht groen bladerdek
stevig staan ze daar
sinds jaren
ze vangen wind
ze buigen wel
maar ze barsten…
Werkelijkheid
gedicht
3.2 met 41 stemmen
17.351 De spiegel keek wit
van schrik naar de kamer, die barstte,
scherven van een onleesbaar gedicht.
Zo geschiedde in alle kamers waarin ik
was opgesloten, in theorie. Elke deur
vastgezogen door niets, het luchtledige.…
Alice Nahon
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
625 het liefst zou ik kort willen aanmeren
tussen de leidraad van haar oeuvre poëzie
waar het barst van schone volzinnen
tot stiller stilte als een tijdgenote
dat dromen kruidt voor de ’eigen haard
in tekens van taal als een open boek
zonder schaduw
stil lees ik, jouw licht blijft
achter de stilte van iedere dichtregel
hangen in mijn hart…
Bruidsbed,
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
578 Uit de penselen van de tijd
vloeide ganzenveren, daarmee
probeert het tij te keren, op
het kussen schildert ze de
idealen, het emaillen ijzer van
de bioklok toont de barsten,
worden wijzer,de haren grijzer,
verliezen hun betekenis, uit
de poriën van herinneringen
drupt een milde beek, de bron
verheven tot een ware kunst,
waaraan een…
Boom
gedicht
2.7 met 11 stemmen
5.704 De diepe barsten in jouw bast betast,
het braille dat op stam is ingelegd.
Een oud verhaal dat hier geschreven staat,
hiërogliefen uit een verre tijd,
zo zorg'loos ooit de liefdesgod gewijd;
van altijd zomer spreekt dit stil dictaat.
Mijn vingertoppen raken haar gebied,
gaan langs haar naam, het half verweerde hart.…
Hoewel rafels
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
561 nu echter verlopen
Jij speelt slechts, zon-
der echt te weten
Doet alsof het leven
simpel is af te kopen
Hoewel rafels
losgeraakt en aan
de rand uiteenvallen
totaal de tijd negeren
Loopt een leven
soms op de klippen
Steil van de zeebodem
oprijzende rotsen die
onze schepen
breuk laten lijden
hoewel de tijd ons leert
dat elke barst…
Komen en gaan
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.446 Uithuizig staarden we naar het raam
verder dan de barst in de ruit
kwamen we niet
de schouders als kapstok
voor onze dichtgeknoopte jassen
de schuld van de tochtdeur
hielden we onszelf voor
want die klemde
zullen we nog een ommetje doen
zei jij toen je zag dat je benen
overhoop lagen met die van mij
en dat op de bank die ons vroeger…
De vlekken rode wijn
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
546 krakend hun verhalen
nog onvertaalbaar in het nieuwe licht
de voordeur piept welkom of kreunt donder op
ik sluit niets uit de sloten zijn te vaak gebruikt
ik luister naar de schaduw in de kamers
de vergeten muur schrijft behangloos zijn geschiedenis
ik lees niet meer de vlekken rode wijn
en geef geen oordeel over scheuren
ik laat gewoon de barsten…
Essentie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
437 Dwars door stapels fouten,
verrotte houten fundamenten,
even vele pracht momenten,
craqueleert het tot het barst.
Het knarst,
het wringt,
het volgt de nukken van de wind.
Het brengt mij weder,
tot het teder schijnsel,
van een kind.
Onbevangen.
Nakend in zijn eigen onbewust plezier.…
De metselaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
745 De voegen barsten.
Hoge noten verzwakken mortel.
Triolen van bassen, krachtig.
De muur weggevaagd.
Ik de metselaar onbegrepen,
werkeloos, bevrijd van de last.
De stilte treedt aan.
Noten sterven weg in de verte.
Geen weerkaatsing, onzuiver, klank vast.
Ik de metselaar,
geobsedeerd, luister en kijk toe.…
De vlekken rode wijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
774 kraken hun verhalen
nog onvertaalbaar in het nieuwe licht
de voordeur piept welkom of kreunt donder op
ik sluit niets uit de sloten zijn te vaak gebruikt
en luister naar de schaduw in de kamers
een vergeten muur schrijft behangloos zijn geschiedenis
ik lees niet meer de vlekken rode wijn
geef geen oordeel over scheuren
laat gewoon de barsten…
stijf staand van gebeden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
633 ik zag ze staan
ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden in een buig of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
over duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht in wit
en rond, beesten smakken…
hoe kaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 in dit ongerepte
woud waar
Thanatus waart
met botte bijl
en kettingzaag
kondigen
lentevogels de
barre winter aan
voor reuzen van
het bomenrijk
waar onbewogen
stammen met
lange adem
zwijgend naar de
hemel reiken
het bladerdak
murmelend ruist
vingertoppen tasten
naar diepe barsten
in de schors
in dit onbetreden
woud…
Er is immers altijd 't verleden naast toekomst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Voelen we vredigheid, het wortelen, de seizoenen
willen we namen kerven, hier de barst schoonboenen.
Schrijven we ooit iets wat rechtstreeks onthullen kan
over duurt 't kapbeleid verklaren, de natuur verstoren
ook hier, in dorpen en steden, landelijk en provinciaal
te bedroevend wereldwijd allemaal niet al veel te lang.…
Ik doe mijn best
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
699 volledig mis slaan
Waar is het toch misgegaan
Ik weet het misschien niet
Of meer
De wereld om me heen
Komt op me af
Maar ik blijf alleen
Ik zet maar door
Spreek alle frustraties van mensen
Om in positieve zinnen
Breng wat bij in het bewustzijn
Als ik strarende blikken aankijk
En net doe alsof er niks met mij mis is
Terwijl ik barst…
Willy Stähle
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 De vlam die flakkert, fluistert poëzie
jouw naam het zachtst gesproken, ’t vaakst gehoord,
godinnen barstten haast van jaloezie,
Apollo, Zeus, door j’ heerlijkheid bekoord
Zij trachtten jou al eerder op te halen,
als vrome Ikaros viel jij ter aarde,
waar zij je van je dartelheid bestalen,
bescheiden restte jou het lot t’ aanvaarden ...…
de kern is rozerood
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.524 je hebt as gespuugd
als gal van binnenuit
je barstte open, explosief
ineens had je jezelf weer lief
joeg hete stenen door de lucht
de zwavel rookte nader
je angsten waren op de vlucht
de vulkaan is nooit een vader
de kern is rozerood
wringt lava door de spleet
ik vlij me in je warmte neer
jouw magna is al eeuwen heet
ik glij een helling…
Ken het dat ik u kan?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
476 Maar 'k ben geen kok, ik ken d'r echt niks van
Als jij het ken, dan is 't in kannen, An
En kruiken, ja die kennen barsten dan
Maar al die kannen doe ik in de ban...
'Welnee,' zegt Annie, 'kun, dat ken toch nie?
En trouwens, ken het wezen da'k u kan?…
Breekbaarheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
577 Kom, laten we ijlings helen
wie schrijnend barsten vertonen:
pubers, wezen, onze dochters en zonen.…
de Naam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Op slag klinkt in ons spreken
een goddeloze tong banaal
en barsten er gebreken...
Dan liever een heilsoldaat
die schreeuwt dat Hij onze Heelmeester is.
Terwijl het bolwerk van de heilige vader
dogma's koestert, dilemma's wekt,
celebreert men Christus' komst op aarde...
Welke pope zou een jood de voeten wassen?…
De droom voorbij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 Je gezicht barste in de spiegel.
Servies viel uit kasten.
Nu had je een excuus om nieuwe te kopen.
Oorverdovend mooi klonk het
toen het doorzichtige anker
op de straatstenen uiteenspatte,
zodat de ruïne het luchtruim besteeg.
Zich langzaam mengde met
alledaagse wolken.
Je wist hoe laat het was.
Je had dit vaker gedaan.…
Helaas
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
387 iets wat er op lijkt
straat schuift uit witte verte
arbeiders bouwen met handen die te licht zijn
aan een huis dat niks zegt
trappen piano’s
geen ramen geen einde
populieren wiegen
niet van wind maar van iets dat ze weten
gooien stemmen naar elkaar
vogeltaal zonder ondertitels
hoog heel hoog
een vliegtuig tekent iets
bloemen of barsten…
Onze duisternis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
340 Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede,
een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,
dromen rotten tot maden van goud, krioelend in wonden die nooit helen.…
De soldaat die Jezus kruisigde
gedicht
3.5 met 110 stemmen
22.384 Ik wrong een lach weg dat mijn tanden knarsten,
En werd een gek die bloed van liefde vroeg:
Ik had hem lief - en sloeg en sloeg en sloeg
De spijker door zijn hand in 't hout dat barstte.…
(bijna) gebroken liefde
hartenkreet
3.3 met 41 stemmen
4.152 Ik voel nog de kilte, de angst om mij heen,
En de angst dat alles wat mij lief is in een diepe kuil verdween,
Nu is alles een beetje rustiger
maar nog steeds ben ik ontzettend bang,
Omdat er aan iets dat zo fantastisch was
bijna een einde kwam,
Je geeft mij weer een sprankje hoop daar klamp ik mij aanvast,
En ik hoop dat alle barsten zullen…
Heimwee (Maastricht)
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.397 Ik plavuis mijn hart met het monter koeterwaal
betegel een straat die per abuis lijkt te bewegen
in de rust van geweven stijgende lucht gelegen
goedlachs pittoresk en authentiek monumentaal
Gemurmel in de scheuren naar kabbelende dalen
schilderachtig tot in de barsten van nieuwe kleuren
het bestaan dat doorleeft in Bourgondische geuren
achter…
Dragonders en karbouwen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
755 Wanneer het kroost weer stormt
met averij en uitgebreide schade
het glaswerk barst of vreemd vervormt
hoogpolig tapijt met plassen limonade
dan wil ik ze toevertrouwen
Dragonders en karbouwen !
Dragonders en karbouwen
Vol onbegrip over wat ik zeg
maar een ieder maakt zich uit de weg
voor dragonders en karbouwen !…
Ik word OMA?!
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
5.576 Ik barst temet uit mijn
voegen, zo apetrots een
mens kan zijn.
Hé, jij daar, luister even,
Oma worden tóf en fijn….
Van de dáken willen schreeuwen
er is een kleintje weer
op komst,
al is ’t niet de eerste,
‘k word Oma, wát een vondst.…
Op een huid van Indisch goud
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 Woorden hagelen een witte waas
over het doodgeboren kind, lang geleden
Moeder borduurt - half blind – haar littekens,
op een huid van Indisch goud
Vader bouwt zijn onzichtbare Bersiap
met een ondoordringbaar doodzwijgen
Hij drinkt zijn verdriet van harde tranen
verslikt zich en barst
Hun oudste dochter is reeds het huis ontvlucht
Bekleed…