1295 resultaten.
Die nare dag
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
1.999 De seizoenen baren sferen
Terwijl klokken tijden keren
Bleek waarheid slechts een waanidee
En brak de liefde van lieverlee
Was het soms de sleur die sloopte
Houden van waar ik op hoopte
Of sloeg de leugen mij toen lam
Die nare dag dat jij afscheid nam
Ik herwaak uit jouw hypnose
Jouw pracht was daar slechts een pose
Maar koud werd mijn…
Vannacht
gedicht
3.1 met 49 stemmen
23.991 Ik heb ze op het gras gelegd,
dat hard onder mijn voeten brak,
hun lijfjes droog en warm gewreven
en ze mijn adem ingeblazen.…
IJdeltuit
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.093 stoffen
naadloos sluitend om de leest
met opgeheven pink
Zij toont wat getuite lippen
niet lossen willen
Ze waant zich heel wat
het bont van de hermelijn
als een cobra rond haar hals
In haar hoed zit de paradijsvogelveer
zo enig en duur moet ze lijken
bewust van de laatste smaak
Tot ik strompelend van weerzin
in haar rozenperkje braak…
Hou niet van je
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.388 Je stond daar en je brak
ik zag je breken
Kon twee woorden zeggen
en je zou kapot zijn
Als ik ooit zou vallen
kun jij me niet vangen
zonder zelf stuk te gaan
En wanneer jij valt
zou je in duizend stukjes
kapot slaan op paarse stenen
Modern vrij en ongewapend glas
kan niet op tegen zwaar bewapend ruw beton
Ergens heeft je onschuld…
de liefdesdroom
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
874 aan zij
zullen wij dwalen
langs d'eeuw'ge baren
grijze wolken
kolkende waat'ren
vuurstralen lichten weer
biddend gaat 't hart tekeer
in tijd vergeten
zullen wij elkander heten
dagen die gaan lengen
- niet zonder ons -
- niet zonder ons -
in d'onverbrekelijkheid
onzer wenk in waardigheid
zal er liefde zijn in luwte
waar alles brak…
Vogels
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.151 De aarde brak in twee
als met de kracht van een vulkaan
en lava stroomde in de zee
uit zwavelende kragen
De vogels vlogen hoger
dan zij ooit waren gegaan
nog hoger dan de hemel
die het steen had stukgeslagen
Dat droomde ik vannacht
toen ik met ingehouden traan
de dagen zag in spiegelbeeld
vol wonderlijke vragen
Maar toen ik weer naar…
Schicht tussen verschoten licht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
728 ik focus maar je breekt mijn beeld
als schicht tussen verschoten licht
peutert dood tussen mijn ogen
versnelt chaos in verstervend zicht
je vingert hersenen met vals chemie
ontlaadt gevoelens in hypnose
mijn opgedrongen hunkering naar jou
is gruwelijk onderdeel van mijn psychose
ik braak maar jij verdomt het
om mijn strot weer lucht…
Stervensuur
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.619 Toen brak het bladstille licht
de staf over haar.
De armen gespreid,
haar ogen gesloten,
steeg haar witte ziel klapwiekend op
de stralende hoogten in.
Als een grote vogel
vluchtte ze uit mijn armen
vloog ze naar de verten,
eindelijk uit haar kerker bevrijd.…
de warmte van jouw zuiden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.110 vannacht droeg jij mij
in luwte van je duinen
het zoete zand van het verlangen
omarmde ons lijf
toen jij me bedde in
het glinsteren van jouw schaduw
die maanomspoeld
de wereld daar herschreef
jij sierde mij de huid
met ’t strelen van de golven
totdat jouw vloed
zich op mijn stranden brak
jij roesde mij met lippenzout
en op de vleugels…
Familieband
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.684 vrolijk en een droevig deel
Na Lourdes wacht nog het Vagevuur
Slechts door loutering kan een mens
de hemelen betreden
De pomp die levensfuncties overnam
wordt stilgezet met vaste hand
haar laatste zucht klinkt door de kamer
Het is mooi geweest, mijn lieve Moemi
zoals dat plekje bij de IJzer
waar eens die ijsvogel dook
daarmee een spiegel brak…
gevangen in schaars rood
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
905 mijn dromen
zijn weer terug
het wit dat maar geen
wereld meer wil worden
mijn angst verdwaalt
in iets dat ik niet ken
ik ben al zwart
je handen hebben
mij verstard, het kind
gevangen in schaars rood
je maakte mij zo bloot met
passies die me brandden
je kleedde me
met leugens omdat
jij de waarheid brak
je spookte in mijn spel…
Eilandvulkaan
netgedicht
2.2 met 11 stemmen
1.268 Zij is eiland
en altijd vulkaan
met witte wolken
die haar sneeuw
getopte kegel raken
zij verjaagt mensen
die haar bevolken
en die haar rode lava
laten braken
zij is ook aardevrouw
en haar hete zwavel
daalt traag en treurt
als gloeiend bloed
met sissende stoom
die mij huiveren doet
en mijn koude zee
verkleurt
zij is soms boete…
Eendagsvlieg
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.632 vaak niet meer dan een dag
Ze leven echt niet meer of minder
Als je dat misschien toch dacht
Ik hoop dat mijn gedachten
Langer blijven hangen dan dat
Want de herinnering aan jou moet blijven
Als ik vlieg van blad naar blad
Met mijn uitgespreide vleugels
Vlieg ik van tak op tak
Plotseling breekt een tak af
Net zo als dat onze liefde brak…
Verslaafd ?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
798 Braak jouw woorden
steel mijn zinnen
laat taal moorden
maar ook minnen
jat mijn strofes
schrijf geen wit
kots het rijm
waar klank in zit
draai de klinkers
streep de lijnen
vind de parels
ook de fijne
rijg een snoer
strik de knopen
laat langs sloten
punten lopen
vuur geen letters
zelfs geen kleine
koester jouw taal
dan min…
Kampioen
gedicht
3.4 met 70 stemmen
24.205 Zijn wangen trillen als gelei,
zijn botten branden in 't donker,
hij voelt dat hij moet braken.
De kreten die de mensenrijen
slaken sterven zoals vliegen;
en in zonlicht gaat hij onder.
-----------------------------------
uit: 'Reis naar Vallentgod', 2000…
Ons Lieve Heer op Solder
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.025 Ach - U kent het denk ik wel
dat lieve kerkje in de stad
waar de Amsterdamse mensen
dicht bijeen waren gekropen
Om te zingen van de Heer
die daar zijn Huis genomen had
op een zolder waar de duivel
nog niet binnen was geslopen
En zo zochten zij elkaar
die jaren daar - terwijl men bad
dat de tijden zouden keren
en de hemel brak weer open…
Fall Out is Expected
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
805 Het berooide beeld bevat
dodelijke verfijnd smakende
tot braak vervallen componenten
Zo vredig stilgevallen
angstig neergeworpen
onverwachts ontrukt in
een hoogtepunt van
arrogant menselijk falen
Sluipende moordenaar cellen
besmetter kanker opkwekend
wekend en wenend over toekomstig
wegvallend leugenachtig verlies
De kinderen betalen…
Kampioen
gedicht
3.2 met 84 stemmen
34.977 Zijn wangen trillen als gelei,
zijn botten branden in 't donker,
hij voelt dat hij moet braken.
De kreten die de mensenrijen
slaken sterven zoals vliegen;
en in zonlicht gaat hij onder.
---------------------------------------------
uit: 'Reis naar Vallentgod', 2000.…
In het oude bewust
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
967 de zouten van mijn lichaam
verlangen naar die achterbleven
binnen dit ogenblik van tijd
draag ik ze met water
omdat de zee mij niet verlaten heeft
toen ik haar verliet
de tranen die ik nu vergiet
getuigen brak van spijt
eeuwigheid van simpel leven
en sterven ben ik kwijt
geen van mijn prille vormen
bacterie worm pantoffeldier…
Daar rijden de soldaten
poëzie
3.6 met 7 stemmen
1.988 Daar rijden de soldaten
Betrest, verguld, gespoord,
Langs lindegroene straten
Als door een erepoort;
Zij dragen, licht-kapellen
Op lijfrok en schabrak,
De vlokken niet te tellen,
Waar zich de zon in brak.…
als licht en donker azen
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
656 het is nog
ochtend vroeg
of nachtelijk laat
als ik jou schrijf
over lege gedachten
uitgesponnen
of nog in heipalen
die huishouden
op brakke grond
het is op de
scheiding van
een tijdsidee
dat denken
de versnelling vergeet
of weigert of juist niet
om naar zijn eerste
dan wel achteruit te springen
immers
handelen…
Zaailing van zwarte grond II
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.094 Brechtje’s voeten dragen water, scheuten
schieten door haar buik, ze schreeuwt
en beurt haar dracht in stuwend moeten
de laatste krachten nog niet verbruikt
haar wraak zal zwarter zijn dan de pest
vanuit het koude karreveld legt ze braak
een barre vloek in de mond van de mare
laat teugels vieren en zal in vrijheid baren
een stortvloed van…
passie
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
2.917 Tedere kreten, daarna vurig, alles brak los
Jaren verborgen, heden werd veel bevestigd.
Het Frans, ja het is en was steeds ons ding
Moi, je ne bouge pas...
Bedankt.…
Ik schat de lengte die ik heb
gedicht
2.7 met 15 stemmen
5.394 .
---------------------------------
uit: 'de brakke hond', 12, 1995.…
Politiek van geld
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
845 De gestaalde slurven
braken bulkend beton,
hokjesgeesten tekenen
voor het heersende echelon,
Die kostprijs van het groen
versus de opbrengst van grijs,
alsof zij slechts stuivertje wisselen
alleen voor de allerlaagste prijs?…
Ruitenheer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
697 Het hart brak van de klaverboer
nooit geef ik jou mijn hartenvrouw
ik blijf haar eeuwig trouw.
De ruitenheer was zeer bedroefd
dat zag de schoppenvrouw
zij ging een kaartje overslaan
en sprak voor ieder te verstaan
ik geef mijn hart aan jou.…
Mijn lente huivert
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
708 nacht, de zucht
naar wat ik meer had willen zijn
drijft deze dag naar de zin
van dit bestaan
het sterven kent geen namen, het kiest
naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid
treft ons allen maar geef mij de ruimte
om klein te zijn
ik ken geen god buiten diegene
die steeds maar mijn honger stilt – al
is het voedsel wat ik eet brak…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 ik wist de oase
in het woestijnrode zand
een wijzende vinger
aan gods groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen…
paardenbloem
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
649 De paardenbloem
Prachtig en magnifiek tegelijkertijd
De laaghangende zon scheen een oranje gloed op de grond
De paarden galoppeerden als wilde zwijnen door de wei
Een blaadje van de paardenbloem brak af en vloog weg
Weg van zijn vrienden die nog aan de paardenbloem zaten
Weg van de stengel
Hij vloog en vloog alsmaar door
Tot hij op een bepaald…
Vazig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Ik krioelde tenenkrommend
Verstomd over de leegte
Ik kon niezen, rollen, hijgen
Knijpen, grommen, tot ik brak
Ik was een vaas, mijn bloem was dood
Mijn water bruin
Mijn vel gebarsten
Ik stond bovenop een iets
-niemand kon het plaatsen-
En ik danste, speelde, zong
Werd haast woest om al mijn vreugde
Niemand zal mijn zijn ontnemen
Ik…