957 resultaten.
Echo van jouw lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
366 Jouw blonde duinen zie ik
aan stevig land van zilte zee
als metaforen in mijn dromen
onder het gefemel van een sterrenhemel
helder licht in het holst van de duisternacht
ik voel intens alsof alles opnieuw
aan prille lente went in de
essentie van verse voorjaarsbloemen
in het begin van jouw amoureuze brief
lees ik dat het vragen blijft…
voorzienigheid bij rampspoed
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.042 Talud is versteviging in kunstmatig aangelegde duinen - zoals bij Ter Heijde. In herfst en winter komen zij nu al jaarlijks bloot te liggen. Hetgeen wil zeggen dat de zee er bijna door heen zit. Het dure alternatief: opschuiven van de strandlijn.…
Vogelbekker
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
814 Toen ik een abonnement kocht
op de duizelende carrousel
werd ik achtervolgd en gezocht
door een labyrint van witte duin
Het wou me steeds toedekken
met zand als sluipend deken
Het hield me voor de gek, en
wees me op de kermis van gebreken
Ik nam toen mijn glazen ogen uit
en zag de witte zandduin groeien
maar blies ze weg met toverfluit…
Het vaarwel.
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.397 Vaarwel, witte duinen en Hollandsche kust!
Vaarwel, en voor jaren, Maria, mijn lust!
Maar voere ook het noodlot mij ver van u af,
Het hart blijft u bij, dat ik eenmaal u gaf.
Eer tellen mijn maats al de korlen van 't duin,
Eer legen zij de emmers van vader Neptuin,
Eer ik uit mijn zinnen uw beeltenis stel.
Vaarwel dan, zoet Holland!…
De familie piggelmee - eerste verhaal / tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 In het land van de blonde duinen woont
nog immer de familie Piggelmee.
Een gemiddeld gelukkig dwergenpaartje,
dat zijn dagen slijt zo dicht bij de zee.
Bij het rollen van de golven kent het leven
weinig mot, kabbelt tussen eb en vloed,
een rustig dwergenleven in een omgekeerde
bloempot.…
holler dan het vaten legen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
861 met griekse en romeinse beelden
de slotgracht groef ik in zand
ze liepen vol, het water kon
mijn spiegelingen niet verwijderen
ze bleken holler dan het vaten
legen dat de vloed had te vergeven
toen eb de golf vertraagde
en wij de torens in het schuim
weer zagen heb ik de wal gebouwd
aarde was dichtbij en zo vertrouwd
een kleine duin…
zomert op je laatste benen
netgedicht
2.6 met 708 stemmen
110.469 mij
bruin gebrand met
zon van lange dagen
je kijkt me herfstig aan
je ogen vol met vragen
we dansen branding
golfen passie deinen lust
ik koester warm je lichaam
tot de maan je zachtjes kust
nu raas je tegen mij en
drift het zand in stormen
het strand zal zich weer
vormen in een spetterend hoogtij
hier is de zee een beest
duinen…
Toen alles Vermetel leek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
696 keek je vurig
spanden bogen zich langdurig
einden afleggend, verdwalend
door heemtuinen duinen rosaria
leek een belofte van niets dan geluk
een zwevende donzen veranda
gedragen door blauwe paddestoelen
doorspekt met jouw lichtpuntjes
de stilte te betrekken
in ons gezamenlijk uitzicht
de velden voltrokken zich
de natuur werd overal…
In alles van adem
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
808 ik vond jouw schaduw
en vulde hem met duinen
ik zei niets
zag enkel rimpels buigen
over maanlicht en noordenwind
echo’s van zout waren in je hoofd gevangen;
zo oud de angst in alles en adem
mijn vingers volgden de stemmen van zand,
ook je huid uit glas geblazen
je keek in woorden
en donkere dagen
zag het meisje van eb en vloed…
de zee die altijd terugkomt
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
422 zo ver
boven duinen uit
eindeloze golvingen, soms gedragen door het schuim
dat duizend schelpjes brengt en korrels
oude tijd
helm verkleurt er met de jaren, rozenbloei
scheidt vlinders van het zand
vingers strelen nog jouw bruine huid- een kus
in zonlicht, achter maanbeschenen woorden
streelt een hand
neem maar wat er komt en neem…
Nog in jou.
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
918 Het moest schijnbaar zo zijn
-na al die jaren-, maar
het was alsof je steeds
hier bij me was, en ik dacht aan je,
menig keer
Het was zo vertrouwd
en het gekke was
dat het weerzien ons beiden
-we zagen er eerst wel tegenop-
best goed is bevallen
We bezochten wat bekende plaatsen
en -jij protesteerde niet-
daar in de duinen
vond ik…
Korzelig ?
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
487 De luie dag is weer gekomen,
mijn blik op de tijd is weids, ik
peddel fietsend huiswaarts om
verder uit te dromen, neem afscheid
van het korzelig zand, het duin en
horizon zijn beknopt, de lucht gefopt
door wolken bijeen gedreven schapen.…
De wind maakte zich los
gedicht
2.2 met 63 stemmen
10.241 de wind maakte zich los
uit de zee
langs de kust
waar ze een schaduw was
een duin in een jas
wind die spotte
haar aanraakte
tumult maakte vleugels
de regen sloeg over het huis
eerder dan over haar
op het dak en tegen de ramen
weerlicht en de eerste donderslag
het huis zou het verhaal
niet afstaan
niet opensplijten
ze liep weg
in…
al meer dan een leven geleden
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
626 mij
die ik nimmer heb kunnen
verklaren
daarom moet ik je vragen
of je mijn lichaam wil verlaten
maar voor we afscheid nemen
en het verdriet van de wolken drinken
wil ik nog één maal met jou
naakt voor de spiegel staan
schitteren binnenin
om doodgewone dingen, om de vogels
die in de bolster van mijn buik hebben gevlogen
om de duinen…
WAPENSCHOUW
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.014 Langs heel het duin een flikkerende lijn
van lichte lansen, op de omgang, al
in dichte rijen hooggericht en pal:
de helmenbossen, die speerdragers zijn.
Boogschutters anderen; op zijn blanke tel
rijdt hoog de wind en overziet ze er all’,
een knie gebogen, wachtend zijn bevel,
richtend hun zilvren pijlen, spits en smal.…
Domein van dromen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 een kind speelt
zorgeloos met water
wat schelpen en veel zand
zacht ruist de zee
zijn zonnemelodie uit
het eeuwige getijdenlied
pas later wordt
het strand domein van dromen
liggen wij uren hand in hand
natuurlijk licht verbrand
want wie van liefde weet
vergeet waarvoor we zijn gekomen
vlinders fladderen voor ons uit
als wij het duin…
Het bruinverbrande bloot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 oogde lief het bruinverbrande bloot
dat contrasteerde met het
fraai oplichtend blond waarin ik
sporen van de golven vond
je kus was koel en zilt
het waterzout vroeg dorsten
lessend om nog meer
je hand speelde met zand
jij blikte met helder blauwe ogen
het genieten van een dagje strand
wij zijn samen weggegaan
op de hoogste duin…
Verhaal van de zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 Luister op het duin naar golven der zee
Daar spoelen ondersteund door branding
Verhalen van lang verleden met zich mee
Verhalen van verre landen onbekend
Met kusten van rotsen of palmenstranden
Landen vol schoonheid zo niemand kent
Daar in Atlantisch heerste enkel vree
Geen haat of nijd verscheurde de band
Helaas, ’t is verdwenen in…
Een dagje aan zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 Schoonheid en brute kracht:
twee handen op één "duin".
Dit pennen de meeuwen
in zweverige letters.…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 steeds vaker
jaagt een
brandende wind
langs het steen
waar zij
vroeger polijstte
schuurt nu
de grove korrel
het fijne zand
is verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren…
Stof opwerpend
netgedicht
3.8 met 142 stemmen
405 dat zich al bijna
begraven weet
donkere ogen
in een gebronsd
gezicht beschouwen
deze vitaliteit in
evenwicht met de
saaie toeristen rit
woorden dragen
nooit venijn
als gebaren al
voldoende zijn in
een eeuwenlange
zand dragende wind
toen je als kind
de tijd had gemist
en jij je voor de
eerste en laatste
keer in de duinen…
De houten kist krijgt al kleur
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
526 In ’t echt en in gedachten loopt ze soms in de tuin
bezoekt vertraagt aan zee menig duin en stiltegebied
dat alles met haar euthanasie in het verschiet.
Ik zie een stuk onbetreden daar beneden.
Hoe verder ze wegloopt van deze plek
hoe kleiner ze lijkt en dat voelt gek.…
Citycruise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
840 Zoek toch de zon, niet mij
Maar jou, de zee het zand
Het duin het strand
Ga paragliden paardje rijden
Langs de vloedlijn waterkant
Wordt het een decadente cruise
Met een midscheepse citytrip
In een vijfsterretjes hotel
Of golft ge liever, leuke vrouw?…
SCHENDINGEN VAN DE RECHTEN VAN HET KIND
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 onderste steen moet boven komen
hoe vaak is dit al niet gezegd, beloofd:
"De onderste steen moet boven komen"
Maar Nederland is gebouwd op drijfzand
die onderste steen, de onderste steen
zakt en zakt, verder en verder weg
zodat de bronnen van de oorzaken niet gevonden kunnen worden
Nederland
een delta van verdriet
dijken van problemen
duinen…
Het voorbijgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
336 Ik draai me om in de branding
en kijk terug de wereld in
Op de grens spelen kinderen
Achter de duinen draait een kraan
temidden van waaiende plannen
door straten vol verkeer
van goed- en kwaad-
schikse resultaten, en ondergronds
voert het riool de emoties af
De kinderen joelen regen
hun bui spat mij nat en slaat
luchtbellen uit het water…
De grote jager
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
654 Achter mij in de zeereep verheft zich het hoge huis
met de vele woningen waar ook voetballers logeren
en dienaren van staat of Mars vergaderen. Velen
dalen per wentelwiek uit de hemel.
Samenbindend hier is de onbescheiden beurs. Zoals
ook de ijzeren greep om het complex. Soms staat
op de midgetgolfbaan een tank te kijk en te pronk
en ratelt…
loeide als vuur
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.001 ik zag de bui
die zich wendde op
het hoogst van het duin
het strand dat de zee met
zijn golven weer keerde
ik raakte je huid
de spanning ontlaadde
wij die eeuwen versmaadden
het verlangen uit eerdere
levens bonkte er uit
loeide als vuur in
een droge savanne
de rook trok niet op
zelfs de tijd bleef stil hangen
had ons in uren gevangen…
INSULA FLE
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
836 Vlieland kende gure tijden
Die van wind, water en vuur
Die van drenckeldood, natuur
Die van pure armoe lijden
Die van schuimbekkende baren
Die een kwetsbaar dorp verslonden
Likkebaardend naar de blonde
Duinen loerden, een strak staren
Als een roofdier naar zijn prooi
Naaldbos, helmgras en fazanten
Meeuwen, ganzen, vis en vee
Maken Vlie…
in golven wiegt je lach
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.392 nog zomert het
in golven wiegt je lach
je ogen stralen branding
jij bent de warme zee
die ik deze nazomer zag
je kleurt zon in
zomerbruin, haar oogst
is voelbaar op het zand
waait nog groen in
goudkleur langs het duin
het blauw loopt vol
met zachte herfsttinten
geel dat zongerijpt
een koele ode klinkt aan
eerdere volheid in bezinken…
Strijklicht
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.086 ruw, zoals de zee zwalkt
over aarde, sluit ik mijn ogen
op de einder, voel hoe
duinen zich smal vouwen
rond voetstappen
waar dunner wordende
dromen kijken in het
aangezicht van leegte
het schreien verbergen
achter de ranke boog
van rietlicht
hoe kan je zeggen
wanneer golven
zich stil leggen op
mijn adem
dat je me niet
loslaat…