909 resultaten.
Modderregen
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
2.255 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
Worden en zijn
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 ik voelde jou
als geluk om
mij heen
jij raakte alles
vaker aan in
het subtiele delen
de kleine manuele
touches gaven
jou een lach
en warmte
naast het geluk
dat jij al bij je had
het opgenomen
worden en zijn
in een circulaire
energie voelde
vertrouwd en fijn
juist het zonder
woorden ervaren
hoe onbekende
kanten van de…
Jouw regie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
471 jij kon ons
In een blik
de dialogen
uit een roman
laten lezen
met mimiek de
diverse emoties
goed accentueren
met lichaamstaal
van armen en benen
de setting veranderen
waarin jij speelde
ogen klein en
verschrikt groot
gaven gevoelens
voorzichtig hun
ziel zo nam jij
ook met vingers
toeschouwers mee
om samen te
genieten van…
Nooit alleen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 stukjes
om even naar
te turen en een
verbinding te
maken met alles
om je heen zo
was jij nooit alleen
jij was hun
middelpunt
van het leven
dat zij waren en
bekenden dat jij
ze dat had gegeven
zij waren de ziel van
jouw huis zonder
hen geen thuis
waar alle zielen
samenkwamen om
deel te hebben in
en aan jouw leven
en glans gaven…
Zoveel plezier
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
483 de herfsttij
er danste
onrust in de ogen
we haalden de
zolder helemaal
ondersteboven
ontdekten zo
de doos met
kinderspelen
onder het stof
van jaren geleden
het springkoord
en de hoelahoep
we tolden als
vanouds met zweep
op weg en stoep
knikkerden in
de hoek waar de pot
steeds voller raakte
tot de beste hem met
een gave…
Vriend
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
454 natuurlijk voedt
jouw plezier
mij met jouw
buitengewone gaven
schenk jij mij
introverte
beelden uit het
diepst van je hart
waarvan de
nageboorte nog
ondeugend achter
kleine handjes lacht
samen kunnen
wij tegen de ruige
vertes schurken waar
wind de overmacht heeft
wij in de luwte
god aanbidden
in het delen met ontzag
van…
Modderregen
netgedicht
3.9 met 104 stemmen
37.724 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
De tweespalt perceptie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 eerlijk en open maar
eindigt soms klein met
een niet transparante keuze
tussen puritein en licht venijn
daar waar
mogelijkheden verwaaien
en rechtuit fabuleuze
draaien neemt kent plezier
de geheimzinnige weg van
wel geweten maar niet gezegd
of waar obstakels
en stekels wegen markeren
die in eenmalig proberen
geen veiligheid gaven…
mijn vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.869 heden
zoveel jaar na dato
versteen ik
het beeld van mijn vader
houw de
lagen van zijn persoon
tracht zijn wezen
te plaatsen in
een menselijk kader
een postuur
van ruimtelijke omvang
gevoed door
smakelijkheden
een zuivere inborst
gevormd door haast
verborgen verleden
gaven deze kleine man
met humor
en weinig woorden
een ongekende…
Gestriemd
hartenkreet
3.0 met 17 stemmen
3.936 Haar roomblanke, gave vel bevalt me
Het dons op de bovenlip vertedert
Alhoewel ik al te jongensachtig
Weiger te verweken
Ze veegt een ontsnapte traan van mijn mondhoek
Als een klopgeest jaagt ze door het bloed
In schijngestalten opgesplitst
Haar tomeloze vloed verandert
Tekent nieuwe lijnen
En haar gelaat glundert weer
De hand vat moed…
Alles is anders
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.242 korte mettenmaker kwam het toneel
op viel over een kink in de kabel moord
en brand schreeuwend waarop politie
en brandweer vakkundig lik op stuk
gaven (voorzien van KEMA-keur) woord
en blad kozen supersnel het hazenpad
hun nekvel hoog geprijsd in het bevel
tot opsporing: dom geweld vrij entree…
WAT WIL MEN TOCH?
poëzie
3.4 met 20 stemmen
4.190 Het zwaard bleef in de schede;
De welvaart deelt, naar elke kant,
Haar gaven rijklijk mede,
De tong is vrij, ’t geweten vrij,
De vrije pers dient u en mij,
Bij orde, rust, en vrede.
Wat wil men toch in Nederland?
Met praats en staatsgeschillen?…
Hartverwarmend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 je lach smeulde
zachtjes rood
in het aanblazen van
plezier gaven lippen
kleine vlammetjes bloot
hier wakkerde
later het vuur van
een zorgenvrij feest
met een opgetogen
heerlijk ontspannen geest
als altijd bewogen
je ogen als aanjagers
van wat er ging komen
in het oplichten van tipjes
uit illustere dromen
vol geestdrift stortte…
Het volle pond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.066 Haar naam
Al wordt ze oud, zij
Blijft eeuwig jong
Natuurlijke gave
Goddelijke faam…
Le col de l'homme mort
gedicht
2.8 met 33 stemmen
8.097 al ingetreden
toen wij stegen met dat lopen
dat een vorm van stilstaan is
wij zochten naar een uitzicht
een punt voor het verdwijnt
wij wisten niet hoe men
de draagkracht meet van ijs
we waren samen en alleen
we waren nauwelijks en nog
zoals de laatste vogels in de lucht
voor het begon te schemeren
de tijd was niet te vatten
we gaven…
Urnenvelden; hazenhemelen
gedicht
2.5 met 40 stemmen
36.920 Hier en daar in 't zand een vorstengraf, met
koninklijke gaven: geknakt zwaard; paardentuig.
Soms zag een kiespijnlijder of visionair tegen
de hazenvellenhemel metropolen geprojecteerd;
neon; en op de urnenvelden drupte zijn lach.
------------------------------------------
uit: 'In de waterwingebieden', 2000.…
Zoals gij
poëzie
3.4 met 16 stemmen
2.850 Gedachteloos, strooit gij een heerlijk zaad
De winden over, eigen gaav’ niet wetend,
En tijd, en plaats, en doel, en wil, vergetend,
Gaat gij een weg, en weet van goed noch kwaad.
En toch is het zo goed, - want nu geschiedt,
De eeuwig nieuwe wording van het zijnde,
Het bloeien en vergaan terzelfder tijd.…
Die ster
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.993 Eeuwen her, hoog en ver,
zagen zij als lichtend baken,
en volgden zonder moe te raken,
die vreemde wonderbare ster
Op kamelen zochten zij daaronder
een koningskind, liefdeslicht,
Gods zoon die vrede sticht,
en vonden het grote wonder
Mirre, wierook en goud
Weg…waar zijn de gulle gaven?…
Drie Griekse wijzen toefden op een dak
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.482 Drie Griekse wijzen toefden op een dak
En zagen uit over een wijde haven,
Daar brachten schepen veler landen gaven,
Het blauw des hemels en der zee was strak.
Gewoon op verre hoogten zich te laven
Zagen die wijzen de aarde kaal en vlak
En voelden zij geen achting voor de braven,
In wie de wens te sterven nimmer stak.…
Mooie woorden
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
870 Wij confereren over hun toekomst en lot
de mogelijkheden die wij nemen zouden
als wij daartoe de gaven kregen van God.
Woorden zeggen dat we van mensen houden
hoe goed en bezorgd we wel zijn voor elkaar.
Eerst wijzelf, die ander is onze naaste maar.…
Handen
hartenkreet
2.7 met 32 stemmen
3.162 Mijn handen waren het
die deden wat je zelf niet meer kon
je eten gaven, water, medicijnen
je hand verlegden op de aangewezen plek.
Loempia’s op zaterdag.
Mijn handen waren het
die je haren streken uit gezicht en hals
je hoofd verschoven naar links, naar rechts
je tilden om in je stoel te zitten
Kussen aangeduwd in je nek.…
Herinneraar als tijdreiziger
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
649 Door een stoornis in m’n brein of een gave, aan U de keus,
word ik bij intensief herinneren van ‘n gebeurtenis, er naar
toe getrokken, glij in ‘n waan naar tijd en plaats, herbeleef
een stukje verleden met familie en de vrienden van toen.…
Onuitwisbaar
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.109 van deze wereld
verankerde hart en nieren
in een levende weerbaarheid,
geen diepe smart, een sterke
eigenheid valt niet uit de toon
onmiskenbaar consequent voorafgaand
aan een onverwachte dood, een talent
in een tijd, zichzelf de niches aanbood
waar die creativiteit in wordt herkent,
niets te verliezen, om alleen te kunnen
winnen, een gave…
Eindeloos lijnen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
860 zwart
Afslanken, mocht allang niet meer
de artsen vreesden voor haar leven
Haar bestaan deed haar echter zeer
leed en pijn bleven aan haar kleven
Vermageren mocht lang niet meer
haar einde leek vlot reeds ontluikt
Edoch het was haar enige verweer
‘t meisje was te dikwijls misbruikt
Lijnen, mocht ze al lang niet meer
haar ouders gaven…
Sterrenstof
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
926 Sterrenstof
weet je nog die tijd
toen onze woorden hinkten op één been
in pas van jeugdige overmoed
en onze gedachten bedeesd
ons hoofd verlieten
hoe alles ons te machtig werd
de stilte de krachtige drager was
waren dromen gek geworden
in netten van verbeelding
en romantiek lonkend was in duisternis
gaven wij ons over aan verleiding
verzoenend…
Harry
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
643 Welke mens heeft de macht om
naar geest en gave en met
zijn creatieve pen de kracht
in het literaire het hele
scala kan beschrijven en te
laten overwinteren in elk
tijdsbeeld tot mogen kiemen
en tevens te laten bloeien ?
Er bestaat geen einde in de
fictie en in de tijdloze non –
fictieve verhalen.…
Gedachten bij Harry Mulisch
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
918 erkende in zichzelf
de zwarte drek
aan de duivel verwant
ondanks
dat dit alles
in zijn bestaan
was opgeborgen
verkoos hij de
de eigenzinnige humor
en zijn aangescherpt verstand
*
daarom mocht,
juist hij,
ook zijn ongekend talent
overdadig vieren
waarom alleen
ellende duiden
en niet de overwinning
van liefdevolle gaven…
Ik liet je los
hartenkreet
4.1 met 24 stemmen
1.479 Mooie woorden
die je soms over het hoofd zag
en in nonchalance vergat
gaven me dan de kracht
om mijn pen ter hand te nemen.
Zo heb ik dan met elk woord, elke zin
met volle bladzijden
mijn eigen boek geschreven.
Ik liet je los
waardoor ik mezelf hervond.…
Conflict?
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
799 Daar groeit geen tierig mos, zelfs
geen onkruid welt in gave grond,
het dode licht erboven heeft een
eigen plicht, mens verwondt,uit
evenwicht geraakt, hemel en aarde
van elkaar losgemaakt,claimen
duistere schaduwen hun status
achter de tralies van de tijd,soms
ligt de toekomst in het extreme.…
Hooglied
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
505 Vrede en stilte overvielen of er niemand op
de wereld was dan ik alleen en treurde daar
niet om, het licht draaide met mij mee
zerken gaven rust en evenwicht
er vloog een zwarte merel mij vooruit die
telkens omzag of ik iemand zocht en niet
kon vinden, het was net of zij mij leidde
naar de plek die ik graag zocht
zij zong een hooglied naar…