779 resultaten.
De adem van alles
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
262 Werelden draaien als zaden in de wind,
honderd miljoen in een zwijgende dans,
elk een vonk, een fluistering,
een ademtocht van sterrenstof.
De dieren bewegen als gedachten
die niemand ooit hardop zei,
pootafdrukken als komma’s
in een zin die nooit eindigt.…
Wind zonder geweten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
180 Alles komt aanwaaien,
als zaad op onbekende grond,
als woorden die geen oorsprong
meer dan enkel de beweging vonden.
De wind kent geen geweten.
Hij draagt slechts aan
wat zich laat dragen.
De ernst ontstaat
waar ik mijn hand
nog openhoud.…
Mortis imago (een beeld van de dood)
poëzie
3.5 met 16 stemmen
4.024 Het leven van de mens gelijkt
de blomme*, die haar zaad
doorborsten* en doorbroken heeft;
een tijdje in de stralen
der schone, lieve zonne bloeit,
en zwanger wordt, en gaat
het leven van heur kinderkens,
gestorven zij*, betalen.…
Ambivalent?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
475 we zijn groot gebracht ,
dan verdwijnt een horizon van idealen
die we lang hebben gekoesterd, onbehagen
gevoed door overdaad in mythen en verhalen,
verduisterd inzicht waarin we zijn
gekluisterd aan de ketting van de aarde,
als ik de nog ongeëvenaarde stip ervaar
in een priemend licht van iedereen die
ons na komen zullen om in het zaad…
selectief
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.629 verwart de waarheid met de leugen
vindt "een goed gesprek" gezeik
hij heeft zijn leven lang genomen
gaf zich nooit echt helemaal
bemint zijn vrouw slechts in zijn dromen
spreekt nog steeds niet in haar taal
hij heeft een hekel aan haar vragen
denkt alleen nog aan de daad
ziet haar figuur steeds meer vervagen
en verliest zich in zijn zaad…
Sneeuwklokje
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.118 zaden voor ‘n kerende aanwezigheid
zij staat symbool voor een nieuw begin
een onbeschreven zijde van ’t bestaan
dat door geen mens vooruit is in te vullen
haar enkel in verwachtende vreugd kan hullen
om met geheven hoofd 't onbekende in te gaan…
Wintergepeinzen
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.209 Ze weten heimelijk meer dan wij
die trappen over hun wijs gezicht;
ze weten: in voren van diep geduld
wordt het mirakel
van 't zaad vervuld.
Wij mensen met ons gulzig hart,
wat is er aan ons te doen?
Wij persen uit alle getijen 't genot,
wij werden niet waardig
de zoom'ren van God.…
ik laat je gaan
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.056 verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplinterd geboortelicht
uit een redeloze reden
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf
jij bent de dood
in levende lijve
het genade brood
gebakken met
ongewenst zaad…
DE DAGERAAD
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.275 nog voor de dag geboren wordt in de nacht
ontwaakt helder de Dageraad
sijpelt uit de rotssteen, een bron van Levend Water
die als een warme bruisende stroom
de wintergrond open woelt
en uit 't gekiemde zaad rijst een groene scheut
dit wordt de nieuwe aarde
waar duisternis, pijn en lijden
verdrongen worden
door het nieuwe licht
de olijfgaard…
MEDITATIE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
826 gehuld in paradijs'lijke gewaden
beginnen we ons duister ritueel
stoutmoedig stappen we uit het gareel
verkennen aarde die we nooit betraden
de weg voert over slingerende paden
ik vang je blik, omsingel je kasteel
en neem je in, we worden één geheel
wanneer we samen de rivier doorwaden
we stoten klanken uit en zaaien zaden
zij zoeken grond…
aarde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
767 Ik word vruchtbaar door het zaad,
van duizenden gewassen,
gans mijn lijf is nu doorweekt,
laat mij jou toch verrassen.
Ik hunker naar de lach van de zon,
de streling van de wind,
het zoete water van een bron
de glimlach van een kind.…
't koraal doet 't nog - en wij?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
626 het is weer feest op het rif
ze doen het zonder vozen
de poliepen zijn weer grif
ei en zaad aan het lozen
ter uitzaai van het koraal
al spreekt men internationaal
van uniek tropisch regenwoud
in water koud of warm maar zout
wij zien bewegende skeletten
gedragen door eeuwige wetten
poliepjes met algen in symbiose
maken er kalk voor de krijtpose…
ENCORE
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
885 de lente doet me denken aan verlies
er zijn weer negen maanden dood, begraven
wat overschoot is voedsel voor de raven
de bron van al wat leeft is vuil en vies
de lucht is zwanger van het zaad, ik nies
en druppels vinden in de grond een haven
een groef ontvangt het vocht vol overgave
er rijst iets op, er scheurt een maagdenvlies
zoals…
Kooklust
gedicht
2.7 met 397 stemmen
88.164 Met gretige borsten staat begeerte aan het aanrecht
zoent het zaad uit tomaten, kijkt naar het zwellen
van beslag onder vochtige doek. Haar hand liefkoost
de haas van een jonge stier, zijn zoekende tong
is gemaakt voor de hare, verzaligd streelt ze
zijn ballen de pan in.…
De dichter denkt
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.069 woorden
voor zich uit en spelt verdoemenis
met tekens uit den vreemde
*****************************
Hoe dicht is de nacht
als tonen van weemoed
zich buigen over verzoening
waar eens het zwaard gespleten
persoonlijkheden achterliet in het moeras
waar de dood ogenschijnlijk niet bestond
En gemorste behoeftes gaan kwijlen wanneer
het zaad…
Carrieremonster
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
889 Carierremonster
Achter een bureautje bij het raam
Een rolgordijn ontneemt het zicht
De PC's fluisteren zacht haar naam
De geur van het kopieerapparaat
De spiegeling van de PC op haar gezicht
In haar slipje sijpelt zaad
Het archief staart haar stoffig tegemoet
De fles spa blauw voor het gezond
Alsof je langzaam leeg bloedt
Geen weg terug…
de Mythe van Fatuma
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.143 zij, Fatuma, daagt de goden uit
van achter haar gazen voile
om gelijk een dolende pagode
steunend op haar houten fluit
als bevallige dienende bruid
over haar duistere ultieme
verlangens te verhalen
teneinde de hemelse heerscharen
in een aardse verleiding te noden
zodat zij, Fatuma, hun zaad
in sprekend stof zou baren
waar elke willekeurige…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 leeggeslagen takken
Mistroostig onder een grauwe lucht
Schrale, braakliggende akkers
Verzamelplaats van wilde ganzen
Samenscholend voor een vlucht
Koude, klamme korte dagen
Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar
Naar zaad…
Biologica
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
628 Hij ging met grote arbeidsvreugd te werk,
want had een vrouw een man met falend zaad,
dan stond-ie al te graag voor haar paraat:
nooit ging-ie voor het zingen uit de kerk.
Hij merkte ook, dat menig kindje zei:
'Mama, kijk die meneer! Hij lijkt op mij!'
Een moeder - hoorde Kees - verklaarde 't nader.…
LERING VAN EEUWIGE WIJSHEID
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
671 Vanuit de Grote Beer en de Pleiaden
Wordt de mens gevormd door zeven stralen
Door in het stoffelijke af te dalen
Worden plus en min goeden en kwaden
Wij zijn de vruchten van kosmische zaden
Meetbaar op louter dichterlijke schalen
Langs de lat gelegd door het vertalen
Van een begrip als helen en als schaden
Het midden houdend tussen droom…
De kluizenaar
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.139 zonder zijn lippen te bewegen
vertelt de kluizenaar mij;
je bent een vrij mens
neen, niet zonder zorgen of pijn
loslaten kent geen eb of vloed
doch verlaat zich op een ander getij
het is haast een gebed zonder end
het draagt zaad
dat lijkt te sterven in de nacht
of wordt voortdurend
in eenzaamheid gebaad
ik ben aan mijzelf gebonden…
SEBASTOS AUGUSTUS
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
797 gestoken op azuur,
een dromende wijdse, wollige wolkenwereld,
de stoere noorderwind blaast de hemel schoon,
boven de stad wordt het fris, luid en helder,
elk stil geluid kun je nu van heel ver horen,
zoals al die groepjes duikelende, buitelende mezen,
ze troepen ijl en zacht twitterend samen
in mijn tuin, een hoorn van overvloed, rijk aan
zaden…
De appel en het paradijs
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
602 Er komt een eind aan
de schuld van appels (en slangen),
gegeten (en gevreesd) door dames en heren,
die compost verwarren met
het composteren van de geest
De dichter plant een pit
van de Adams appel
en Eva verzoekt hem
herhaaldelijk
Maar de Godheid laat het zaad
groeien tot onmetelijke hoogten
die de appel doet verbleken
Tot in verre…
Kunst van het weglaten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
580 Om in dit labyrint te falen, voor
zover de muze mij dit toestaat,
ben beducht voor eigen ademhalen,
slaat mijn gedrevenheid op hol
strooi ik slechts de fijnste zaden,
stof voor nieuwe ongerepte paden.…
Onoplosbare zilte tranen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
693 Zij eten het vuur dat ontvlamt
uit de oogopslag van de morgenstond
en weten van geen ophouden
Als de vrouwen in het veld
de zaden schalks uit hun schoot werpen
ontspruiten nieuwe liefdes
Luierend in de bomen zweren de mannen
een te dure eed alsof zij bereid zijn
om voor het geringste te sterven
In hun naïviteit drinken zij
de dag vaarwel…
De weg
gedicht
2.7 met 21 stemmen
8.244 Maar daar zij licht, daar weze hemel, zee,
licht dag, nacht duister, aarde, spruitend gras,
bomen met zaad, tot bakens lichten groot
en kleine, wemelende zielen, paarsgewijs,
vogels gevleugeld, kruipend dier, wild, vee.
En al het kruid zij man en vrouw tot spijs.…
Zo graag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
701 Misschien dat
toch de woorden komen en vertolken wat diep
vanbinnen leeft maar eerst als zaad moet sterven?
Heel langzaam komt de herfst, ik zie al bladeren
de paden sieren en door wind gaan dansen.…
zo zie ik de Commissie Meijer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 wie zoekt zal sterven in de aanbeveling
van het rijk, de driekleur wappert
slechts in een besnaarde wind, wie looft
de leider en martelt de horigen
de stem verzacht, het plein loopt leeg
de laatste boezemvrienden bevredigen
elkaar en likken hun tot angst verdikte zaad
met tussenpozen van elkanders lijf
weer wordt de vaandel gestreken…
Geleend reservaat?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 In een
vrijstaat met zo vele keuzes
blijft alleen het zaad te rapen.
de hemel zal daarover nog een nachtje slapen
of dat kiemen zal of niet. Tot dan blijven we
de kosmische reuzen in een aangeboren spagaat,
met de ziel en voeten gescheiden in een
aan ons geleend reservaat.…
Vergankelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
494 Er staat een Conifeer in onze tuin
Uit zaad ontkiemd en groeiend zonder zorgen
Jaar in jaar uit, van d’ ochtend tot de morgen
Op fiere stam, geen centimeter schuin
Er staat een Conifeer in onze tuin
Ooit aangewaaid, een eigen plek verworven
In zwarte aarde, nooit door gif bedorven
Goed negen meter hoog van grond tot kruin
Er stond een Conifeer…