17694 resultaten.
Zij heeft de naam
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
581 Z’n broek op half elf
in de ene hand een blikje
en andere een joint,
lult hij een eind aan de brij
van men, fuck, en veel vet
aan zijn lippen hangt
een jonge brunette
die breezend op
geïxte benen balanceert
haar geringde navel
en veevorm van de bilnaad
zijn door tattoos opgewaardeerd
hij noemt haar slet.…
Trammetje I
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
520 de taal die zij bezigt
is sneller dan de
snelste trein ooit
al valt er geen
touw aan vast te knopen
rode lippen kakelen
onverstoorbaar verder
terwijl polsgemofte handen
een te grote tas met franjes vasthoudt
op haar neus een duidelijke zwarte bril
die haar blozende wangen complimenteren…
Handschrift
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
446 we verdronken water uit
een vluchtig slapen
verdrongen bewolking
uit onverwachte hoek
we werkten, tot verder
voorbij, tot werkbaar
lieten namen achter in
beschreven tijd sindsdien
aangetekend, zodat onze
brieven niet verjaarden
in woorden, met handen
gemaakt, onbesproken…
Nog mis ik je meer
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
529 soms mis ik je
zo intens
jouw geur jouw ogen
en haren
de gebaren die je maakte
je handen altijd druk
dat gevoel van geluk
wanneer we samen waren
jouw blik die mij
kon gerustellen
ten tijde van verdriet
ach wat mis ik niet
ik mis je in alles
al tweehonderdzestig dagen lang…
Onbereikbaar
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
595 Het hoofd licht gebogen
met lange passen
de jas wappert
handen trekken
de kraag recht.
En iedere week
kijk ik alsof ik
het voor het
eerst zie...
Mijn hoofd licht geheven
een glimlach zweeft
om mijn lippen
En in mijn buik
tikken de voelsprieten
van tientallen vlinders
me betekenisvol aan.…
Vertrokken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
676 We zitten te praten
maar je bent al vertrokken
en wat ik gezegd heb
heb jij niet gehoord
De muziek en het glas
ze brachten je elders
naar andere oorden
met ander genot
Ik zie nog je handen
om het wijnglas gebogen
en voel hoe je adem
de mijne ontmoet
maar je ogen, ze dwalen
je zinnen ontwijken
Ik zag hoe je wegging
al ben je er nog…
zou het?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
505 maar dan vraag ik het me af
of ik dat ook zou kunnen
gewoon mijn handen dragen
vastgeklonken aan de voortgang
van de tijd
en zonder spijt heel zacht
jouw rozen plukken
zou het lukken als ik wacht
de zwaarte van een groot verlies
verschijnt in levenslijnen, onbesmukt
en opgerukt uit oude beelden
daar ben ik geweest
nu wil ik het meest…
DE DICHTER
poëzie
3.7 met 3 stemmen
935 Toen ik nog daar was, twistten om mijn ziel,
En voerden, met het zwaard gewapend, strijd,
Twee machten, die ik in de handen vie!,
De worm zo noemde ik ze en de oneindigheid.
Maar zie nu naast mijn grafstee opgericht,
Tezaam gebeiteld uit het kuis albast,
En warm besprenkeld door het weemlend licht,
De beide knapen bij hun kus verrast.…
Mijn broers
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.254 Mijn broers, die zijn gewoon uniek:
schilden, wasten, schepten kolen
voor een kleine zus altijd sympathiek
jouw hand in de zijne verscholen
Volgen kon je hun spoor
geschreven in het levensboek
gelukkige herinneringen
die je regelmatig op zoekt
Deze band gaat nooit teloor
gevormd door het nagelaten spoor…
Nabij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Ze pakte haar telefoon in de hand.
Hij schoof op zijn stoel aan de andere kant.
Ik als toeschouwer, het einde was nabij.
Zelfs de taartjes lagen er ongemakkelijk bij.…
Het moet, het mag
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
950 het moet spits
om de lachers op de hand
om de huilers onderhuids.
.....
het mag zoet, het mag zacht
het mag alles of niets
het mag neigen naar nonsens
en stuwen en stotteren
het mag lopen naar nergens
als een gedicht dat sluit
op vederlichte voetjes,
zo aldus,
zo mag het.…
voor Remco
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
841 nog altijd de gedreven dichter
zelfs op respectabele leeftijd
staan je gedichten nog immer
fier overeind en zonder stok
stiekem maar tegen beter weten
in hoop ik dat jij als enige
wel over't eeuwig leven beschikt
vooralsnog koester ik de gedichten
van jouw hand als ware ze van mijzelf…
Bloemenmeisje
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
675 Waar laat je handen
als de knoopjes van haar jurk
rode roosjes zijn
je plukt wat aan je lip je wang je haar
je benen trillen door een kniebuiging
die zich staande houdt om niet te vallen
voor die vrouw
ze lacht en zegt dat ze moet gaan
het is een blind date die op haar wacht
daar sta je dan
je pakt de zakdoek uit je zak
er zit een knoop…
Als
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
653 Je handen van heel veraf, zo dichtbij.
Je ziel rustend op mijn schouder
Dan weet ik, je hoort bij mij.
Als afstand geen barrière is.
Geen afstand tussen jouw en mij
Dan weet ik dat ondanks alles
Dat je liefde er zit, in mij.…
Sla
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
707 Mijn handen zijn met groeiend groen verweven
Een volkstuin geeft mij dagelijks te eten
Maar wat een schrik, de sla is aangevreten
Kapot ben ik van dat verwoeste leven
Ik staar ernaar terwijl ik sta te beven
Mijn jonge sla door slakken buitgemaakt
En dat is iets wat mij ten diepste raakt
Maar God, ik heb ze allemaal vergeven…
de kracht van autisme (5)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 het is moeilijk ja
als ik wil spelen
om stil te zitten
zonder te bewegen
als ik opgewonden raak
houd ik mijzelf bezig
met springen en draaien
ook al word ik duizelig
overal spelen zij
mijn handen en vingers
het is wat ik nodig heb
om schuil te vinden
aan het einde van de dag
als ik moe ben
zal ik net als jij
gewoon de ogen sluiten…
Mijn tranen zijn golven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
532 Mijn tranen zijn golven
Die mij hebben geholpen
De wereld aan te gaan
Keer op keer
Steeds weer
Zijn mijn tranen
Golven
Door met mijn handen ze te drogen
Mijn gevoelens
Te uitten
Om weer verder te gaan
Want mijn tranen bewaren geen geheimen
Het zijn doorzichtige golven
Die aan de oppervlakte naar beneden glijden
En ze mijn verdriet…
Zonder magie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 hij zag haar handen
zonder magie van
verborgen talenten
wist hoe tijd
groeven had getrokken
in vereelte huid
er was geen mystiek
in het aards vermoeien
dat werken heette
met een lijf dat
bij iedere beweging pijn
en ellende niet kon vergeten
toch was er altijd
de lach die in elkaar ontmoeten
zoveel blijdschap en warmte gaf…
Theeedoek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
675 Theedoeken van tante Henriette hangen aan de lijn
de wind blaast ze op tot ballonnen
maar tante kan ze niet meer er vanaf halen
de diepste slaap is komen neerdalen
dus blijft de heleboel maar hangen
geen kopje meer gedroogd door die frêle handen
geen stukje cake meer bij de koffie
de wind blaast herinneringen weg.…
Beven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 Ik sta bevend
met mijn leven
in de hand als ik
Iets te hard knijp
verkruimelt het
een windvlaag
is daarna genoeg
om de kruimels
in wind te verwaaien
ik kus daarom
waar niemand kust
zonder te verdraaien
geen lage lust
waarom kan ik niet
regenen van verdriet
waarom lukt dat
mij steeds maar niet
en blijf ik beven…
Afstandelijk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
401 als straks alles het nieuwe
normaal is
zal absurditeit zegevieren
dan zullen we zelf nadenken
en toch dichtbij komen
instinctief als dieren
we kunnen niet zonder
handen, armen, monden
er is geen taal die we ooit anders verstonden
als nabijheid
we willen in vrijheid
liefhebben, samen zijn
absurd gewoon…
Baraque de Fraiture
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
518 Er viel een grote massa sneeuw over gans het land
mensen gingen skiën naar de Baraque de fraiture
maar voor velen was de reis van een te korte duur
de burgemeester merkte dat er iets liep uit de hand
Hij riep de grote volkstoeloop op rechtsom te keren
wegens gebrek aan sanitair voor de dames en de heren…
wat rest van wat het was
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
494 het huis van zand
spoelde weg
toen handen met
gieters naderden
het schip bracht
zichzelf tot zinken
toen het voor even
de wind zag liggen
het schelpdier werd
een kraal verloren
verhaal toen zand
haar bedolven had
het vloeibaar goud
stolde kreeg de vorm
van een kroon de liefde
die een treurspel werd…
HOE KLEIN IS DE MENS NU
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 Het water komt
gulzig, uitgehongerd
huizen, land, levende wezens
alles verorberend
ineengeslagen vechtende handen
wanhopig barricades opwerpend
hoe klein is de mens nu
het verhaal van een oude
geschiedenis schrijft verwoed
een volgend hoofdstuk
opnieuw laat de natuur zich
de les niet lezen…
Zomerwond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Haar hand ligt beschermend
tussen haar benen
Heeft ze me gehoord?
Ze kijkt niet op, er is iets
mis, moedeloos hangt ze
tegen het bed, het laken
op de vloer getrokken
onder haar blote onderlijf
de klem nog in haar haar…
Verdriet
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
581 Mijn hart doet pijn, mijn handen trillen.
Wanhopig, radeloos, alleen.
Toekomst verloren, hoop vervlogen.
Waar moet het met de wereld heen?
Verdeeldheid zaaien is tranen oogsten.
De onderwerping, is zo gemeen!…
4 mei
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
577 de weg naar het Stijkelmonument
wordt nu alleen bewandeld
ik gedenk jou, en alle zinloze oorlogen
de driekleur, danst deinend in de wind
fluiten vogels door de stilte
kwetsbaar en ontkleed staat hij daar
armen gespreid, handen opengevouwen
het gelaat gebogen
dankzij jullie lef, sta ik hier…
sereh
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
573 deze avond is fictief
bestaat alleen in neergedaalde geuren
ijl en onbespreekbaar, met
een deksel dat sluit achter glas
hierover werden geen vragen gesteld
onbekend blijft het geweten
dat herinnering doet herstellen
jij en waar je nooit was
alleen het onaanraakbare
met handen en voeten…
Ik heb je lief
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
677 ik heb je lief
in je ogen
zie ik mijzelf
en voel me geliefd
de tederheid
waarmee je
naar me kijkt
verwarmt mijn hart
je pakt mijn hand
ik voel me
beschermd
ik heb je zo lief
mijn ziel
heeft je herkend
en op je gewacht
je bent de helft
die ik verloren had
ik heb je lief
in het diepst
van mijn gedachten
en ik…
Geen naam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 De brullende storm rukt jou los
en toch blijf je schrijf je verscheur je
voorzichtig de leegte met zachte handen.
Zoveel meer zie je zwijg je zing je
onhoorbaar over knagende pijn
verdriet dat geen naam verdragen kan.…