6044 resultaten.
MMXVIII
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
513 Geef mij een feestelijk gedicht
hier op dit nieuwetijdsgewricht
het hart, de lever en het bloed
willen bezieling, frisse moed
Kom, vul je nieuwjaarsvers met licht
Schets ons een zonnig vergezicht
dat is je dichterlijke plicht
tover juwelen uit je hoed
poëetjelief wees braaf en zoet
Geef mij een feest..
Het oude jaar zit in 't gesticht…
Op de vloedlijn
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
545 Pal op de lijn van vloed en vochtig zand
beweeg jij voort, belemmerd door de wind,
niet wetend wat te kiezen, welke kant
jij op moet gaan opdat jij kalmte vindt.
Jouw denken lijkt een zee op zich, die bindt
niet zomaar in, die slaat jou heen en weer
van lichte hoop naar golven van oud zeer
die tegengaan. Zolang dat nat jou vat,
zie jij geen…
Mokkels
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
495 Sinds MeToo weet je niet meer
hoe je met vrouwen moet omgaan,
al ben je vergeten, dat je dat
daarvoor ook niet echt wist.
Je hebt je mond met ijzerdraad
dichtgenaaid, want je ziet ze
namelijk nog steeds, van die
hoogst aantrekkelijke mokkels
in schaarse, sexy kledij, die
jou alleen al met hun stemmen
knettergek van begeerte maken,
maar…
De tijd in haar ogen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
664 In de wachtkamer
zit ze van angst te beven,
ineengekrompen tot
minder dan niets -
Nog maar vijftien minuten
sinds haar lief achter
de mintgroene klapdeuren
verdween -
Zij heeft de tijd
in haar ogen,
Zijn leven komt
in wolken voorbij,
zijn jaren zijn
minuten geworden,
zijn minuten worden jaren -
De angst groeit uit haar ogen,…
Kronenburger park
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 De wijs...
van het lied
komt me
over de lippen
De sfeer
van de zondagmiddag
neemt er
even z'n keer
Ik slenter over
het ingesleten wandelpad
neurie 'n strofe:
'kijk goed rond in ons paradijs'.…
liefdesgift
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
630 in haar vorstkoude handen draagt ze
een warme jas
ze geeft hem aan degene die hem past
en legt zachte woorden in haar mond, ze wast
daarmee het schuldgevoel
dat doelloos rond haar slapen doolt
in de haard verkoolt het laatste hout
en haar laatstgeboren kind
krult zijdelings in slaap
buiten giert de wind de dag tot natte flarden
maar…
Vrijbroekpark
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
533 Laat dit dan mijn moment zijn..
in een park op een bank met een boek
pel ik stuurse mandarijnen
en mijmer over hebben en zijn
Verstrooid speur ik in bladloze eiken
naar eekhoorns en ander gespuis
en word ik zeldzaam rustig
van de bomen en hun vriendelijk geruis.
twee eksters verborgen in het lover
kijken me schuin en sinister aan…
Merkwaardig
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
457 Aan de binnenkant van mijn kloosterceldeur
in de abdij van Egmond-Binnen had ik een
poster van Rambo hangen. Hoe bizar is dat!
Geen enkele monnik die er iets van zei.
Waarschijnlijk dachten ze dat het om een
voor hen totaal onbekende heilige ging!
In Egmond-aan-Zee ging ik met enkele
jongeren naar deel 2 of 3 van Rambo en
daarna dronken we nog wat…
De wolken van mijn gedachten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
494 De wolken van mijn gedachten.
Zo verwoestend en zo beschermend kunnen de wolken zijn.
De wolken maken dat ik me soms onmenselijk voel.
En soms zorgen de wolken ervoor dat ik me niet alleen voel.
Soms weten de wolken dat ze de zon haar moeten laten gaan.
Naar de plek waar het op dat moment het meest nodig is.
Naar mijn kapotmakende, gemene…
Gaia (2)
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
714 de bergen
zijn de borsten
van Moeder Aarde
die we willen bedwingen
door ze te beklimmen
een vlag erop zetten
hun eigendom claimen
maar die bergen
zijn van niemand anders
dan van Moeder Aarde
de rivieren
zijn de vulva
van Moeder Aarde
die we bevaren
vervuilen
verkrachten
met onze rotzooi
die we erin lozen
via riolen…
piëta
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 haar moederhanden rond
zijn dode lichaam
in een wanhopig gebaar doet
ze zijn naam de eer aan,
die gestorven op haar lippen
levend in haar adem ligt
want elk gezicht op beter
lijkt verloren, in een boze droom
zonder schroom bedekt het naakte weten
nu ons aller wereldtaal
opgedeeld in rauwe stukken
lukt het de vrede slechts
een enkele…
Baanvegerslied
poëzie
4.0 met 1 stemmen
952 Leg reis aan! leg reis aan!
't Leven is een gladde baan.
Bittere borrels of melk en saffraan!
- Vegertje, bind mij mijn schaatsjes eens aan. -
'k Heb het voor grotere lui wel gedaan.
Leg reis aan!
Bittere borrels of melk en saffraan!
- Vegertjelief, hoe leg ik het aan?
Vegertje! 'k ben hier voor 't eerst op de baan. -
Wil je niet…
De kunst van het zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
806 Zuinig met woorden
moet je zijn, zeggen
de leermeesters van
de taal, mijn moedertaal,
Spreken is zilver en zo,
je weet het wel, de aloude
kunst van het zwijgen -
Maar ik hou van woorden,
Om uit te spreken,
om te proeven,
om op te eten -
Ik die niets weglaat
zonder één woord
te veel te gebruiken.…
Vrouw in de mist
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
720 mijn hemel, wat een vrede
nu de bede is verhoord
verdrijf ik alle nachten
zo diepzwart van gewemel
en drink ik op de rede
al klinkend op het brein
dat weer gedegen is
en dreiging heeft gewist
verban ik nu de vrouw
die leefde in de mist…
als stenen vallen
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
798 ik kan je in deze vervallen kamer
tegen het licht houden
in het zwijgen fluisteren
dat je de terugkeer kan omhelzen
je kan ook blijven schuilen
in de donkerte van november, treuren
omdat je alleen maar
de stilte hoort
die jou berooft van vlinders
zoals een weeskind, op zoek naar verbinding
kan je niet een beetje bewegen
naar leven…
Waterplas
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
480 Hier
wordt zand opgezogen
maakt plaats
voor water
Diepte... dieper
liep er
eerst roodbont vee
binnen draad en hek
Nu....
is er de zomer door
trek
aan en op 't water
Winters stil
op deze winterdag
geen kijkers, geen spel
de plas verre van in trek.…
ideaalbeeld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
586 mijn moeders grootste vriend
was niet alleen een steun en toeverlaat
haar dagelijkse schietgebed betrof
het resultaat van nachtenlange zorgen
waardoor hij niet alleen verloren dingen vinden liet
maar ook verdriet een plek moest geven
haar leven klopte veel en lang
met felle slagen tegen elke toegekeerde wang
keihard verdreef haar glimlach…
gedijen in het zicht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
445 het is lang geleden dat ik
dagelijks de zin verwoordde
vanuit een divers perspectief
is het zo dat mijn blik in het heden
meer wordt vermeden, of
is alles al vermeld, verteld
over alles wat mij bekoorde
ben ik afgevlakt, ingepakt,
ingezakt, is de emotie vergrijsd
is de dag enkel een dief
op de loer, kwijlend wachtend,
op een vruchtbare…
even maar
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
527 er waait een wind
voorbij mij; een kind
in de glans van haar ogen
het is zeker dat zij zichzelf bemint
wijl zij eerder door 't zijn lijkt bedrogen
ik zie nu, hoe ruimte zich vult,
sterker nog, ook mijn gedachten
geraken verlicht omhuld
met pure glans en gratie;
hier verlaat zich toekomst
op vrijelijk verwachten
woorden, ongezegd…
hij is haar heer
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
595 hij weet maar al te goed hoe hij haar hoofd kan buigen
hoe hij haar houden kan onder zijn hand
en als geen ander kan hij haar bespelen
en al haar snaren raken tot de rand
van van wat zij trillend nog van hem kan velen
buiten elke rede van ‘t verstand
geeft zij zich over, laat zich gaan
hij is haar heer en ook haar meester
dichtbij en mijlenver…
De sprakeloze rust
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.137 Gelukkig, die de stilte kent,
Die, als de avond zinkt,
De beker van vergeten drinkt
En zich van 't leven wendt;
Die mede met het licht bezwijkt
In 't kleureloos verschiet,
En kleureloze dingen ziet
Waarin de wereld wijkt.
Gelukkig, die geen luid gebed
Meer op de lippen heeft,
Die niet meer mee dit leven leeft,
Doch, als een beeld…
Depressie
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
775 Ik zag de mediapriester
Antoine Bodar laatst hip doen
over depressie, in een uitzending
van KRO's 'Kruispunt', waarbij
hij melancholisch door zijn
Amsterdamse huis vol boeken
zweefde.
Hij vertelde vol melodrama hoe
hij als jongeling ooit een
grote hoeveelheid slaappillen
had geslikt, maar God hield
hem godzijdank hier.
In een erker stond hij als…
Je beste best
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
610 Van je beste best doen
word je alleen maar
een leven lang ongelukkig,
zegt Antjie, en zo is het -
Niets is me liever
dan mezelf lui te noemen,
- aardslui -,
Te leven van de adem alleen,
geen donder uit te voeren,
geen flikker te doen.…
Overbruggen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
502 Overbruggen...
De afstand
tussen jou en mij
wil je overbruggen
Je weet me
aan de andere oever
de andere wal
Wat zal
je er aantreffen?
gladde kiezel? hoog onkruid?
Luid...
klinkt je stem:
'ik wil de stroom overbruggen'.…
naam-gesprek
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
685 nu je niets meer hebt,
zeg je
dobbel je elke nacht
met de waanzin
je trekt je jas aan
en weer uit
en weet niet waar je de binnenkant
moet laten
je rolt je op
en de vrouw die je geworden bent
beschermt de vrouw die je zou geweest zijn
als die spreekwoordelijke vuisten
zouden gezwegen hebben
het is zo vreemd
zeg je
de leegte…
Gewortelde waarheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
444 Alsof de wind het geheugen had meegenomen
langs nostalgische familiebeelden
in een televisieserie over melancholie
zo lieten wij ons vervoeren
in de spanning van het ogenblik
het moment van gewortelde waarheid
voorovergebogen als naar de grond
gericht om het zware werk te doen
voor de doden die ons lieten falen
toen de weemoed kwam met…
Lomp in de omgang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 Altijd met zichzelf in de weer
de fraaie dichters van weleer
en ook de dichters tegenwoordig
zijn soms behoorlijk slordig
ze groeten nooit op straat
want hun trein komt vaak te laat
de hoed gaat niet meer af
dagelijkse leven heeft hun straf
tijdens het eten zijn ze stroef
hun blote benen op de poef
tijdens het poepen zijn ze saai
maar…
Woorden als beitels
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
762 Uit steen ben ik gehouwen,
mijn aderen gevoed door
levenslijnen in de rotswand
waaruit ik geboren ben.
Zie hier het verhaal
van mijn ontstaan,
van mijn bestaan,
Zo heb ik geleefd,
met een hart van steen -
Nu het einde in zicht komt,
is er van mijn innerlijk gesteente
niet veel meer over,
Het werd uitgebikt
met woorden als beitels…
dit alles
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
859 weerleg mijn droefheid niet
wanneer het winterlicht langs
koude daken druipt
naar een stil woord dat
langs het raam omhoog kruipt
in de lucht staart
alsof het de vlucht van wolken
wil volgen
om vervolgens in mijn oog te breken
door een ijzige korrel
door jou, door mij
onuitsprekelijk verzwegen
nu is het duidelijk
hoe de tijd aan…
wederhoren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
558 op een plek waar we één zijn
spreekt het hart het sterkst
tot zachte, open ogen
een arm rond gebogen schouders
ontspant je, totdat pijn
door voeten heen de aarde raakt
zoiets maakt je blij
en in dat grote lijf van mij
bloeit hoop
als nooit te voren…