7172 resultaten.
euridice
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 Als ik langs het water dool
bij valavond
hoor ik fluisterflarden door de branding
ruisend als een korenveld
van grauwe troost
en zwarte marmervlekken.
De golven deinen om me heen.
Hun schuimkoppen staan hoog
als duizend kruisen,
open-armig.
Er drijven kransen
op het water.
Nu is ze terug.…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…
oma
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 maanden wacht
op de zo dikwijls beloofde hemel
onder anjers en gerbera's
omdat ze daar zoveel van hield
en de kleine steen met naam en data
maar niets over hoe lief ze altijd was
Toch loopt ze daar,
zo tastbaar in haar wollen jas met
de sjaal als vanouds stevig om haar hals,
dat de jonge vrouw haar naam roept
en rent over de zwarte…
Oranjezon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Een zwarte kip intussen
scharrelt om hem heen
met veren als een vacht
van beren
die je vreten kunnen.
Eenden volgen kwekkend
hun eigen route
op dit landelijk terras.
Zij foerageren in het niets,
misschien, maar een bioloog
is niet voorhanden.
Of zont hier anoniem.…
Voor onbepaalde tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 wolken stroomopwaarts
ergens toch
moet het daglicht stranden
in resten, in randen,
in veilige handen
voor het geval
alledaagsheid aan invloed
zou winnen, morgenstond
zich in overuren zou ontginnen
tussentijds
zijn generaties vervlogen
naar interstellaire ruimten,
genoeg voor eindeloos
verleden, onbevangen,
onuitputtelijk
ik sla zwarte…
Als de avond is gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.568 even met de zon
die langzaam ondergaat
en haar rode gloed
aan de horizon achterlaat
verliest de onzichtbare wind haar kracht
en het groene kleed van de bomen
roerloos laat hangen
als bevroren watervallen
vogels nog zingen
vertederend zacht
en ons nog een moment tot luisteren dwingen
dan wordt het stil en sereen en
trekt de nacht haar zwarte…
DE VERLOREN VROUW
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.009 ik geef mij laf verwonnen:
Ik ben een wrak op zwalpend-zwarte zee.
Ach vond ik één die zat van vreugde en zwerven
De troosting zoekt die ik zo droef ontbeer
En die als ik 't geluk heeft moeten derven:
'k Zou hem weer vrouw zijn, balsem voor zijn zeer,
En willoos in zijn armen zou ik sterven
Die zaalge dood die ik zo fel begeer.…
Vuilstort
gedicht
3.2 met 14 stemmen
5.592 Vocht,
zwart vocht dat uit een koelkast welt. Voorgoed
kapot, versjacherd, mensenhanden moe
tijgt me een stad van afval tegemoet.
En ik kijk en ik kijk. En als ik loop
verlies ik haar, ik voel een baard, mijn jas
verrafelt waar ik sta en alle wolken
jagen Greenwich achterna.…
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 We nemen de trein, dat wil zeggen,
de trein neemt ons mee
de jaren van volhardend vervoeren
druipen van de geharnaste huid
een kort signaal blaast de wagons
het palet van het seizoen op
gesproken wordt er nauwelijks
mannen schommelen mee met de dans
van de uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken…
Vergankelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
494 Er staat een Conifeer in onze tuin
Uit zaad ontkiemd en groeiend zonder zorgen
Jaar in jaar uit, van d’ ochtend tot de morgen
Op fiere stam, geen centimeter schuin
Er staat een Conifeer in onze tuin
Ooit aangewaaid, een eigen plek verworven
In zwarte aarde, nooit door gif bedorven
Goed negen meter hoog van grond tot kruin
Er stond een Conifeer…
Oktober-rozenknop.
poëzie
2.0 met 1 stemmen
985 Die bloem voorvoelt, in pronk van bonte kleuren
Vermomd, verborgen, zwarten bomenrouw,
In vleiend zoeltje, zoenend zonnelauw,
Kil-wrede wind, die ruw haar zal verscheuren.
In 't groene pantser, dat haar eng omkleedt,
Houdt zij beloken, als een kleinood veilig,
Haar smartehartje, zwaar van aardeleed.…
Vriesdag.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.261 En zonverguld, in fel-licht luchtkristal,
De starre bomen, hard en zwart als git.
In doodgevrozen rozen heb ik al
Mijn zomerdromen zacht een graf gespit,
Waarbij ik trouw de handen vouw en bid
Voor de arme zieltjes, die God redden zal.
O dromendoder Leven, steen en staal!…
de duivel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
589 het kan ook zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of in de stroom des levens
hecht aan lucht en
door het zoet wordt verleid
het zet de wereld op zijn kop
daar denken wordt gesmoord
in niet te doven vuren
veel tijd wordt vermoord
in slapeloze uren
het is wachten
op een baken verderop…
Doodlopende weg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 wanneer ik weer eens over akkers stap
door brede voren ga, zo diep bevroren
de kraaien zie daar op de torenkap
hun jassen zwart, ze lijken hier te horen
en winter weer zijn glazen offers schenkt
aan sloot en vaart waar reigers onverdroten
ondanks ’t stille wit van dood die wenkt
nog zweven tussen hoop en niet geschoten
besef ik, deze streek…
Koningswater II
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
504 Als een jager kijk ik naar het woud
bevend en onzeker treed ik het binnen
ik weet waar het goud ligt
kan het delven
Zij heeft haar ogen gesloten
haar zwarte manen dansen langzaam
op en neer, ze weet het niet,
maar ik ben gekomen om mijn schat op te graven
Eenmaal uit het woud
onder de modder,
voel ik mij de koning te rijk
In het badhuis…
"Cederen van het toegeven”
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
457 Onmogelijk iets te zien in de grote brei van zwarte duisternis.
Zijn stem honingzoet met een steek erin verborgen in de mist.
De longblaasjes in mijn binnenste worden steeds nauwer dichtgedraaid en springen kapot.
Een letterlijk gevoel voor een pistoolschot.
Trillend als een naakthond in de sneeuw.…
Kolk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
539 een leeg, kleien vlakte
Rijzen ijle bomen omhoog, populieren denk ik
Rechte wegen, een geometrisch oppervlakte
Ik stop en denk, een ogenblik
Dit achtergelaten lichaam van de zee
Omsingeld door koude voren klei
Ontlokt aan mij een gevoel van heimwee
Mijn jeugd is nabij
Hier viste ik als kind
Aan de rand van de kolk gezeten
Een oog zo zwart…
In het park
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
723 De modderspetters komen
Uit de zwarte plassen op het voetpad
Als kleine kruisraketjes gelanceerd
Terecht tussen mijn dijen. En de stad,
Concentrisch rond mijn rondjes gedrapeerd,
Gaat langzaam licht voor lichtje op mij schijnen
Terwijl ik hartslag, hartslag, hartslag tel.…
Heer Dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Kijk daar komt heer Dood weer aan,
met zwarte pij en zeis op pad,
om bij hem of haar, na ziekte,
ongeluk of zatheid van jaren,
onverwijld de ziel te halen.
Bij aankomst wordt niet aangeklopt:
heer Dood kent zo zijn rechten,
er voltrekt zich immers geschiedenis,
want wie nog is, is spoedig was,
voorbij is al het vechten.…
Onder de zon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
806 Het lukte me om jouw ziel op te kleuren,
om jouw tragedie van zwart naar wit te knallen,
rust vredig uit, lieve vader, er kan je niets gebeuren,
je haters kunnen je eeuwige ziel nooit meer vergallen.…
Wat gebeurt daar?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 De groep gaat in strak zwart
beboeid richting waterlijn
Zou die ene zonder pak hun offer
of juist hun hogepriester zijn?…
Oorlogsbegin
poëzie
5.0 met 7 stemmen
4.302 Vast in de vrede, die geen angst kon deren,
Verdonkren de gezichten, die zich keren
Van waar de zon nog flauw in 't Westen brandt
Achter het hoge bergkam-woud, als speren
En bajonetten, dreigend zwart, geplant.…
Overstijgende stap?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
526 Het doet er alles toe,
de echo’s die zich nestelen
in een onvoltooide wereld op
de spitzen van het avondrood
in een transparant decor
de plotselinge verschijning
van de muzen zelf die zich
willen bewijzen achter het
zwart van de mascara
als magistrale aftiteling
op het gespannen vel
van onze getijdegong
het maakt verschil, als…
Vogels
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 een zwart fluwelen mutsje,
heel voornaam.
Zes mezen komen eten,
allemaal tesaam.
Op en neer, en heen en weer,
kom en ga
soms ondersteboven
doen ze elkander na.
't Is één groot feest,
en ik geniet het meest.
Dan in één roetsj...
naar de overkant.
Naar Rikus: “Kom jongens,
hij heeft pindakaas, zo lekker!”…
de ring
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 meisje wacht
zit alleen
op trap
van steen
kleur rood
meisje zoekt
zon schijnt
blad valt
op steen
met mos
kleur groen
meisje voelt
lichte bries
blad ruist
aan tak
van boom
kleur bruin
meisje ruikt
frisse geur
blad ligt
op muur
van kerk
kleur geel
meisje tuurt
ring rond
vogel vliegt
tegen blad
meisje schrikt
kleur zwart…
En weer: zo'n kaart
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
751 De brievenbus gaat open, gelijk valt mijn blik
op een envelop met zwarte rand: ik schrik
wie ie er nu weer vertrokken naar daar
waar geen mens van terugkeert, gelukkig maar.
Snel geopend, ach jee, oh gossie,
'k Had je pas nog aan de telefoon
alles was nog heel gewoon
nu ineens kan dat niet meer, echt niet.…
Ommezien
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 een bestemming twee
plaatsen, heen en terug, op
Street View is daarvan niets
terug te vinden, misschien
zijn we voorbijgegaan zonder
er bij stil te staan, hangen
natte sneeuw en kale regen
met hoofden uit het raam,
gewoon, voor de volledigheid
onze beide stipjes hebben nog
één lege witte vlakte te gaan
gisteren was je haar zo zwart…
Stadschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 Een revolutie in klad legt hinderlagen
tegenspraak verwikkeld in het tumult
van pleinen en straten
Een stad onder bewind van symbolen
slentert hortend in een kleurig geloof,
een wadende tocht van Spaanse totems,
witte kappen,zwarte vegen, snel driftig
neergeschreven; een hang om eeuwig
in verzet voort te leven.…
De aardbeienneus - Sprookje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
677 Een aardmannetje dicht bij
de koude grond spreidde
zijn bedje 's nachts heel
gezond tussen die zoet
zacht rode vruchten met
zwarte pitjes; soms nog
niet rijp maar waterig witjes.
Overdag bij zonnige zomertijd
hield hij met hark en schoffel
zijn bedje bij héél toegewijd.…
In beweging
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
679 Als een wolf jankt de aarde
zeeën vol met tranen
dijken tonen geen weerstand
tegen kolkende waterstromen
er krioelt leven in de kern
kokhalzend spuwt er angst
als overbodig maagzuur
Atlas kan de kracht niet aan
legers dolen met de dood op zak
en duiken onaantastbaar op
het zicht oogt grijs en zwart
alleen klinkt er nog zwak gekrijs…